Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
14 février 2013 4 14 /02 /février /2013 18:33

 

DSC05407 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

 

វចនានុគ្រមខ្មែរដែលយើងយកជាគោលគឺវចនានុគ្រមផ្សាយរបស់ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត(១៩៦៨)

 

លំបាកនឹងយល់ណាស់

 

ក្នុងបច្ចុប្បន្ននេះ,បើយើងបានអានអត្ថបទ”កូនខ្មែរ”,និង”មនសិការខ្មែរ”,ប្រហែលជាក្រុមអ្នកផ្សាយគំនិត,និង

គោលជំហរនយោបាយ(Communicant)របស់លោកសមរង្ស៊ី,ដែលជាសម្លេងក្រៅផ្លូវការរបស់លោក,ក្នុងនាមលោកជា

ប្រធានគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ,យើងបានដឹងច្រើនពីគំនិតនយោបាយរបស់លោកសមរង្ស៊ី,តែនៅក្នុងគោលជំហរ

ដែលយើងនៅតែលំបាកយល់ដដែល,គឺការចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោតថា្នក់ជាតិ,អាណត្តិទី៥នៃសភាជាតិ,ខាងមុខនេះ,

ព្រោះថាលោកបានឆ្លើយតបទៅលោកទេពនី,ដែលជាអគ្គលេខាធិការគ.ជ.ប.(១)ថា”បើសិនការបោះឆ្នោត

អាណត្តិទី៥,មិនមានវត្តមានរូបលោក,គឺការបោះឆ្នោតនោះមិនអាចយកការបានឡើយ”។

សេចក្តីថ្លែងការណ៏បែបនេះ,វាមានភាពផ្ទុយគ្នាស្រឡះពីគោលជំហររបស់គណបក្សសង្គ្រោះជាតិ,ដែលមានលោកសម

រង្ស៊ីនេះឯងជាប្រធានគណបក្ស,ព្រោះថាគណបក្សសង្គ្រោះជាតិបានសំរេចចិត្តរួចទៅហើយ,ថាគណបក្សនឹងចូលរួម

ក្នុងការបោះឆ្នោតអាណត្តិទី៥នេះ(។)បដិវាទកម្ម(សំដីផ្ទុយ)នេះហើយ,ដែលនាំឲយើងលើកជាសំណួរមួយសួរទៅលោក

សមរង្ស៊ីវិញថា,បើគ្មានវត្តមានលោក,ប៉ុន្តែគណបក្សលោកចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោតខាងមុខនេះ,តើលោកទុកការ

បោះឆ្នោតនោះមិនអាចយកការបានដែរឬទេ?

យើងមិនដឹងថាសាររបស់លោកសមរង្ស៊ីអំពីមោគភាព(Nullité)នៃការបោះឆ្នោត,ដោយសារគ្មានមានវត្តមានលោក,

តើលោកចង់ធ្វើការគំរាមចំពោះគ.ជ.ប.,ឬជាសារជាអនុសាសន៏ចំពោះគណបក្សលោក(?)បើសិនសារនេះជាការគំរាម

ចំពោះគ.ជ.ប.,ទង្វើនេះ,វាជាការធម្មតា,ព្រោះជាទង្វើមានលក្ខណៈនយោបាយ,ដែលលោកសមរង្ស៊ីត្រូវតែធ្វើដើម្បីធ្វើ

សម្ពាធទៅលើគណបក្សកាន់អំណាច,ដើម្បីឲលោកហ៊ុនសែនអនុញ្ញាតឲលោកអាចចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោតនោះ,តែ

បើសារនេះជាអនុសាសន៏ចំពោះគណបក្សលោក,ថាបើគ្មានវត្តមានលោកក្នុងការបោះឆ្នោត,គឺការបោះឆ្នោតនោះ,

អន្តរជាតិ,គេទុកជាមោឃៈហើយ(។)បើពិតជាមានគោលបំណងដូច្នេះមែន,យើងយល់ថាលោកសមរង្ស៊ីកំពុងប្រើសំដី

ពីរខុសគ្នាស្រឡះ,ទី១,គឺលោកអនុញ្ញាតឲគណបក្សសង្គ្រោះជាតិ,ដែលមានលោកជាប្រធាន,ចូលរួមក្នុងការបោះឆ្នោត,

ទី២,លោកធ្វើសេចក្តីថ្លែងការណ៏ផ្ទុយស្រឡះ,ថាក្នុងការបោះឆ្នោតនោះ,បើគ្មានវត្តមានលោក,គឺគេទុកវាជាការឥតបាន

ការ(។)យើងសួរថា,តើសំដីណាមួយ,ដែលជាគោលជំហរពិតរបស់លោកសមរង្ស៊ី?

 

យើងគ្មានបំណងទុកលោកសមរង្ស៊ីជាសត្រូវយើងនោះឡើយ,ព្រោះយើងដឹងច្បាស់ថា,លោកសមរង្ស៊ីលោកមានវិស្សាស

ភាព(សេចក្តីស្មោះ)ក្នុងការស្វែងរកដំណោះស្រាយសនៃការង្គ្រោះជាតិខ្មែរ,លោកក៏ជាអ្នកប្រជាធិបតេយ្យជាយថាភូត

(Démocrate.authentique)មួយ,ហើយជាពិសេសយើងមានការកោតសរសើរអំពីការមានអំណត់របស់លោកក្នុងការតស៊ូ

ក្នុងឆាកនយោបាយខ្មែរ,ដែលគេអាចទុកលោកជាមនោសារជន(ជនមានចិត្តខ្ពស់)បាន,តែក្នុងសភាពស្របគ្នានេះ

យើងសង្កេតឃើញដែរ,ថាលោកមានការរារែកណាស់,ក្នុងការប្រកាន់យកគោលការណ៏សីលធម៍នយោបាយច្បាស់លាស់

ណាមួយសំរាប់ទុកជាគំនិតជាសារវន្តរបស់លោក,ដែលជាគំនិតដែលគេអាចចាត់ទុកបានជា”គោលការណ៏ឥតអាច

ចរចារបាន”,ឬជាសញ្ញាប្រឌិត(Marque.de.fabrique)របស់សមរង្ស៊ី៕

 

ឧប​ សង្ហា

(១)ដកស្រង់ពីអត្ថបទ”មនសិការខ្មែរ”ចុះថ្ងៃទី១២កុម្ភះ២០១៣ដែលមានចំណងជើងថា”របបដឹកនាំសព្វថ្ងៃជារបបសម្លាប់ជាតិឯងបម្រើនយោបាយបរទេសឈ្លានពាន,ដែលត្រូវតែបញ្ចប់ឲបាន”។

Partager cet article
Repost0
7 février 2013 4 07 /02 /février /2013 06:36

 

DSC05407 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

 

វចនានុគ្រមខ្មែរដែលយើងយកជាគោលគឺវចនានុគ្រមផ្សាយរបស់ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត(១៩៦៨)

 

បរមសុខរបស់សម្តេចសីហនុ?

 

images (6)-copie-2

sihanoukcrime082

photo

 

ថ្ងៃទី១កុម្ភះកន្លងមកនេះ,វិទ្យុអាស៊ីសេរី,អញ្ញើញអ្នកឲយោបល់នៃវិទ្យុរបស់គេពីររូប,ឲចូលមកនិយាយឲយោបល់,ក្នុង

ទិវាដង្ហែសពសម្តេចសីហនុពីព្រះរាជវាំងមកតម្កល់នៅវាលព្រះមេរុ,រង់ចាំទិវាថ្វាយព្រះភ្លើងសព,ដែលគេបាន

គ្រោងទុកវិធីនេះ,នៅថ្ងៃទី៤កុម្ភៈខាងមុខនេះ(។)បណ្ឌិតទាំងពីររូបនោះ,គឺលោកឡៅម៉ុងហៃ,អ្នកឯកទេសខាងសង្គម

សាស្ត្រ,និងសុខទូច,អ្នកឯងទេសខាងនយោបាយ(។)ប្រធាននៃការឲយោបលគឺ៖

អនាគតនៃរបបរាជានិយមខ្មែរក្រោយពីសម្តេចស៊ីហនុ,និងការឆ្លៀតរកផល់ប្រយោជន៏ពីសំណាក់អ្នកនយោបាយ

គ្រប់និន្នាការនយោបាយ,ពីបុគ្គលសីហនុកាលនៅមានជីវិត,និងជាមតកជន(Défunt)។

យើងបានតាមស្តាប់យោបលអ្នកឯកទេសទាំងពីររូបនេះដោយយកចិត្តទុកដាក់,ព្រោះលោកជាវាគ្មិនដែលវិទ្យុអាស៊ី

សេរី,ទុកជាវិពុធជន(១)របស់គេក្នុងផ្នែកនយោបាយ,និងសង្គមកិច្ចនៅស្រុកខ្មែរ៖

នៅទីនេះ,យើងមានបំណងធ្វើវិប្រតិការ(២)មិនចំពោះ,ជាមួយវិពុធជនទាំងពីររូបនេះ,ដើម្បីស្វែងរកសេចក្តីពិត,

លើទស្សនៈរបស់លោកទាំងពីររូបនេះ,ប៉ុន្តែយើងគ្មានគោលបំណងតាំងខ្លួនយើងជាវិចារកៈ(៣)ថាយោបល់របស់យើង,

វាប្រសើរជាងគេនោះឡើយ,ដូច្នេះសូមអ្នកអានអត្ថបទយើងនេះ,យកវិប្រតិការនេះទៅពិចារណាទៅចុះ។

 

ទស្សនៈលោកឡៅម៉ុងហៃ

វិទ្យុបាឋក(៤)សូមយោបល់ពីលោកឡៅម៉ុងហៃ,អំពីងារសម្តេចសីហនុ,ជាព្រះមហាវីរៈក្សត្រ,ជាទីសក្ករៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត,

ដែលបណ្តារាស្ត្រខ្មែរតែងតែយកងារនេះមកនិយាយ,ហើយទុកវា,ជាគារវៈ។

ចំពោះលោកឡៅម៉ុងហៃ,ងារនេះ,គឺប្រជារាស្ត្រជាអ្នកប្រទានថ្វាយជាកិត្តិសព្ច,ចេញពីដួងចិត្តតែម្តង,ដល់សីហនុ,ដែល

គេទុកព្រះអង្គលើសពីនិមិត្តរូបនៃប្រជាជាតិខ្មែរទៅទៀត,គឺថារូបព្រះអង្គនេះ,ជាប្រជាជាតិខ្មែរតែម្តង,ដែលជា

ជននាថ(៥)របស់រាស្ត្រ,នឹងជារស្មីនៃជាតិខ្មែរ,ជាទេវរាជក្នុងស្ថានមនុស្សលោកនេះ,ព្រោះកេរ៌្តឈ្មោះព្រះអង្គល្បីល្បាញ

ពេញពិភពលោក។

ទស្សនៈលោកឡៅម៉ុងហៃខាងលើនេះ,ក្នុងឋានៈលោកជាអ្នកឯកទេសខាងសង្គមសាស្ត្រ,វាគ្មានតម្លៃវិទ្យាសាស្ត្រផ្នែក

សង្គមសាស្ត្រអ្វីបន្តិចសោះ,ក្រៅពីប្រើសម្តីជាអ្នកបញ្ជោរស្វែងរកប្រយោជន៏តែប៉ុណ្ណោះ(។)លោកឡៅម៉ុងហៃ,គួរដឹងដែរ

ថា,ប្រភេទនៃសង្គមខ្មែរជាសង្គមបញ្ឈរ,គឺសង្គមមានវណ្ណៈ,ក្នុងលក្ខណៈនេះ,ប្រជារាស្ត្រ,រស់នៅក្នុងវណ្ណៈក្រោម,គ្មានសិទ្ធិ

ណា,ឬមានអំណាចអ្វីមួយ,អាចប្រទានងារដល់មហាក្សត្យ,ដែលព្រះអង្គរស់នៅក្នុងវណ្ណៈលើនោះឡើយ(។)ដូចយើងដឹង

ស្រាប់ហើយ,ក្នុងសង្គមបញ្ឈរ,អ្វីដែលនៅខាងក្រោម,ពុំអាចឡើងទៅលើបាននោះទេ,ព្រោះចរន្តបែបនេះចំពោះអ្នក

នៅខាងលើ,គេទុកវា,ជាការអាប់យសដល់គេ,ដូច្នេះគ្រប់ងារអ្នកនៅខាងលើ,គឺវណ្ណៈលើ,គេបង្កើតឡើងដោយខ្លួនឯង,

សំរាប់កិត្តិយសរបស់គេ,បន្ទាប់មក,គេធ្វើអនុទេ្ទស(Instruction)ឲអ្នកនៅខាងក្រោមគោរពធ្វើតាមបំណងទាំងអស់,

ឥតមានសល់ចន្លោះឡើយ។

ជាពិសេសទៅទៀត,លោកឡៅម៉ុងហៃ,លោកប្រដូចសម្តេចសីហនុជាទេវរាជ,ដូច្នេះ,វណ្ណៈរាស្ត្រពុំអាចបំពាក់ងារដល់ទ្រង់

ជាព្រះបាននោះឡើយ,ព្រោះងាររបស់ទេវរាជជាងារប្រសិទ្ធិ,ហើយបើមានមនុស្សណា,ពោលអះអាងថាខ្លួនជាអ្នកប្រទាន

ងារដល់ទេវរាជ,គឺគេទុកជននោះ,ជាអ្នកប្រមាថដល់ចេស្តារបស់ទេវរាជ។

ក្នុងសង្គមមានវណ្ណៈ,ងារដ៏ឩត្តុង្គឩត្តម,របស់អ្នកមានវណ្ណៈខ្ពង់ខ្ពស់,សុទ្ធជានិមិត្តរូបនៃអានុភាពរបស់បុគ្គលពាក់ងារ

ហ្នឹង(។)អានុភាពនោះពុំអាចចែកបានផង,និងទទួលបានផង,ព្រោះវាកើតមានឡើងពីបុគ្គលជាទេវរាជ,ដោយធ្វើ

សមោចនា(Secréter)ដោយខ្លួនឯងនូវភាពដ៏ឩត្តុង្គឩត្តមរបស់ខ្លួនតែម្តង(។)បើមិនដូច្នេះទេ,គឺប្រកដជាងារនោះ,ពុំ

អាចឲអ្នកមានកិត្តិយស,រស់ជាព្រះបានទេ,ដែលជាអធិបតីលើមនុស្សទាំងពួង។

ក្នុងចំណុចនេះយើងចង់លើកមកបង្ហាញឲឃើញថា,ក្នុងសង្គមបញ្ឈរ,ប្រជាប្រិយភាពរបស់ជនជាអធិបតីពុំអាចចេញ

ពីប្រជារាស្ត្រដែលគាត់ថិតនៅក្នុងស្រទាប់ក្រោមនៃសង្គមបញ្ឈរនោះបានឡើយ,ប្រជាប្រិយភាពនេះមានចែងរួចជា

ស្រេចក្នុងទំនៀមទម្លាប់របស់សង្គមបញ្ឈរ,តម្រូវឲអ្នករស់នៅក្នុងស្រទាប់ក្រោមគោរពកោតក្រែងជាសេចក្តីស្រឡាញ់

ដល់អ្នករស់នៅក្នុងស្រទាប់លើ,ដូច្នេះប្រជាប្រិយភាពអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់,ត្រូវអ្នករស់ក្នុងស្រទាប់ក្រោម,ទុកជាកាតព្វកិច្ច

របស់ខ្លួន,ហើយត្រូវទុកវាជាប្រពៃណីរបស់សង្គមតែម្តង(។)ឧទាហរណ៏,បើស្រឡាញ់គោរពសម្តេចសីហនុ,គេឥតត្រូវសួររក

ហេតុផលអ្វីនោះទេ,ព្រោះសេចក្តីស្រឡាញ់ស្តេចនេះ,គឺជាប្រពៃណីជាតិខ្មែរតែម្តង។

 

ទស្សនៈលោកសុខទូច

ក្នុងចំណុចនេះ,លោកសុខទូច,បណ្ឌិតខាងនយោបាយ,ខំពន្យល់,សេចក្តីស្រឡាញ់នេះ,ថាវាមានហេតុផលពិតប្រកដណាស់,

ព្រោះសម្តេចសីហនុជាបុគ្គលពិសេសសំរាប់ជាតិខ្មែរ(។)លក្ខណៈពិសេសរបស់ព្រះអង្គមាន៤យ៉ាង,តាមការយល់ឃើញរបស់

បណ្ឌិតសុខទូច៖

១.ជាបីតាឯករាជ្យជាតិ,

២.ជាស្តេចមួយអង្គ,ដែលមានឫទ្ធិអំណាចអាចសាងឡើងវិញនូវរបបរាជានិយមខ្មែរ,ក្រោយពីរបបនេះបានត្រូវគេ

រំលាយអស់រយៈពេល២៣ឆ្នាំរួចមកហើយ,

៣.ក្រោយពីបានដាក់រាជសម្បត្តិ,មករស់ជាឧភយោរាជ,ហើយទ្រង់សោយព្រះវិលាល័យ(ស្លាប់)ក្នុងព្រះជនវស្សា៨៩ឆ្នាំ

នៅថ្ងៃទី១៥តុលា២០១២,នៅទីក្រុងប៉េកាំង,សពព្រះអង្គត្រូវរាជរដ្ឋាភិបាលខ្មែរ,គេធ្វើបុណ្យរំលាយសព,ឲកិត្តិយសដល់

ព្រះអង្គ,ដូចមហាក្សត្យដែលបានចូលសុវណ្ណគត(ស្លាប់)ក្នុងរាជសម្បត្តិដូច្នេះដែរ,

៤.កិត្តិយសដ៏វិសេសវិសាលដែលគេថ្វាយជូនព្រះអង្គ,ជាកិត្តិយសមួយដែលគេមិនដែលឃើញមានសោះក្នុងចំណោម

អតីតអ្នកដឹកនាំខ្មែរគ្រប់សម័យកាលនៅកម្ពុជា។

 

លោកសុខទូច,ក៏ដូចលោកឡៅម៉ុងហៃដែរ,គឺលោកទាំងពីរ,ចង់បង្ហាញហេតុផលនៃប្រជាប្រិយភាពរបស់សម្តេច

សីហនុ,ដែលជាប្រជាប្រិយភាព,កើតចេញពីទឹកចិត្តរបស់ប្រជារាស្ត្រខ្មែរ,ដូចលោកឡៅម៉ុងហៃ,គាត់អះអាងថាជាការពិត,

ព្រោះគាត់ជាអ្នកបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែក,ថាគ្រប់បុគ្គលណាដែលប្រឆាំងនឹងសម្តេចសីហនុ,កាលព្រះអង្គនៅមាន

ជីវិតនៅឡើយ,ត្រូវវិនាសសាបសូន្យជានិច្ច,ដូចលោកលន់នល់,ប៉ុលពត,ជាឧទាហរណ៏,ព្រោះអ្នកប្រឆាំងទាំងនោះ,បាន

ត្រូវប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរប្រឆាំងនឹងគាត់,ព្រោះគាត់ហានប្រឆាំងនឹងសម្តេចសីហនុ,ដែលរាស្ត្រទុកព្រះអង្គជាទីសក្ការបូជា។

 

ក្នុងចំណុចនេះ,លោកទាំងពីរ,គាត់ធ្វើការបកស្រាយ,ដោយឥតបានលើកយកប្រភេទសង្គមខ្មែរនិងស្ថានភាព

នយោបាយនៅស្រុកខ្មែរតាំងពីសតវត្សទី១៩,រហូតមកដល់បច្ជុប្បន្ននេះ,មកធ្វើជាមូលដ្ឋាននៃការពិចារណា(។)លោក

ទាំងពីរគ្រាន់តែយករូបថត,ដែលអ្នកថត,គេចង់បង្ហាញឲឃើញអ្វីដែលគេចង់ឲឃើញតែប៉ុណ្ណោះ,តែរូបថតនោះ,ឥតមាន

ចលនារត់ក្នុងខ្សែជីវិតវានោះឡើយ,គឺអតីតកាល,បច្ចុប្បន្នកាល,នឹងអ្វីដែលជាវិបាក(Conséquence)កើតចេញមកពី

អំពើដែលបានធ្វើក្នុងអតីតកាល,ក៏ដូចនឹងការប្រមើលអនាគត(Perspective)ដែលអាចនឹងមានកើតឡើងបាន,ពី

អំពើដែលកំពុងធ្វើក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលនេះ។

ដូចពាក្យស្លោកមួយនិយាយថា,”ជ័យជំនិះដែលបានទទួលនៅទីបញ្ចប់,ធ្វើឲឃើញថាគ្រប់មធ្យោបាយដែលគេ

បានយកវាមកប្រើ,គឺពិតប្រាកដជាមធ្យោបាយត្រឹមត្រូវពិតមែន”,ដូច្នេះបើលោកឡៅម៉ុងហៃ,និងសុខទូច,ធ្វើ

តឹកតាង(Constat),ដោយផ្អែកលើពាក្យស្លោកនេះ,ថាសម្តេចសីហនុមានប្រជាប្រិយភាពជាមធ្យោបាយ,ដែលជាកត្តា

នាំឲព្រះអង្គមានជ័យជំនិះលើសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ,គឺជាតឹកតាងមានភាពជារូបថត,ដែលអ្នកថតគេបានថតក្នុង

គោលបំណងបង្ហាញឲអ្នកមើលវា,ឲឃើញនូវអ្វីមួយ,ដែលគេចង់បង្ហាញឲឃើញតែប៉ុណ្ណោះ,តែរូបថតនេះ,វាពុំអាចជា

សក្ខីកម្មនៃការពិតមួយបាននោះឡើយ។

 

ជ័យជំនិះរបស់សម្តេចសីហនុ,ដែលលោកទាំងពីរយល់ឃើញថា,កើតបានដោយសារព្រះអង្គមានប្រជាប្រិយភាព,ជាការ

យល់ឃើញជាអ្នកកាលានុវត្តនិយម(Opportuniste)ដែលវាផ្ទុយពីសីលធម៍ជាបញ្ញាវន្ត,ព្រោះលោកទាំងពីរមិនបានលើក

យកមកពិនិត្យនូវប៉ែកខាងអន្តរាយដល់ជាតិ,ដែលមានកើតឡើងក្នុងជ័យជំនិះនេះ(។)តែយើងដឹងច្បាស់ថាលោក

ទាំងពីរ,ជាអ្នកបំរើរបបនយោបាយបច្ចុប្បន្ន,ដូច្នេះលោកពុំហានលើកយកអ្វីដែលនាំឲលោកមានបញ្ហជាមួយអ្នក

ដឹកនាំរបបនេះទេ,មារយាទបែបនេះ,យើងអាចយល់វាបាន,ទោះបីទស្សនៈរបស់លោកមានន័យវៀចពីការពិតក៏ដោយ។

 

ចំពោះយើងវិញ,យើងយល់ខុសពីទស្សនៈរបស់លោក,ព្រោះយើងជាខ្មែរមានសេរីភាព,ដែលនាំឲយើងមានលទ្ធភាព

និយាយការពិតបាន,ឥតខ្លាចនឹងមានបញ្ហាជាមួយនឹងអ្នកដឹកនាំបច្ចុប្បន្ននេះ(។)ដូចលោកសុខទូត,លោកបាន

និយាយថា,នៅស្រុកខ្មែរ,ខ្វះសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រសំរាប់ប្រជាពលរដ្ឋអាន,លោកបន្ថែមថា,ខ្មែរយើងមិនសូវចូលចិត្ត

អានសៀភៅទេ,ដែលជាហេតុនាំឲគាត់មិនអាចមានវប្បធម៍ជាទួទៅច្រើន។

ចំពោះយើងវិញ,យើងយល់ឃើញថា,នៅស្រុកខ្មែរ,មិនមែនរឿងខ្វះសៀភៅប្រវត្តិសាស្ត្រ,ហើយខ្មែរយើងមិនសូវចូលចិត្ត

អានសៀភៅនោះទេ,កង្វះចម្បងនៅស្រុកខ្មែរគឺខ្វះសេរីភាព,ដែលនាំឲអ្នកចេះដឹងមិន,ហាននិយាយការពិតអំពីបញ្ហា

ជាតិ,ហើយខ្វះការពិភាក្សាតទល់គ្នារវៀងនិក្ខេបបទរបស់អ្នកកាន់អំណាច,នឹងនិក្ខេបបទរបស់វិទូប្រវត្តិសាស្ត្រ,ដែល

ជាអ្នកមានសេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញយោបល់ផ្សេងមួយទៀត,កង្វះយោបល់នេះជាកត្តានាំឲខ្មែរយើងខ្វះសៀភៅវិភាគ

ប្រវត្តិសាស្ត្រជាតិហ្នឹងឯង(។)រឿងខ្មែរយើងមិនសូវចូលចិត្តអាន,គឺមកពីនៅក្នុងស្រុកខ្មែរយើង,ខ្វះសៀវភៅជាភាសាជាតិ

ច្រើនណាស់,ហើយជាពិសេស,នៅស្រុកខ្មែរយើង,ខ្វះអ្នកនិពន្ធ,មានសេរីភាព,សរសេរគំនិត,និងមានទឹកដៃខាងនិពន្ធដ៏

ឆ្នើម,អាចទាក់ទាញចិត្តយុវជនខ្មែរឲចង់អានសៀភៅដ៏ល្បីៗ។

 

យើងមានសំណួរមួយសួរទៅលោកសុខទូច,បណ្ឌិតខាងនយោបាយ,ថាតើលោកហាននិយាយបកស្រាយ,ក្នុងនាមលោក

ជាបញ្ញាវន្ត,រកការពិតនៃថ្ងៃទី៧មករា១៩៧៩ដែរឬទេ(?)បើសិនជាបណ្ឌិតសុខទូចហានធ្វើការបកស្រាយព្រឹត្តិការណ៏៧

មករាមែនពិត,គឺច្បាស់ជានៅស្រុកខ្មែរ,ប្រហែលជាឥតខ្វះសៀភៅប្រវត្តិសាស្ត្រនោះឡើយ(។)អ្នកដែលដុតសៀវភៅប្រវត្តិ

សាស្ត្រខ្មែរ,មិនមែនសៀម,ដូចលោកថានោះទេ,គឺអស់លោកខ្មែរ,ដែលជាអ្នកចេះដឹងនេះឯង,ជាអ្នកដុតប្រវត្តិសាស្ត្រជាតិ

ខ្មែរដោយខ្លួនឯង,ព្រោះពួកខ្មែរអ្នកចេះដឹង,គាត់នាំគ្នាដុតប្រាជ្ញាគាត់ចោល,ទុកតែភ្នែកសំរាប់មើលរូបថត,ឬទូរ

ទស្សន៍ដែលអ្នកកាន់អំណាចគេថតឲពួកគាត់មើលកំសាន្ត,ហើយនាំគ្នាសរសើរទិដ្ឋភាពរូបភាពជាពណ៌ឆើតឆាយគួរឲ

ចង់ទស្សនា,ព្រោះមិនដែលបានឃើញសោះមួយជីវិតនេះ(។)នេះហើយសតិអ្នកចេះដឹងខ្មែរ,រស់សំរាប់តែមើលឥត

ពិចារណាតែប៉ុណ្ណោះ(។)សូមជំរាបលោកបណ្ឌិតសុខទូចថា,ការនាំឲយុវជនខ្មែរចូលចិត្តអានសៀភៅ,គឺលុះត្រារាជរដ្ឋាភិ

បាលមាននយោបាយសិក្សាធិការជាតិពិតប្រកដ,ជានយោបាយទាក់ទាញចិត្តឲស្រឡាញ់វប្បធម៍ជាតិ,ភាសាជាតិ,និង

លើកទឹកចិត្តអ្នកនិពន្ធជាតិឲមានចំណង់ចង់សេសេរគ្រប់គំនិតដែលគេមាន,ឥតខ្លាចមានទោសអ្វីចំពោះច្បាប់

ដូចជាហាននិយាយអំពីការពិតនៃជ័យជំនះរបស់សម្តេចសីហនុ,ដោយគ្មានការខ្លាចពីការចោទប្រកាន់ពីតុលាការគ្មាន

ឯករាជ្យនោះឯង។

 

ការពិតនៃជ័យជំនះនេះ,វាឥតមានអ្វីជាការនាំឲលំបាកយល់នោះឡើយ(។)យើងជាខ្មែរ,គ្រាន់តែសួរសំនួរដល់ខ្លួនឯង

ថា,តើបច្ចុប្បន្ននេះ,ប្រទេស,និងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ,មានសេចក្តីសុខដែរឬទេ(?)បើយើងយល់ឃើញថាស្រុកខ្មែរអស់មាន

បញ្ហាអ្វីនោះទៀតហើយ,គឺជ័យជំនះសម្តេចសីហនុ,ជាជ័យជំនះមួយសំរាប់ជាតិខ្មែរពិតនោះហើយ,ហើយគ្រប់ងាររបស់

ព្រះអង្គ,គឺពិតជាគុណូបការរបស់ព្រះអង្គពិត។

តែបើខ្មែរយើង,ដូចគណបក្សប្រឆាំង,យល់ឃើញថាស្រុកខ្មែរយើងបច្ចុប្បន្ននេះកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់,បាត់ទឹកដីជាតិ,

បាត់អធិបតេយ្យភាពជាតិ,មានជនជាតិយួនមករស់នៅរាប់លាននាក់,មានអំណាចផ្តាច់ការ,ជាអំណាចដឹកនាំជាតិ,

គឺជ័យជំនះសម្តេចសីហនុ,ជាជ័យជំនះមួយ,សំរាប់តែព្រះអង្គ,និងក្រុមគ្រួរសាររបស់ព្រះអង្គតែប៉ុណ្ណោះ,ដែលវានាំឲខូច

ដល់ប្រយោជន៏ជាតិ,និងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ។

យើងមិនហានចោទអ្នកសីហនុនិយម,ឬអ្នកដឹកគុណសម្តេចសីហនុអស់មួយជីវិត,ថាគេគ្មានវិចារប្បញ្ញា(៦)នោះ

ទេ,ព្រោះភាគច្រើន,គេតែងតាំងខ្លួនគេជាបញ្ញាវន្ត,ពាក់សញ្ញាប័ត្រគួរឲស្ញើច,តែពួកគាត់នាំគ្នាផ្ញើវាសនាគាត់ទុក

ឲសម្តេចសីហនុជាអ្នកគ្រប់គ្រងវា,តែយើងដឹងច្បាស់ថាព្រះអង្គខ្លួនឯង,លោកក៏បានផ្ញើវាសនាខ្លួនព្រះអង្គ,និងរបបរាជា

និយមឲយៀកណាម,ដែលមានលោកហ៊ុនសែនជាអ្នកគ្រប់គ្រងផ្ទាល់នៃវាសនានេះ,ដូច្នេះ,វាសនាអ្នកដែលបានប្រគល់

វាសនាខ្លួនឲសម្តេចសីហនុជាអ្នកសំរេច,ក៏ដូចជាពួកគេនាំគ្នាប្រគល់វាសនាខ្លួន,ឲលោកហ៊ុនសែនជាអ្នកសំរេចនោះ

ដែរ(។)ក្នុងចំណុចនេះ,យើងសង្កេតឃើញថា,សូម្បីលោកសមរង្ស៊ី,ក៏គាត់ថិននៅក្នុងករណីយបែបនេះដែរ,បើតាមសេច

ក្តីក្នុងលិខិតលោកផ្ទាល់,ដែលលោកបានផ្ញើទៅជូនមហាក្សត្រីយ៏មុន្ជីនាថ,នាថ្ងៃទី៣០មករា២០១៣,បញ្ចាក់បង្ហាញ

ដល់សាធារណជន,ថាសម្តេចជាអ្នកសំរេចជោគវាសនារបស់លោក(។)ក្នុងសេចក្តីបែបនេះ,គឺបញ្ចាក់បង្ហាញថាលោកសម

ង្ស៊ី,គាត់មិនសមមានឋានៈជាមគ្គទេសក៏នៃគណបក្សប្រឆាំងសោះ,សូម្បីជាវាចានុរក្ខីឬក៏ជាមនុស្សមានបក្កភាព

(Maturité)ក៏ប្រហែលជាលោកឥតអាចមានប្រភេទជាមនុស្សបែបនោះបានដែរ,តើឲខ្មែរយើង,អាចមានសេចក្តីសង្ឃឹម

លើរូបលោកដូចម្តេចបាន,បើគ្រាន់តែវាសនារបស់លោកផ្ទាល់ក៏លោកឥតអាចគ្រប់គ្រោងវាដោយខ្លួនឯងបានផង?

បើលោកសមរង្ស៊ីមានជំនឿស៊ប់ថាជាតិខ្មែរកំពុងមានគ្រោះថ្នាក់ដល់អាយុជីវិត,តែលោកនៅតែមានជំនឿផងដែរលើបរម

សុខ(Gloire.éternelle)របស់សីហនុ,ជំនឿផ្ទុយគ្នានេះ,គឺពិតជាអច្ជាសន្ន(Danger.imminent)សំរាប់ជាតិខ្មែរនៅក្នុង

អនាគតដ៏ខ្លីនេះជាពុំខាន,ដូច្នេះគណបក្សលោកសមរង្ស៊ី,ដែលមានឈ្មោះថា”សង្គ្រោះជាតិ”តើចង់សង្រ្គោះអ្វីពិត,

បើអ្វីៗ,ដែលសីហនុមតកជន,បានធ្វើមកដល់បច្ចុប្បន្ន,សំរាប់ជាតិខ្មែរ,វាជាការល្អឥតខ្ចោះរួចទៅហើយ។

 

សេចក្តីសន្និដ្ឋានយើង,គឺថាលោកឡៅម៉ុងហៃក្តី,លោកសុខទូចក្តី,លោកសមរង្ស៊ីក្តី,ពួកគាត់ភ្លេចគិតថា,បើសីហនុ

មតកជន,មានប្រជាប្រិយភាពពិតមែននោះ,ប្រហែលសព្វថ្ងៃនេះ,មិនមែនគណបក្សប្រជាជនទេជាអ្នកដឹកនាំជាតិ,

គឺប្រកដជាគណបក្សសីហនុនិយម,ឬរាជានិយមទៅវិញទេ,ដែលជាអ្នកដឹកនាំជាតិ(។)ចុះហេតុអ្វីបានជាគណបក្សសីហនុ

និយម,បានរលាយដូចអំបិលក្នុងទឹកដូច្នេះ,ហើយគ្មានប្រតិកម្មអ្វីបន្តិចសោះពីសំណាក់ប្រជារាស្ត្រ?

 

ចំពោះយើង,យើងយល់ឃើញថា,ប្រជាប្រិយភាពសម្តេចសីហនុក្តី,បរមសុខសីហនុមតកជនក្តី,គឺយៀកណាម,និងចិន

កុម្មុយនិស្ត,គេជាអ្នកបង្កើតឲមានដើម្បីបំរើនយោបាយគេតែប៉ុណ្ណោះឯង,សូមអ្នកសីហនុនិយមកុំភ្លេចឲសោះថា,

សម្តេចសោយទិវង្គតនៅស្រុកចិនកុម្មុយនិស្ត,ហើយត្រូវរបបខ្មែររណបយៀកណាមកុម្មុយនិស្ត,គេយកមកធ្វើបុណ្យបូជា

សពនៅស្រុកខ្មែរ,ដើម្បីបង្ហាញមេត្រីភាពចិន,យួន,ដែលជាអ្នកជួយថែរក្សារួម,របបផ្តាច់ការនៅស្រុកខ្មែរ,ដែលជាកូនរែក

របស់គេនៅដំបន់អាស៊ីអគ្នេយ៏(។)ឯចំណែកអនាគតរបបរាជានិយមនៅស្រុកខ្មែរវិញ,វាគ្មានអ្វីជាពន្លឺដល់ជាតិខ្មែរ

នោះឡើយ,មហាក្សត្យខ្មែរបច្ចុប្បន្នគឺជាដងប៉ាកកាសំរាប់ចុះហត្ថលេខា,ដែលគេតម្រូវឲចុះលើច្បាប់អ្វីមួយ,ដែលគេ

ចង់បានតែប៉ុណ្ណោះ(។)រួមសេចក្តីមក,អ្នកដែលសម្លាប់របបរាជានិយម,គឺសម្តចសីហនុនេះឯង,គាត់បង្កើតរបបនេះ

ឡើងវិញ,សំរាប់តែយកមកធ្វើជាអភ័យឯកសិទ្ធិមហាក្សត្យ,ដើម្បីចៀសវាងមិនឲបុគ្គលគាត់ជាប់ចោទនៅចំពោះមុខ

ការរកយុត្តិធម៍,ប្រភេទណាមួយ,អំពីបទឧក្រិដ្ឋប្រឆាំងនឹងមនុស្សជាតិ,នៅស្រុកខ្មែរក្នុងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៥ដល់ឆ្នាំ

១៩៧៩,ដែលខ្លួនព្រះអង្គជាចារីចម្បងមួយ,ក្នុងអំពើឃាតកម្មលើបណ្តាជនខ្មែរ៕

 

ពន្យល់ពាក្យ

 


(១)ជនដែលមានប្រជ្ញាស្រួចស្រាស់,ដែលមានចំណេះខ្ពង់ខ្ពស់

(២)ការជជែកតវ៉ា,ការនិយាយតទល់,ការតបត,ដំណើរតទល់,ធ្វើវិប្រតិការ

(៣)អ្នកពិនិត្យសេចក្តីខុសត្រូវ,អ្នកពិភាស្សាសេចក្តី

(៤)អ្នកថ្លែងសេចក្តីតាមវិទ្យុ

(៥)អ្នកដែលជាទីពឹង

(៦)ប្រជ្ញាសំរាប់ពិចារណា

(៧)អ្នករក្សាប្រយ័ត្នមាត់មិននិយាយឲភ្លាត់ទៅរកការខុស

Partager cet article
Repost0
29 janvier 2013 2 29 /01 /janvier /2013 17:08

 

DSC05407 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

 

វចនានុគ្រមខ្មែរដែលយើងយកជាគោលគឺវចនានុគ្រមផ្សាយរបស់ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត(១៩៦៨)

 

ទស្សនៈដ៏ចម្លែក!

 

តាមការផ្សាយវិទ្យុ”សម្លេចសហរដ្ឋអាមេរិក”,ថ្ងៃទី២៤មករា២០១៣,អ្នកដឹកនាំគណបក្សប្រឆាំងពីររូប,លោកយិមសុវណ្ណ

និងយ៉ែមបុញ្ញឫទ្ធិ,បានឆ្លើយតបនូវសំណួរច្រើនរបស់អ្នកស្តាប់វិទ្យុ(។)ក្នុងចម្លើយទាំងឡាយនោះ,លោកទាំងពីររូបនេះ

បានបង្ហាញនូវគោលជំហរមួយច្បាស់លាស់,ដែលខ្មែរយើងត្រូវកត់ទុកជាថ្មីម្តងទៀត,ព្រោះថាអស់លោកអ្នកដឹកនាំ

បក្ស,ដែលនិយមថាខ្លួនជាអ្នកប្រឆាំង,គាត់តែងតែដូរគោលជំហររបស់ពួកគាត់,ដូចគាត់ផោមចោលឲតែគេឮ

សម្លេងតែប៉ុណ្ណោះ,ឋិតិភាព(១)ថ្មីនោះ,គឺពួកគាត់សំរេច,ចូលរួមការបោះឆ្នោតថ្នាក់ជាតិនាថ្ងៃទី២៨កក្តដា២០១៣

ខាងមុខនេះ,ទោះបីគ្មានការកែទម្រង់គ.ជ.ប.,និងគ្មានវត្តមានលោកសមរង្ស៊ីក្នុងការបោះឆ្នោតនោះក៏ដោយ។

លោកបុញ្ញឬទ្ធិ,បានធ្វើការប្រៀបធៀបលោកសមរង្ស៊ីដូចលោកឧត្តមសេនីយសាលដឺង្គោល,និងលោកអាយ៉ាតូលាកុំ

មីនី,ថាលោកទាំងពីរឥតចាំបាច់មានវត្តមានលោកនៅក្នុងប្រទេសរបស់លោកនោះទេ,តែលោកទាំងពីរនៅទីបំផុត

មានជ័យជំនិះលើសត្រូវជាតិរបស់លោកបាន(។)ការលើកឧទាហរណ៏នេះមកប្រដូចនឹងករណីលោកសមរង្ស៊ី,វាគ្មានភាព

ដូចគ្នាទាល់តែសោះ,ទី១,លោកសាលដឺង្គោល,លោកប្រឆាំងចេញមុខនៅក្រៅប្រទេស,តាមផ្លូវយោធាក្តី,នយោបាយក្តី,

នឹងសត្រូវជាតិនៅក្នុងប្រទេសលោក,និងកងទ័ពបរទេសឈ្លានពានប្រទេសលោក,ហើយលោកបានទទួលការគាំទ្រ

ពេញមុខពីសំណាក់កងទ័ពសម្ពន្ធមិត្រ,និងកម្លាំងអ្នកតស៊ូទាងអស់នៅក្នុងប្រទេស,ក្នុងគោលជំហរច្បាស់លាស់របស់

លោក,គឺវាយប្រហារសត្រូវរបស់ជាតិលោក(។)ចំណែកលោកអាយ៉ាតូលាកុំមីនីវិញ,លោកមានការគាំទ្រពីសំណាក់អ្នកគាំ

ទ្រលោកយ៉ាងសកម្ម,ធ្វើកុប្បកម្ម(sédition)ប្រឆាំងចេញមុខនឹងអ្នកកាន់អំណាចឥតមានខ្លាចបាត់បង់ជីវិត,ដើម្បី

រំលំរបបដឹកនាំជាតិ,នៅពេលនោះគេទុកវាជារបបសក្តិភូមិ។

ករណីលោកសមរង្ស៊ី,លោកមិនដែលមានការគាំទ្រពីរដ្ឋាភិបាលបរទេសណាមួយនោះឡើយ,ក្រៅពីអង្គការក្រៅរដ្ឋាភិ

បាល,ឥស្សរជននយោបាយ,អ្នកការសែត,បរទេស,មួយចំនួនតូចតែប៉ុណ្ណោះ(។)ចំណែកនៅក្នុងប្រទេសវិញ,តាំងពី

លោកសមរង្ស៊ីចេញមករស់នៅក្រៅស្រុក,គណបក្សរបស់លោកមិនដែលហានធ្វើសកម្មភាពការពារលោកពេញមុខជា

មគ្គទេសក៏បក្ស,ដើម្បីឲលោកមានកម្លាំងនយោបាយធ្វើនយោបាយការពារប្រយោជន៏ជាតិពីបរទេសនោះឡើយ(។)

ផ្ទុយទៅវិញអស់លោកអ្នកដឹកនាំគណបក្សសមរង្ស៊ី,បាននាំគ្នាដេកសោយសុខក្នុងរបបដឹកនាំបច្ចុប្បន្ន,ឥតឈឺក្បាល

នឹងកិត្តិយស,មេគណបក្សខ្លួននោះឡើយ(។)ឯចំណែកគណបក្សលោកយែមបុញ្ញឫទ្ធិវិញ,ពួកគាត់ទើបតែឈប់ជេរ,រិះគន់

លោកសមរង្ស៊ីប៉ុន្មានខែនេះតែប៉ុណ្ណោះទេ,តើធ្វើយ៉ាងម៉េចកើត,ឲលោកសមរង្ស៊ីក្លាយទៅជាលោកសាលដឺង្គោល,និង

លោកអាយ៉ាតូលាកុំមីនីបាន,ដូចលោកយ៉ែមបុញ្ញឫទ្ធិលើកយកមកធ្វើការប្រៀបធៀបនេះ(។)ឬមួយលោកបុញ្ញឫទ្ធិប្រើ

ភាសាខ្យល់សំរាប់បញ្ញោរលោកសមរង្ស៊ី,ដោយយល់ឃើញថា,បុគ្គលនេះចូលចិត្តឲគេបញ្ញោរខ្លួន,ឬមួយលោកបុញ្ញ

ឫទ្ធិមានគំនិតនយោបាយចម្លែកតែប៉ុណ្ណោះ,ដែលគ្មានវិចារប្បញ្ញា(២)តែយើងស្របលោកដែរ,ថាលោកសមរង្ស៊ី

គាត់អាចធ្វើសកម្មភាពប្រឆាំងនឹងរបបផ្តាច់ការបច្ចុប្បន្នពីបរទេសបាន,ហើយអាចមានប្រសិទ្ធិភាពទៀតផង

នៅពេលណាលោកប្រើយុទ្ធសាស្ត្រនយោបាយសមត្រូវមួយ,ក្នុងកាលៈទេសៈជាកោលាហលនៅក្នុងស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្ននេះ

យុទ្ធសាស្ត្រនោះ,គឺការដាច់សម្ពន្ធជាដាច់ខាតនឹងរបបនយោបាយផ្តាច់ការនៅស្រុកខ្មែរ,ដែលមានគណបក្សប្រជាជន

ជាអ្នកដឹកនាំ(។)ការដាច់សម្ពន្ធនេះ,ជាសកម្មភាពនយោបាយជាសារវន្ត(acte.politique.fondamental)មួយ,ដែលជា

នវកម្ម(novation)អាចចៀសវាងកុំឲមានព្យាកុលភាព(confusion)ក្នុងជួរអ្នកប្រជាធិបតេយ្យផង,និងក្នុងសតិប្រជា

ពលរដ្ឋផង,ថាអ្វីជាលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យពិត,អ្វីជាលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យបោកប្រាសដើម្បីប្រយោជន៏បក្សពួក(។)ចំពោះ

យើង,ការបោះឆ្នោតគ្មានសេរី,គ្មានយុត្តិធម៍ជាលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យបោកប្រាសសំរាប់រក្សាអំណាចផ្តាច់ការ,ដូច្នេះ

ការធ្វើពហិការជាការការពារលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យពិត,ការពារលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ,គឺការពារប្រយោជន៏ជាតិនោះឯង។

លោកសមរង្ស៊ីដឹងច្បាស់ណាស់អំពីគោលបំណងនៃនយោបាយដឹកនាំជាតិ,ដែលអ្នកវិទូនយោបាយខ្លះ,ឲឈ្មោះវាថា

វិទ្យាសាស្ត្រនៃសុភមង្គលជាតិ”,វិទ្យាសាស្ត្រនេះត្រូវមានគោលដៅពីរយ៉ាង៖

ទី១គឺ,សុភមង្គលនៃមនុស្ស,រួមរស់ជាមួយគ្នាក្នុងសង្គម។

ទី២គឺ,ការស្វែងរកមធ្យោបាយគ្រប់បែបយ៉ាង,ដើម្បីរក្សាសុភមង្គលដ៏ឧត្តមនេះ,ដែលតម្រូវវា,ឲមានភាពត្រូវគ្នាជាមួយ

នឹងធម្មជាតិទៀតផង។

ក្នុងវិទ្យាសាស្ត្រនៃសុភមង្គលជាតិនោះឯង,អ្នកប្រជាធិបតេយ្យត្រូវមានកាតព្វកិច្ច,ប្រឆាំងនឹងគ្រប់អំពើណា,ដែល

មានគោលការណ៏ផ្ទុយនឹងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ,ដូចយ៉ាងការបោះឆ្នោត,ដែលគ្មានសេរី,និងគ្មានយត្តិធម៍(។)ការប្រ

ឆាំងនេះ,ជាការការពារជាធម្មានុរូប(légitime.défense),របស់ប្រជាពលរដ្ឋ,មិនដូចលោកបុញ្ញឫទ្ធិធ្វើការអំពាវនាវ,

ឲប្រជាពលរដ្ឋមិនគោរពគោលការណ៏លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ,គឺចូលរួមបោះឆ្នោតមួយ,ដែលគ្មានសេរី,និងគ្មានយុត្តិធម៍។

សេចក្តីអំពាវនាវនេះឯកហើយ,ដែលយើងអាចទុកជាបដិប្បញ្ញាតិ(មិនស្រប)នឹងច្បាប់រដ្ឋធម្មនុញ្ញ,ឬជាអនុទេ្ទស(ការ

សំដែងដើម្បីឲធ្វើតាម)ទុច្ចរិតដែលជាកត្តាបង្កើតគ្រោះថ្នាក់មួយដល់ប្រទេសខ្មែរ។

 

គំនិតនយោបាយចម្លែក,គឺពិតជាចម្លែកណាស់ហើយ,បើយើងស្តាប់លោយិមសុវណ្ណវិញ,គាត់មានទស្សនៈលទ្ធិប្រជាធិប

តេយ្យចម្លែកណាស់,គឺថាទោះបីគាត់យល់ឃើញថាការបោះឆ្នោតថា្នក់ជាតិខាងមុខនេះ,ជាការបោះឆ្នោតគ្មានសេរី,

គ្មានយុត្តធម៍,ក៏គាត់យល់ឃើញថាត្រូវតែចូលរួមបោះឆ្នោតនោះដែរ(។)ទស្សនៈនេះ,មិនចម្លែកឫទេ(?)លោកយិមសុវណ្ណ

មានគំនិតបែបនេះ,ក្នុងនាមលោកជាតំណាងរាស្ត្រ,ដែលជាអ្នកតែងច្បាប់រដ្ឋ,គឺជាសម្តីឃ្លាតច្បាប់នោះហើយ,ព្រោះអ្វី

ដែលគ្មានយុត្តិធម៏,លោកជាអ្នកតែងច្បាប់ត្រូវតែហានតយុទ្ធវាឥតរួញរា,យើងឃើញថាលោកមិនគ្រាន់តែមិនតយុទ្ធ

នឹងអំពើអយុត្តិធម៍នោះទេ,លោកថែមទាំងធានាឲអំពើនោះមានសកម្មភាពថែមទៅទៀត(។)ការធានានោះគឺ

ការអំពាវនាវឲប្រជាពលរដ្ឋចូលរួមការបោះឆ្នោតដែលលោកទុកជាមុនស្រេចដែរ,ថាវាគ្មានសេរី,និងយុត្តិធម៍(។)ការចូល

រួមបែបនេះ,គេអាចទុកបានជាតុណ្ហីភាព(accord.tacite)ជាមួយជនប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋនោះឯង,ដែលនាំឲមាន

អានុភាព(effet)ជាអវិជ្ជមាន,ដល់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យនៅស្រុកខ្មែរ(។)លោកយិមសុវណ្ណនិយាយបញ្ចាក់បន្ថែមថា,បើ

បោះឆ្នោតហើយ,គេឃើញថាវាគ្មានសេរី,គ្មានយុត្តិធម៍ពិតមែន,ច្បាស់ជាសហគមន៏អន្តរជាតិ,គេមិន

ទទួលស្គាល់លទ្ធផលនៃការបោះឆ្នោតនោះឡើយ,ការនិយាយនេះ,លោកយិមសុវណ្ណ,គាត់ភ្លេចទាំងស្រុងថា,គណបក្សលោក

តែងតែទទួលស្គាល់ជានិច្ចគ្រប់ការបោះឆ្នោតពីមុនៗមក,ទោះបីលោកយិមសុវណ្ណ,មិនយល់ព្រមថាការបោះឆ្នោតទាំងឡាយ

នោះជាការបោះឆ្នោតដោយសេរី,និងដោយយុត្តិធម៍ក៏ដោយ(។)ល្បែងដ៏ប្លែកអស្ចារ្យនេះ,ជាល្បែងដែលគណបក្សប្រឆាំង

ចង់យកមកលេងម្តងទៀតនៅពេលបោះឆ្នោតខាងមុខនេះទៀគ្,ទោះបីគ្មានសេរី,គ្មានយុត្តិធម៍ត,ក៏ពួកគាត់ច្បាស់ជាទទួល

ស្គាល់លទ្ធផលការបោះឆ្នោតនោះទៀត(។)បើខ្មែរនាំគ្នាទទួលស្គាល់លទ្ធផលការបោះឆ្នោតបែបនេះ,តើបរទេសណា,គេមិន

ទទួលស្គាល់វា,ព្រោះគេតែងទុកឆន្ទៈរាស្ត្រប្រទេសនិមួយៗជាធំ។

 

យើងឃើញថាអ្នកដឹកនាំគណបក្សប្រឆាំងកំពុងតែសាបព្រោះខ្យល់,គឺនៅពេលក្រោយការបោះឆ្នោត,ច្បាស់ជាពួក

គាត់,នាំប្រជាពលរដ្ឋ,ទៅច្រូតព្យុះសង្ឃរាជាពុំខាន,ព្រោះថាគាត់មិនគ្រាន់តែចាញ់ការបោះឆ្នោតតែប៉ុណ្ណោះ,គឺគាត់

ថែមទាំងប្រគល់អំណាចជាធម្មានុរូបដល់គណបក្សប្រជាជន,ឲគេបន្តអំណាចផ្តាច់ការមួយអាណត្តិទៀត,ដែលជារយៈ

ពេលមួយឲយៀកណាមពង្រឹងឥទ្ធិពលរបស់វានៅស្រុកខ្មែរឲកាន់តែរឹងប៉ឹងថែមទៅទៀត,ហើយប្រហែលជាទិស្សមានា

ការ(phase)ចុងក្រោយនៃអធិបតេយ្យភាពជាតិសាស្ត្រខ្មែរនៅក្នុងប្រទេសខ្លួន,ដែលមានជនជាតិយួន,និងចិន,ជា

ជនជាតិភាគច្រើន(។)យើងមិនជឿថាលោកសុវណ្ណ,និងបុញ្ញឫទ្ធិ,មិនមែនជាអ្នកស្នេហាជាតិនោះឡើយ,តែទស្សនៈ

របស់លោកទាំងពីរនាំឲយើងមានការព្រួយបារម្មណ៏ថា,ការស្នេហាជាតិរបស់លោកជាការស្នេហាជាតិមានវិភេទ(ការកែ

ប្រែសារជាតិ)ពីន័យដើមរបស់វា,ព្រោះជាការស្នហាជាតិបំរើផលប្រយោជន៏សត្រូវជាតិដោយមិនដឹងខ្លួន(។)យើងធ្លាប់

ឮលោកកិមសុខានិយាយថា,លោកមិនជឿថាយួនមានប្រជ្ញាជាងខ្មែរនោះទេ,យើងក៏មានជំនឿដូចលោកដែរ,តែ

យើងសង្ខេតឃើញថាលោកកិមសុខា,លោកតែងតែចាញ់បោកយួនជានិច្ច,តើលោកកិមសុខាជាខ្មែរឫទេ,បើលោកមាន

ប្រជ្ញាតិចជាងយួននោះ?

ចំណែកលោកសមរង្ស៊ីវិញ,បើគាត់ធ្វើតាមឪវាទសមមិត្តលោកទាំងឡាយ,បែបរៀបរាប់ខាងលើនេះ,គឺប្រកដជា

លោកសមរង្ស៊ីរស់ជាទណ្ឌិត,នៅក្រៅប្រទេស,អស់មួយជីវិតជាពុំខាន,ព្រោះសមមិត្តលោក,ក្រោយពីការបោះឆ្នោត,

បើគាត់មានកៅអីអង្គុយនៅរដ្ឋសភាផង,ចំពោះពួកគាត់,គាត់នឹងទុក,លោកសមរង្ស៊ី,ជាមនុស្សហួសសម័យ,ព្រោះ

ពួកគាត់នឹងស្វែងរកសុខក្នុងរបបលោកហ៊ុនសែនតទៅមុខទៀតជាពុំខាន។

ដូច្នេះការប្រដូចលោកសមរង្ស៊ីនឹងលោកសាលដឺង្គោល,និងអាយ៉ាតូលាកុំមីនី,គ្រាន់ជាសំដីមិនបានធ្វើសបថ,ដូច្នេះលោក

បុញ្ញឬទ្ធិឥតមានបាបអ្វីនោះឡើយនៅចំពោះមុខធម៍ព្រះពុទ្ធ,ឯចំណែកលោកសុវណ្ណវិញ,ពាក្យបញ្ចើចគាត់,ចំពោះលោក

សមរង្ស៊ី,គឺប្រហែលជាពាក្យបណ្តាសាឲលោកសមរង្ស៊ីរស់នៅក្រៅប្រទេសជាអនន្ត។

 

នេះហើយ,ជាប្រភេទអ្នកនយោបាយ,ដែលគាត់ទុកខ្លួនឯង,ជាសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ជាតិខ្មែរ!

 

ឧប​ សង្ហា

 

(១)ឋិតិភាព=ការកំណត់ឲជាក់ច្បាស់នូវមូលដ្ឋានអ្វីមួយ

(២)វិចារប្បញ្ញា=ប្រជ្ញាសំរាប់ពិចារណា

Partager cet article
Repost0
27 janvier 2013 7 27 /01 /janvier /2013 08:53

 

DSC05407 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

 

វចនានុគ្រមខ្មែរដែលយើងយកជាគោលគឺវចនានុគ្រមផ្សាយរបស់ពុទ្ធសាសនបណ្ឌិត(១៩៦៨)

 

រូបថតបង្ហាញការពិត

 

 

photo

រូបថតចម្លងពីព្រិត្តិប័ត្រPSRInformationលេខ១៩២ 


វន្ទនាលោកហ៊ុនសែនចំពោះទង់ជាតិយៀកណាម,បើមិនបានគិត,វាគ្មានអ្វីជាការទាស់ចិត្តនោះឡើយ,ព្រោះជាពិធីការ

ធម្មតាដែលលោកហ៊ុនសែនត្រូវធ្វើក្នុងពិធីត្រួតពល,ក្នុងឋានៈលោកជាភ្ញៀវកិត្តយសនៃប្រទេសមួយ,ឆ្លើយតបវិញនូវ

ការគំនាប់នៃកងឯកភាពទ័ពគេចំពោះរូបលោក(។)តែបើយើងពិនិត្យកាយវិការរបស់លោកហ៊ុនសែនក្នុងវន្ទនានេះ

វិញ,ក្នុងនាមយើងជាខ្មែរ,យើងមានការអៀនខ្មាស់នូវកាយវិការនេះណាស់,ព្រោះវាបង្ហាញឲឃើញភាពចំណុះគួរឲអា

ណិតដល់ជាតិខ្មែរ,ដែលបានឃើញនាយករដ្ឋមន្រ្តីខ្មែរអោនក្បាលជិតដល់ដីគោរពទង់ជាតិប្រទេសយៀកណាម,ដូចជា

បុគ្គលម្នាក់កោតខ្លាចគេដូចជា”ខ្ញុំនិងម្ចាស់”,យើងជឿជាក់ថា,បើយួនឲលោកហ៊ុនសែនលុតជង្គង់នៅមុខទង់ជាតិ

គេ,ប្រហែលជាលោកហ៊ុនសែនសុខចិត្តធ្វើតាមឥតរួញរានោះឡើយ(។)តើទង្វើនេះ,ខ្មែរយើងអាចទុកលោកហ៊ុនសែន,

ក្នុងឋានៈគាត់ជាអ្នកដឹកនាំជាតិខ្មែរ,ជាវន្ទីយបុគ្គល(បុគ្គលគួរឲគោរព)បានដែរឬទេ(?)។

លោកហ៊ុនសែនគាត់ភ្លេចគិតថា,គាត់ជាដំណាងជាតិខ្មែរ,ព្រោះគាត់ជានាយករដ្ឋមន្ត្រីខ្មែរ,អ្វីដែលគាត់បានធ្វើ,គឺ

គាត់ធ្វើក្នុងនាមជាតិខ្មែរ,ដូច្នេះការអោនក្បាលជិតដល់ដីរបស់គាត់,គឺគាត់យកកិត្តិយសជាតិខ្មែរទៅបោះចោលនៅ

ចំពោះមុខទង់ជាតិប្រទេសយៀកណាមនោះឯង(។)តែលោកហ៊ុនសែនគាត់យល់ឃើញផ្សេងទៅវិញ,ចំពោះគាត់កាយ

វិការនេះ,វាជាការទទួលស្គាល់ចេញមុខនូវទាសភាពជាតិខ្មែរចំណោះមុខជាតិយួន,ដែលលោកហ៊ុនសែនទុកជាអាវុធ

ពិសេសសំរាប់ការពារអំណាចរបស់គាត់នៅស្រុកខ្មែរ,ដែលជាអំណាចនៅក្រោមអាជ្ញាយួន(។)យើងដឹងថាយៀកណាម,

គេត្រូវការអំណាចអប្រជាប្រិយមួយនៅស្រុកខ្មែរ,ព្រោះអំណាចបែបនេះត្រូវការជាចាំបាច់,នូវកម្លាំងជាសម្ងាត់ក្តី,ចេញ

មុខក្តី,របស់គេ,ដើម្បីការពារខ្លួន,ព្រោះអំណាចដែលរាស្ត្រមិនចូលចិត្តនេះ,វាគ្មានមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃប្រជាជនជាអ្នក

ការពារខ្លួនបាននោះឡើយ(។)បើត្រូវការឲមានអំណាចអប្រជាប្រិយនៅស្រុកខ្មែរ,គឺយួនគេត្រូវការរកខ្មែរណាម្នាក់,

ជាជម្ម(មនុស្សស្លាប់គំនិត)សំរាប់ដឹកនាំអំណាចនេះ,ដែលគេទុកមនុស្សនោះ,ជាឆាយាអាជ្ញា(ស្រមោលអំណាច)របស់គេ

នៅស្រុកខ្មែរ(។)ឆាយានេះឯង,ដែលនាំឲខ្មែរយើងវាយមិនត្រូវទាល់តែសោះ,តែផ្ទុយទៅវិញស្រមោលនេះ,វាវាយខ្មែរយើង

ត្រូវជានិច្ច,ព្រោះវាប្រើដៃខ្មែរយើង,ឲវាយខ្មែរបានតាមចិត្ត(។)ដៃខ្មែរដែលកំពុងវាយខ្មែរនោះ,គឺលោកហ៊ុនសែននេះឯង

ជាជម្មនៃស្រមោលអំណាចយួននៅស្រុកខ្មែរ,ប្រើដៃវាយខ្មែរគ្នាឯងសំរាប់ប្រយោជន៏យួន៕

 

ឧប​ សង្ហា

 

Partager cet article
Repost0
21 janvier 2013 1 21 /01 /janvier /2013 10:40

 

images-copie-4 Éditorial MOULKHMER

 

Moulkhmer n° 132, Juillet 1992

 

   

Marchands d’illusions ?...

 

Huit mois après la signature des accords de Paris sur le Cambodge, le bilan de l’action onusienne dans ce pays apparait de plus en plus calamiteuse – avec le risque croissant de voir cette « action » se solder par un lamentable fiasco, exactement comme en Yougoslavie. Devant ce bilan, si désastreusement négatif dans les deux pays, on en vient d’ailleurs à se demander ce qu’il convient de penser de l’O.N.U. elle-même : est-elle le Temple de la sottise, ou bien celui de la malhonnêteté intellectuelle ? Comment a-t-elle pu, en tout cas, promettre tant de choses et faire miroiter tant d’illusions – en ce qui concerne le Cambodge – si elle n’avait ni volonté ni les moyens de tenir ses promesses ? Et comment a-t-elle pu aussi se tromper si lourdement sur ce que serait le comportement des Khmers Rouges après la signature des accords de paix, auxquels – par une aberration effarante – elle a voulu à tout prix les associer ? S’agit-il de sottise à l’état pur, ou bien d’une malhonnêteté intellectuelle à laquelle on préférerait ne pas croire ?

 

Au moins, avons-nous eu la consolation de lire, dans une revue de grande réputation (la « Far Eastern Economic Review » de Hong Kong, numéro du 25 Juin), un réquisitoire implacable contre « Une paix indécente » - celle que l’O.N.U a concoctée pour le Cambodge précisément. L’auteur de ce réquisitoire est un journaliste italien connu et talentueux(1) qui, se rendant récemment de Bangkok à Phnom-Penh par la voie aérienne, s’est trouvé dans le même avion que « Khieu Samphân ». C’est sans doute l’indignation qu’il a éprouvée au voisinage de ce co-auteur « de l’un des pires crimes commis en ce siècle : l’holocauste cambodgien » qui lui a inspiré son article, auquel nous emprunterons quelques passages qui ont dû faire grincer des dents, à New-York ou ailleurs, et qui méritent d’être portés à la connaissance de nos lecteurs.

 

L’article en question confirme en effet en tout point ce que nous n’avons pas cessé de dire ici même depuis octobre dernier, et déjà avant la signature de l’accord de paix sur le Cambodge. Nous avions, notamment, rappelé à maintes reprises le funeste précédent de l’accord de Paris sur le Vietnam du 27 janvier 1973, et souligné que, du fait des Khmers Rouges, l’accord du 23 octobre 1991 ne serait jamais respecté non plus, mais constamment violé par ces mêmes Khmers Rouges qui en étaient les principaux bénéficiaires. Or l’auteur de l’article paru dans la « Far Eastern… » écrit ce qui suit (que nous, traduisons de l’anglais) : « Depuis la signature de l’accord de Paris d’octobre dernier, les Khmers Rouges – seuls parmi les quatre factions cambodgiennes belligérantes – ont profité de la nouvelle situation. Ils ont obtenu une légitimité politique à l’intérieur et à l’extérieur du Cambodge, tout en étendant la zone sous leur contrôle en s’emparant de vastes portions de territoire abandonnées par les guérillas de Sihanouk et de Son Sann ».

 

« Ayant découvert que personne n’était prêt à dénoncer leur bluff, les Khmers Rouges ont constamment augmenté leur mise – et gagné à tous les coups. Utilisant la tactique du « talk, talk, fight, fight »(2), les Khmers Rouges soulèvent des obstacles à chaque étape du processus de paix…Ils ont réussi à se livrer à toutes sortes de violations de l’accord de Paris sans être sanctionnés »…

 

L’article se poursuit par une sévère dénonciation de la carence de l’APRONUC, qui « dans les quelques mois de son engagement au Cambodge a déjà perdu son autorité », et par un éreintement du Secrétaire Générale de l’O.N.U. pour sa visite à Phnom-Penh en avril dernier. Une visite au cours de laquelle, nous l’apprenons par cet article, cette haute personnalité s’est abstenue de « visiter la musée de Tuol Sleng – l’Auschwitz de Phnom-Penh – et n’est pas allée s’incliner devant le monument consacré aux victimes de l’holocauste cambodgien. Un oubli indécent »…

 

Quant à l’APRONUC elle-même, l’auteur de l’article lui règle son compte (si l’on peut dire) en quelques phrases. Parlant des 13.000 onusiens, approximativement, qu’elle a amenés au Cambodge jusqu’à présent, il note que « la plupart d’entre eux ne sont pas là pour aider le Cambodge, mais pour servir leurs propres intérêts personnels ou nationaux. Même des fonctionnaires subalternes de la force de maintien de la paix de l’APRONUC gagnent aux alentours de 60.000 US dollars par an, dans un pays où le revenu annuel par habitant est de l’ordre de 150 dollars »( !)…

 

Tout cela, exposé dans une revue qui bénéficie d’une large audience dans le monde entier, conforté, en quelque sorte, nos prévisions pessimistes. Il était aisé, en effet, de prévoir que cette « paix indécente » (que nous avions appelée une « paix immorale »), ne pourrait engendrer que des effets pervers. Et il était tout aussi aisé de prévoir que le plan ultrasophistiqué élaboré par l’O.N.U. était voué à l’échec, parce qu’il ne tenait aucun compte des réalités – surtout en ce qui concerne les Khmers Rouges. Il fallait, en vérité, une singulière dose d’ignorance ou de naïveté pour s’imaginer que ceux-ci avaient changé et qu’ils allaient jouer le jeu loyalement ! Mais, maintenant que le mal est fait, il serait vain de pousser plus loin le procès d’une institution qui, jour après jour, démontre un peu plus sa déplorable carence – qu’il s’agisse du Cambodge ou de la Yougoslavie.

 

On peut toutefois se demander à quoi servent encore l’O.N.U. et – dans le cas du Cambodge – son APRONUC. Surtout quand on sait, nous l’avons appris récemment de très bonne source(3), qu’un tiers de l’énorme budget de 2 milliards de dollars prévus pour cette même APRONUC est destiné à rémunérer son personnel onusien. Le Cambodge serait-il devenu ainsi, pour certains bénéficiaires de cette manne (sans parler d’hommes d’affaires étrangers), une sorte de « caverne d’Ali Babas » ? Aurait-on alors affaire à de vigilants défenseurs de la paix et des droits de l’homme, ou à des marchands d’illusions ?

 

Mais mieux vaut accorder encore à l’O.N.U. le bénéfice du doute. Cela serait possible d’ailleurs si cette institution consentait à reconnaître que, en ce qui concerne son plan de paix pour le Cambodge, elle s’est trompée sur toute la ligne et qu’elle a accouché d’un enfant non viable. Elle ne perdrait pas la face pour autant, car il n’est pas déshonorant de reconnaître que l’on s’est trompé. Après tout «  se tromper est humain », comme dit un vieux proverbe latin qui ajoute toutefois : « mais persévérer dans l’erreur est diabolique ».

 

On veut donc espérer que l’O.N.U. reconnaitra son erreur, pendant qu’il en est temps encore, et qu’elle saura, au Cambodge, redresser la situation désastreuse qu’elle a elle-même créée par son plan de paix irréalisable. Elle le pourrait, car une solution existe. Elle consisterait, comme le suggère en conclusion l’article déjà cité, à « écarter le réel obstacle à la paix : les Khmers Rouges ». Article qui rappelle, dans sa conclusion également, que l’O.N.U. avait su s’opposer aux agressions d’un Kim Il Sung (en 1950-53) et d’un Saddam Hussein (1990-91). Et il ajoute : « un combat contre les Khmers Rouges serait mieux justifié, au moins moralement, que les (deux) précédents ».

 

Mais l’O.N.U. le fera-t-elle, ou bien se contentera-t-elle de ses palinodies habituelles, constatant en « avertissement » et en « menaces de sanctions » jamais suivis d’effet ? Telle est la question que l’on peut poser aujourd’hui. De la réponse à cette question dépendra le degré de confiance que la communauté internationale pourra accorder à l’O.N.U. dans l’avenir. Si la réponse est oui, c’est-à-dire si les Nations-Unies utilisent sans tarder tous les moyens nécessaires pour neutraliser définitivement les auteurs du génocide cambodgien, elles pourront redevenir crédibles et redorer leur blason passablement terni. Mais si la réponse est non, l’APRONUC continuant de capituler sans cesse devant les Khmers Rouges acharnés à ruiner le plan de paix onusien, alors on saura, une fois pour toutes, à quoi s’en tenir au sujet d’une institution aussi coûteuse qu’inutile.

 

On saura surtout – tout en espérant encore que tel n’est pas le cas – que cette institution n’est, décidément, composée que de marchands d’illusions. Car comment pourrait-on alors qualifier autrement des gens incapables de ramener la paix, là où ils ont promis 2 milliards de dollars pour faire et 880 millions pour reconstruire un petit pays martyrisé qui leur a fait confiance ?...                   

 

 

MOULKHMER

(1)Tiziano TERZANI, correspondant pour l’Asie de la revue allemande « Der Spiegel ».

(2) « Causer, causer, combattre, combattre » (ce fut déjà la tactique utilisée dans les dernières années de la guerre du Vietnam par les communistes vietnamiennes pour berner leurs adversaires.

(3) Rapport de M. Raoul JENNAR, consultant du Forum des O.N.G., en date du 11 Mai 1992(page 4,2e paragraphe).

Partager cet article
Repost0
19 janvier 2013 6 19 /01 /janvier /2013 07:38

 

DSC05407 ប្រតិកម្មរហ័ស

 

លោកហ៊ុនសែនចង់បានអ្វី?

 

លោកហ៊ុនសែនមានបំណងចង់ឲសភាជាតិតែងច្បាប់ហាមមិនឲអ្នកនយោបាយ,កុំឲជេរប្រមាថគ្នាដើម្បីលើកតម្កើង

សេចក្តីថ្លៃថ្នូរខ្មែរ(។)តែលោកហ៊ិនសែន,គាត់ភ្លេចគិតថាអ្នកដែលប្រើពាក្យអសុរស,ជេរប្រមាថគេ,គឺខ្លួនគាត់នេះឯង,

គាត់ហៅគេសុទ្ធតែអានេះអានុះ,ប្រើសំដីប្រមាថអាយុជីវិតអ្នកប្រឆាំងខ្លួន,លើសពីនេះទៅទៀត,មិនត្រឹមតែជេរ

ប្រមាថអ្នកប្រឆាំងខ្លួនតាមវិធីអហិក្សា,គាត់យកមុខងារសាធារណៈជានាយករដ្ឋមន្ត្រី,ប្រើអំណាចតុលាការធ្វើនិគ្រោះ

ទៅលើ,ជនស្លូតត្រង់,អ្នកកាសែត,(ល),គាត់ប្រព្រឹត្ត,ឬបញ្ជាឲបរិវារប្រព្រឹត្តអំពើឃាដកម្មដោយចេញមុខ,ឬអាថិកំបាំង

លើរូបអ្នកប្រឆាំងគាត់ឥតញញើតច្បាប់,ឥតមានមេត្តាធម៍អ្វីនោះឡើយ(។)ដូច្នេះសុជីវធម៍ដែលលោកហ៊ុនសែនចង់

បាន,គឺគាត់ចង់ឲខ្លួនគាត់ក្លាយទៅជាពិសិដ្ឋជនដោយមានច្បាប់មួយសំរាប់ការពារភាពខ្ពង់ខ្ពស់របស់គាត់ដើម្បីតែ

ប្រយោជន៏អំណាចផ្តាច់ការប៉ុណ្ណោះ។

លោកហ៊ុនសែននិយាយត្រូវដែរ,ថាការជេរប្រមាថគ្នាក្នុងមជ្ឈដ្ឋាននយោបាយខ្មែរមានតាំងតែពីទសវត្សឆ្នាំ១៩៦០

ក្នុងរបបរាជានិយម,ដើម្បីប្រជាប្រិយភាពខ្លួន,ដែលកាលនោះលោកសេនាប្រមុខលន់នល់បានចោទសម្តេចឳជា

ប្រមុខរដ្ឋជំនាន់នោះ,ថាបានលក់ដីឲយៀកកុង,ដូចដែលអ្នកនយោបាយខ្មែរបច្ចុប្បន្នខ្លះចោទលោកដែរ។

ក្នុងចំណុចនេះ,គួរខ្មែរយើងលើកយកមកពិចារណាថា,ហេតុអ្វីបានជាខ្មែរយើងច្រើនប្រើពាក្យអសុរសសំរាប់ជេរ

ប្រមាថគ្នាក្នុងរឿងជាតិ?

 

១.ប្រភេទ(nature)អំណាចនៅស្រុកខ្មែរ

គួរយើងដឹងថាតាំងពីអតីតកាលមក,ប្រភេទអំណាចនៅស្រុកខ្មែរជាអំណាចផ្តាច់ការ,អំណាចនេះយកអំពើវិហិក្សាធ្វើ

និគ្រោះ(réprimer)លើកប្រជាពលរដ្ឋ,ជាពិសេសលើអ្នកប្រឆាំងខ្លួន(។)អំពើវិហិក្សាទាំងឡាយនោះ,មានទាំងប្រើអំពើ

កាប់សម្លាប់,សំដីអសុរសវាយស្មារតីប្រជាពលរដ្ឋឲខ្លាចបាក់ស្បាតអំណាចអ្នកដឹកនាំ(។)ដូច្នេះការជេរប្រមាថទាំងឡាយ

មានប្រភព,ចេញពីប្រភេទអំណាចផ្តាច់ការនោះឯង(។)អំណាចវិហិក្សា(ឃោឃៅ)នេះហើយ,វាកបង្កើតបរិយការណ៏

វិហិក្សានៅក្នុងសង្គមខ្មែរ,ដែលមានអ្នកដឹកនាំជាអ្នកបង្កើតឲមានឡើង(។)ជនរងគ្រោះនូវអំណាចវិហិក្សានេះ,គាត់

មានតែសេចក្តីក្តៅក្រហាយចំពោះអំពើអយុត្តិធម៍គ្រប់បែបយ៉ាងដែលគាត់បានទទួលតែប៉ុណ្ណោះ(។)ដូច្នេះគាត់ពុំអាច

ទុកទីកន្លែងនៃអំណាចផ្តាច់ការនេះ,ជាបូជនីយដ្ឋានសំរាប់គាត់បាននោះទេ,ផ្ទុយទៅវិញ,គាត់មើលឃើញវា,ជាសត្រូវ

តែប៉ុណ្ណោះ,ព្រោះអំណាចនេះ,ក៏ទុកគាត់ជាសត្រូវនោះដែរ,ដូចពាក្យបុរាណខ្មែរយើងតែងនិយាយថា”ឈាមស្រែកស្បែក

ហៅ”(។)ក្នុងសង្គមផ្តាច់ការ,វាគ្មានសំវាទ(Dialogue)រវាងអ្នកដឹកនាំ,និងប្រជាពលរដ្ឋ,ព្រោះអ្នកដឹកនាំមិនដែលទុក

ប្រជាពលរដ្ឋជានីតិជន(Personne majeure)នោះទេ,តែផ្ទុយទៅវិញ,គេទុកគាត់ជាកូន,ជាចៅ,ជាខ្ញុំបំរើ,រស់នៅជាមួយ

គេសំរាប់តែស្តាប់បង្គាប់គេ,ដូចកូនត្រូវស្តាប់បង្គាប់មាតាបីតា,ដូចទាសា,ទាស៊ី,ត្រូវស្តាប់បង្គាប់ម្ចាស់របស់ខ្លួននោះ

ឯង(។)យើងដឹងថា,សម្ព័ន្ធ(Lien)រវាងកូននឹងមាតាបីតា,គឺ”សេចក្តីស្រឡាច់”ជាគោល,ដែលជាចំណងចងចិត្តករុណា

មាតាបីតាចំពោះកូន,និងសេចក្តីគោរពប្រកបដោយសេចក្តីស្រឡាញ់របស់កូនចំពោះមាតាបីតា(។)បដិការ

(Réciprocité)នេះហើយ,វាគ្មានមាននៅក្នុងសម្ព័ន្ធរវាងអ្នកដឹកនាំផ្តាច់ការនិងប្រជាពលរដ្ឋ,ព្រោះអ្នកអ្នកដឹកនាំ

បែបនេះមានធាតុជាមនុស្សឃោឃៅ,ល្ងង់ខ្លៅដូចតិរច្ជាន,ដែលវាមានភាពផ្ទុយស្រឡះពីទឹកចិត្តស្នេហា,និងករុណា

របស់មាតាបីតា។


២.ភាពល្ងង់ខ្លៅនៃអ្នកកាន់អំណាច

អ្នកដឹកនាំក្នុងរបបផ្តាច់ការ,សុទ្ធជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅ,ព្រោះភាពល្ងង់ខ្លៅនេះ,វាត្រូវចង្វាក់ជាមួយអំពើវិហិក្សា,ដែលមាន

ក្នុងធម្មជាតិសត្វតិរច្ជាន(។)អ្វីដែលអ្នកដឹកនាំទាំងនោះគិត,គឺក្នុងល្បិចរកប្រយោជន៏ដល់ខ្លួនជាមុនសិន,ដូចសភា

វគតិនៃសត្វតិរច្ជានសម្លាប់សត្វហីនជាតិសំរាប់ស៊ីជាចំណីអាហារ(។)ភាពខុសគ្នារវៀងមនុស្សផ្តាច់ការនិងសត្វតិរច្ជាន,

គឺត្រង់មនុស្សផ្តាច់ការ,ប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋដោយចេតនា,ឯចំណែកសត្វតិរច្ជាន,សម្លាប់សត្វហីនជាតិដ៏ទៃទៀតតាម

ច្បាប់ធម្មជាតិក្នុងពិភពនៃសត្វ,ដែលទុកសត្វនិមួយៗជាចំណីអាហារជា,យថាហេតុសំរាប់សត្វដ៏ទៃទៀត(។)យើងដឹង

ថាមនុស្សជានិតិគតិយុត្ត,ទទួលខុសត្រូវនូវអង្គហេតុដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត,ឯចំណែកសត្វជាចលនវត្ថុឥតមានការ

ទទួលខុសត្រូវនូវអ្វីដែលខ្លួនបានប្រព្រឹត្ត(។)ក្នុងការប្រៀបធៀបនេះ,គឺយើងចង់បង្ហាញថាបើអ្នកកាន់អំណាចផ្តាច់

ការ,គាត់រស់នៅក្នុងនិទុទណ្ឌភាពចំពោះអង្គហេតុដែលគាត់បានប្រព្រឹត្ត,គឺច្បាស់ជាគាត់ទុកខ្លួនឯង,ដោយចេតនាក្តី

ដោយអចេតនាក្តី,ជាសត្វនោះហើយ(។)រស់ជាសត្វនេះឯង,ដែលធ្វើឲគាត់ឥតស្គាល់សុជីវធម៏សំរាប់ការរស់នៅ

របស់មនុស្សក្នុងសង្គម,ប្រើពាក្យអសុរស,ដោយយកអំណាចរដ្ឋជាកម្មសិទ្ធិដាច់មុខ,សំរាប់ការពារអំណាចខ្លួន(។)ការណ៏

នេះហើយ,ដែលយើងទុកជាភាពល្ងង់ខ្លៅរបស់អ្នកកាន់អំណាចផ្តាច់ការ,ព្រោះគាត់រស់គ្មានកិតិ្តយសក្នុងងាររបស់ខ្លួន

នាំឲរាស្ត្រ,មើលងាយ,ហើយឆ្លើយតបនឹងសម្តីអសុរស,ចំក្តី,មិនចំក្តី,ដោយប្រើពាក្យអសុរសនោះវិញដែរតាមកំហឹង,ព្រោះ

គាត់ជាជនរងគ្រោះនូវសំដីអសុរសនៃជនកាន់អំណាចផ្តាច់ការនោះឯង(។)បើអំណាចធ្វើឲរាស្ត្រក្តៅក្រហាយរួចទៅហើយ,

អ្នកដឹកនាំផ្តាច់ការមិនត្រូវមានការងឿងឆ្ងល់ទេ,ថាហេតុអ្វីបានជាអ្នកនយោបាយប្រឆាំងខ្លួនគេប្រើពាក្យអសុ

រស់ដាក់ខ្លួន,ព្រោះខ្លួនឯងទេជាផ្តើមប្រើវាមុនគេ(។)បើខ្លួនចង់ឲគេគោរពនោះ,លុះត្រាខ្លួនឯងធ្វើឲខ្លួនឯងឲទៅជា

មនុស្សសិន,បន្ទាប់មកទៀតធ្វើឫកខ្លួនឲសមជាមនុស្សគួរឲគោរពទៀត,តែបើខ្លួនគ្មានមានលក្ខណៈទាំងពីរនេះទេ,តើ

ឲនរណា,គេគោរពខ្លួនបាន,ក្រៅពីពួកអាមីយអាថោង,បម្រើខ្លួនដាច់ថ្លៃ,ឡេមឡឺមរករស់គួរឲខ្មាស់ជាទីបំផុត(។)យើង

មិនដែលមានជំជឿ,ថាអាចមានមនុស្សប្រាជ្ញា,ធ្វើការបម្រើជនកាន់អំណាចផ្តាច់ការនោះបានឡើយ(។)មនុស្សដែលអាច

រស់ជាបាវបម្រើអំណាចផ្តាច់ការ,គឺសុទ្ធជាមនុស្សខ្ងល់ខ្លៅ,មានគំនិតខូចគួរឲខ្ពើម(។)

 

សេចក្តីសន្និដ្ឋានរបស់យើង,គឺថាលោកហ៊ុនសែន,សព្វថ្ងៃនេះគាត់ប្រើអំណាចតុលាការសំរាប់សម្លាប់គំនិតផង,និងធ្វើ

ឃាតដោយចំក្តី,មិនចំក្តី,អ្នកនយោបាយប្រឆាំងគាត់,អ្នកការពារប្រយោជន៏ជាតិ,ឥឡូវនេះទៀត,គាត់ចង់ធ្វើច្បាប់

មួយទៀត,ដើម្បីឲខ្លួនគាត់,ក្នុងងារជានាយករដ្ឋមន្ត្រី,ឥតអាចនរណារំលោភដល់បុគ្គលគាត់បាន,ដូចមានចែងក្នុង

មាត្រា៧នៃរដ្ឋធម្មនុញ្ញ,ចែងអំពីព្រះមហាក្សត្យ(។)ដូចបានជំរាបខាងលើរួចមកហើយ,លោកហ៊ុនសែនមិនគ្រាន់តែ

មានបំណងឲសិទ្ធិខ្លួនស្មើនឹងមហាក្សត្រតែប៉ុណ្ណោះទេ,គឺគាត់មានបំណងឲគាត់ក្លាយជាពិសិដ្ធជនទៅទៀត,ដែលខ្មែរ

យើងតែងទុកជាអទិទេព,ព្រោះថាបុគ្គលហ៊ុនសែនមានសិទ្ធិលើសពីមហាក្សត្យទៅទៀត,គឺគាត់អាចប្រើអំណាចផ្តាច់

ការ,សម្លាប់មនុស្ស,ឬធ្វើបាបអ្នកស្លូតត្រង់,ឥតមានមានទោសអ្វីនោះឡើយ(។)បើលោកហ៊ុនសែនសំរេចបំណងនេះ

បានមែន,គឺមិនមែនគាត់ក្លាយជាព្រះទេ,ព្រោះព្រះជាអ្នកសង្គ្រោះមនុស្ស,តែគាត់ក្លាយជាសត្វតិរច្ជាន,កាចឃោឃៅ

សម្លាប់,ចាប់មនុស្សដាក់គុកតាមសភាវគតិជាមនុស្សល្ងង់ខ្លៅតែប៉ុណ្ណោះ(។)ចំពោះយើង,បើលោកហ៊ុនសែនជាសត្វ

តិរច្ជាន,យើងច្បាស់ជាខ្លាចលោកហើយ,ព្រោះយើងគ្មានអាវុធឯណាសំរាប់ការពារខ្លួនយើងនោះឡើយ,តែយើងអាច

ប្រើសម្តីយើងសំរាប់មើលងាយមនុស្សណាដែលមានប្រភេទជាសត្វតិរច្ជាន(។)តែបើលោកហ៊ុនសែននៅមានធាតុជា

មនុស្សនៅឡើយ,បើលោកចង់ឲគេគោរពលោក,គឺលោកត្រូវគោរពគេវិញផង,ហើយតាំងខ្លួនជាមនុស្សគួរឲគោរព,កុំ

ប្រើពាក្យសម្តីដូចមនុស្សបាតផ្សារនោះទៀត,ហើយចង់ហាមឃាត់គេជាអ្នករងគ្រោះនូវអំពើឃោឃៅរបស់ខ្លួនឲអង្គុយ

ស្តាប់ខ្លួនជេរប្រទេច,ដូចអន្តរាគមន៏ខ្លួននៅរដ្ឋសភា,ដែលមានពួកជនរណបខ្លួនអង្គុយស្តាប់ខ្លួនអស់ច្រើនម៉ោង

រហូតអ្នកខ្លះទាល់នោមឈឺខ្លោចផ្សា,ព្រោះមិនហ៊ានក្រោកទៅនោមព្រោះខ្លាចសម្តេចក្រោធដូចសត្វតោ,សូម្បីលោក

សុនឆ័យ,តំណាងរាស្ត្របក្សប្រឆាំង,ធ្លាប់បានដើរចេញមិនព្រមស្តាប់ចម្លើយរដ្ឋមន្ត្រី,ក៏ទ្រាំអង្គុយឲលោកហ៊ុនសែន

ជេរលេងទុកជាការសប្បាយ។

គួរឲអាសូរដល់ជាតិខ្មែរយើងណាស់,ដើម្បីរស់,ដើម្បីបុណ្យស័ក្តិ,បើប្រសិនលោកហ៊ុនសែន,គាត់ដាក់អាចម៌ឲស៊ី(ឬទទួល

ទាន,លាមក,បើមិនចង់ប្រើសំដីអសុរស),ក៏ប្រហែលពួកគាត់អាចទទួលទានលាមកបាននោះដែរ!

 

ឩប-សង្ហា

Partager cet article
Repost0
14 janvier 2013 1 14 /01 /janvier /2013 07:13

តាំងតែពីឆ្មាំ១៩៤៦មកម្លេះ គេតែងនាំគ្នានិយាយថាទុក្ខនៅស្រុកខ្មែរគឺ កើតមានឡើងដោយសារអ្នកដឹកនាំខ្មែរបានយកមកអនុវត្ត នូវលទ្ធិប្រជាធិតេយ្យ របស់មហាប្រទេសសេរី ដោយឥតបានធ្វើការអប់រំ ជាមុនដល់ប្រជាពលរដ្ឋខ្លួន អំពីគោលការណ៏ នៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។ គេនិយាយទៀតថា ដោយសារប្រជាពលរដ្ខខ្មែរ មានទម្លាប់ដូចប្រជាពលរដ្ឋដទៃទៀត នៅក្នុងដំបន់អាស៊ី រស់ក្រោមទម្ងន់ របបរាជាធិបតេយ្យ អស់ច្រើនសតវត្សមកហើយ បានជាមាន ការលំបាកច្រើន ដើម្បីយល់លំនាំ ក្នុងការអនុវត្តលទ្ធិប្រជាធិតេយ្យ។ យើងសួរ ជាសំណួរច្រើនថា : តើលទ្ធិប្រជាធិតេយ្យជាចំណេះវិទ្យាសាស្ត្រ ? ត្រូវចំាបាញ់រៀនវាឲចេះសិន មុននឹងយកវាមកអនុវត្ត ? ហេតុអ្វីក៏គេនាំគ្នាដាក់កំហុសជានិច្ចដល់រាស្ត្រ នៅពេលណាមានបញ្ហាក្នុងការប្រព្រឹត្តលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យក្នុងប្រទេសមួយ ? តើមហាប្រទេសសេរីត្រូវគេយកមកធ្វើជាគំរូដាច់ខាត នៃរបៀបអនុវត្តលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ? ហេតុអ្វីបានជាប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ ដែលជាប្រជាពលរដ្ឋមួយតាមប្រវត្តិសាស្ត្រ គាត់ចេះដឹងច្បាស់ថា អ្វីជាអំពើអាក្រក់ អ្វីជាអំពើល្អ អនុលោមតាមព្រះពុទ្ធសាសនា ធ្លាប់ស្គាល់ភាពរុងរឿងរបស់ជាតិខ្លួន ក៏ដូចជាការអាម៉ាស់មុខដែរ ទៅជាមានការលំបាក យល់អំពីការប្រព្រឹត្ត នៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យទៅវិញ ? តើលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ ជាគំនិតដាច់មុខ នៃប្រជាពលរដ្ឋរបស់បស្ចិមប្រទេស ? តើលទ្ធិនេះមាន នៅក្នុងការវិវឌ្ឍន៏ ជាធម្មជាតិ នៃសភាពចម្រើនរបស់មនុស្សជាតិ ? តើប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ ធ្លាប់បានឃើញស្នាម លទ្ធិនេះក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រប្រទេសខ្លួនដែរឬទេ ?

Partager cet article
Repost0
5 janvier 2013 6 05 /01 /janvier /2013 18:11

តាមស្នាម ប្រវត្តិសាស្ត្រនៅស្រុកខ្មែរ ទោះបីមានសង្គ្រាម ឬមានសន្តិភាព នៅក្នុងស្រុកក្តី, ចំពោះ បណ្តារាស្ត្រ នៅក្នុង ស្ថានភាពទាំងពីរយ៉ាងនេះ វាគ្មាន អ្វីខុស ផ្លែកគ្នា ដាច់ស្រឡះ សំរាប់ការរស់នៅ របស់ខ្លួន នោះឡើយ ព្រោះភាពក្រលំបាក ជាហេតុ នៃទុក្ខក្ខន្ធ (ទុក្ខគ្រប់បែបយ៉ាង) ជានិច្ចកាល របស់ខ្លួន។

Partager cet article
Repost0
28 décembre 2012 5 28 /12 /décembre /2012 16:15
Partager cet article
Repost0
22 décembre 2012 6 22 /12 /décembre /2012 06:03

 

images-copie-3 Éditorial MOULKHMER

 

Moulkhmer n° 131, Mai 1992

  

 Abus de confiance

 

Lorsque l’on promet aux gens monts et merveilles, voire même de leur décrocher la lune, et que l’on n’a rien d’autre à leur offrir que du vent, comment qualifier cela ? Et lorsque l’on promet à un peuple, opprimé politiquement et victime de vingt années de guerres qu’il n’avait ni voulues, ni provoquées, qu’on lui apportera la paix et la démocratie – sans avoir les moyens de les lui assurer – comment appelle-t-on cela ? Dans les deux cas cela s’appelle tout simplement un abus de confiance. Or c’est ce qui se produit aujourd’hui dans le cas du peuple cambodgien.

 

En effet, plus de six mois après la signature de l’accord de Paris sur le Cambodge, le seul constat qui puisse être établi est un constat de carence, et donc d’abus de confiance. Car les mirifiques promesses continues dans cet accord – établissement d’une paix véritable, promotion et respect des droits de l’Homme, contrôle du pouvoir en place jusqu’à la tenue d’élections libres, désarmement des forces des factions, rapatriement des Cambodgiens « déplacés », reconstruction du pays avec l’aide internationale, avènement d’un régime démocratique, etc…-ne sont toujours pas tenues ni près de l’être. Au contraire, puisque le bilan de l’action de l’O.N.U. au Cambodge – entre la fin Octobre 1991 et le début de ce mois de Mai 1992 – est dérisoire, pour ne pas dire quasiment nul, qu’il s’agisse de l’APRONUC ou de la MEPRENUC tout aussi inefficaces l’une que l’autre.

 

Résumons ce bilan succinctement (c’est bien le cas de le dire, puisque presque rien de positif n’a été réalisé pendant ces 6 mois). Le «C.N.S.» que préside le Prince Sihanouk n’est qu’une sorte de guignol, qui ne sert qu’à amuser la galerie. Il ne détient et n’exerce aucune autorité, celle-ci restant aux mains d’un pouvoir installé en 1979 par une armée d’occupation étrangère. En outre les membres de ce Conseil – tous, sans exception – ne peuvent se prévaloir d’aucune légitimité puisqu’ils n’ont jamais été mandatés démocratiquement par le peuple khmer. Quant à l’O.N.U., représentée maintenant à Phnom-Penh par l4APRONUC depuis le mois de Mars, son autorité n’existe que sur le papier. Elle passe d’ailleurs le plus clair de son temps à s’occuper de ses problèmes d’intendance, à la recherche de villas et de bureaux que des spéculateurs opportunistes lui loueront à des prix astronomiques.

 

Elle n’a donc encore désarmé personne, ni pu faire cesser définitivement les combats qui opposent Khmers Rouges et forces de Hun Sen dans le centre et le nord du pays début le début de l’année. Elle s’avère incapable d’assurer la sécurité des personnes, et incapable aussi d’activer les opérations de déminage qui sont pourtant d’une importance primordiale (aux dernières nouvelles, 400 mines seulement sur un total approximatif de 4 millions avaient été enlevées). Enfin elle parait également incapable d’effectuer en temps voulu le rapatriement des 370.000 Cambodgiens « déplacés ». Quant à la situation économique, dont l’APRONUC ne semble guère se préoccuper jusqu’à présent, elle reste catastrophique, la reconstruction du pays et de ses infrastructures en ruines n’ayant toujours pas démarré. Et mieux vaut ne rien dire au sujet des droits de l’homme et des futures élections « démocratiques » - élections dont la diaspora cambodgienne est, d’ores et déjà arbitrairement exclues.

 

Le bilan de six mois et demi d’action onusienne au Cambodge est donc assez minable, mais on ne saurait s’en étonner. L’accord de Paris avait tout prévu en effet, du moins quant aux détails de procédure, sauf l’essentiel, à savoir les moyens de réaliser les objectifs qu’il se fixait. Autrement dit, tout prévu sauf le financement des multiples tâches devant être, en théorie, assumées et accomplies par l’O.N.U. Cet accord se contentait pour cela de faire appel « à la générosité de la communauté internationale », c’est-à-dire de présumés pays donateurs qui, pour la plupart, ne sont nullement pressés de fournir leurs contributions respectives. A supposer qu’ils aient réellement eu l’intention. Et c’est là, justement, que l’on constate un flagrant abus de confiance. Car il y a bien abus de confiance quand on a tant promis à un peuple – la paix, la liberté, la démocratie, la reconstruction – tout en sachant parfaitement qu’on ne parviendra sans doute jamais à réunir les fonds nécessaires pour financer « la plus vaste des entreprises confiées à l’O.N.U. depuis qu’elle existe – (pour reprendre, à peu près, les termes rabâchés par les médias à ce sujet).

 

Mais l’abus de confiance ne se limite pas à cela, car il y a pire encore. Et ce pire concerne l’avenir radieux promis au peuple cambodgien par l’accord du 23 Octobre 1991 : après la paix rétablie, l’O.N.U. allait conduite son pays vers la liberté et la démocratie avec le respect des droits de l’Homme assuré. Or comment espérer cela avec les Khmers Rouges, signataire de l’accord, partie prenant à part entière, très officiellement réinstallés à Phnom-Penh au sein du « C.N.S. », traités en « Excellences » par Sihanouk, ses compares du dit Conseil et représentants de pays du monde libre, et enfin absous de tous leurs crimes par un accord conclu essentiellement pour complaire à leurs protecteurs chinois – les massacreurs de Tien-An-Men ?...L’abus de confiance atteint ici des dimensions bien plus inadmissibles que pour le manque de moyens financiers de l’O.N.U.

 

Pour faire passer cette pilule qu’amère, on nous répète à satiété que le seul moyen pour établir la paix au Cambodge était de ramener à Phnom-Penh les Khmers Rouges (électeurs et éligibles lors des futures élections) plutôt que de les marginaliser en les laissant à l’écart dans les quelques zones qu’ils contrôlent. Qu’on nous épargne au moins cet argument absurde ! Car n’importe qui peut comprendre, avec un peu de bon sens, que le seul résultat obtenu est d’avoir réhabilité les Khmers Rouges en les ramenant à Phnom-Penh tout en laissant leurs forces (troupes, armes et munitions) intactes dans les forêts, où les « casques bleus » de l’APRONUC ne pourront jamais les neutraliser. Un beau résultat en vérité !...

 

En fait, tout a été vicié dès le départ, dans le « processus de paix », par la funeste volonté de ceux qui ont voulu inclure à tout prix les Khmers Rouges dans ce processus, ou qui ont consenti à cela. Au nom d’une prétendue « réconciliation nationale », on a imposé à tout un peuple atrocement meurtri par un monstrueux génocide le retour de ses tortionnaires – comme si une « réconciliation » était concevable entre les survivants de ce génocide et leurs bourreaux ! Un chef d’État occidental avait d’ailleurs déclaré le 11 Janvier 1990, « il n’y a pas de compromis possible avec les Khmers Rouges ». Et pourtant ce compromis a eu lieu, il a même été officialisé par un accord qui a reçu la caution de l’O.N.U. (pour ne parler que d’elle). Les effets pervers de cet accord risquent de donner naissance à une nouvelle tragédie quand l’APRONUC – après avoir bâclé sa mission, faute de moyens suffisants – aura quitté le Cambodge l’an prochain. C’est alors que l’on pourra mesurer dans toute son ampleur la gravité de l’abus de confiance commis au préjudice du peuple cambodgien.

 

Certes, l’O.N.U. pourrait encore réparer ce préjudice avant qu’il ne soit trop tard. Il lui suffirait d’exiger une révision de l’accord en question, non seulement pour en exclure les auteurs du génocide, mais pour les faire juger, présents ou absents, par un nouveau tribunal de Nuremberg comme cela aurait dû être fait depuis longtemps déjà. Et si les dirigeants de Pékin, auteurs du hideux massacre de Tien-An-Men de juin 1989, prétendaient s’y opposer en faisant jouer leur véto au Conseil de Sécurité, la juste solution serait alors de les citer à comparaitre, eux aussi, devant le même tribunal pour même motif de crimes contre l’humanité.

 

Mais, on le sait bien, l’O.N.U. n’en fera rein, dans un cas ni dans l’autre. Son absence de courage est trop notoire, son inefficacité trop démontrée (Liban, Cambodge, Haïti, Yougoslavie, etc…) pour attendre d’elle autre chose que des vœux pieux ou des « résolutions » rarement suivies d’effet. Il convient donc de ne rien espérer de bénéfique de son action au Cambodge, laquelle se soldera – sauf miracle imprévisible – par un inévitable fiasco. Du moins pourrait-on alors lui accorder quelques circonstances atténuantes, si elle avait l’honnêteté de prévenir le peuple cambodgien du sort qui l’attend après le retrait de l’APRONUC dans le courant de l’année 1993. Un nouvel abus de confiance au préjudice de ce peuple pourrait ainsi être évité.

 

De la carence onusienne et du caractère foncièrement de l’accord du 23 Octobre 1991, on peut déduire, en tout cas, que le « nouvel ordre international » dont il est tant question aujourd’hui n’est qu’une imposture. Car comment qualifier autrement cet ordre nouveau qui, dans un pays aussi martyrisé que l’a été le Cambodge, consiste à transformer des assassins en « interlocuteur valables » et à leur laisser le champ libre pour un retour au pouvoir ? Et que dire enfin de la complaisance que l’O.N.U. et le « monde libre » manifestent à l’égard de la Chine, dernière grande forteresse de l’oppression communiste et protectrice attitrée des sinistres Khmers Rouges ?...               

                                         

MOULKHMER

 

Partager cet article
Repost0

Présentation

  • : Le blog de Sangha OP
  • : រូបថតកាលជានិសិត្ស នៅសាកលវិទ្យាល័យ ភ្នំពេញ -មហាវិទ្យាល័យ អក្សរសាស្ត្រ និង មនុស្សសាស្ត្រ (ផ្នែកប្រវត្តិសាស្ត្រ) - ទស្សវត្សរ៏ ៧០
  • Contact

Recherche

Liens