Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
23 août 2012 4 23 /08 /août /2012 14:46

images (6) ត្រូវតែដឹង

ស៊ីហនុជាបីតាជាតិបែបណា ?

 

អារម្ភកថា

អត្ថបទនេះសរសេរជាភាសាបារាំងក្នុងខែកញ្ញាឆ្នាំ១៩៧៩ដោយខ្មែរ”អ្នកវឌ្ឍននិយម”មួយក្រុម,ស្រឡាញ់របបលទ្ធិប្រជា

ធិបតេយ្យសេរី,និងរបបសាធារណរដ្ឋ,ដើម្បីទុកជាឯកសារជាប្រវត្តិសាស្ត្រសំរាប់កូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយអោយបានដឹងឮ

អំពីធាតុពិតរបស់ស្តេចស៊ីហនុ,ដែលជាបីតាជាតិក្លែងក្លាយចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងអំពើ”សម្លាប់មហាជនខ្មែរ”

ក្នុងឋានៈជាប្រមុខរដ្ឋអស់មួយជិវិតនៃរដ្ឋ”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”,ដែលជារដ្ឋអនុវត្តន៏នយោបាយសម្លាប់មហាជនខ្មែរ

ក្នុងងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៥ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩។

អត្ថបទនេះត្រូវបានប្រគល់ជូនដល់ចលនាមូលខ្មែរមានសេរីភាពក្នុងក្រខណ្ឌសិក្ខាសាលានៃចលនា,ជាឯកសារចូលរួម

ចំណែកក្នុងការពិចារណាអំពីការដំណោះស្រាយនៃបញ្ហាខ្មែរនាឆ្នាំ១៩៩១។

អត្ថបទនេះបកប្រែ,សំរួល,និងសង្ខេបជាភាសាខ្មែរដោយ,ឩបសង្ហា,ដើម្បីផ្សាយជូនជាព័តិមានដល់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ

គ្រប់មជ្ឈដ្ឋានហើយការផ្សាយនេះគ្មានគោលបំណងជាមានៈសំរាបប្រមាថមើលងាយសម្តេចស៊ីហនុនោះឡើយ,តែជា

សិទ្ធិជាករណីយកិច្ចរបស់ខ្មែរ,ដើម្បីខ្មែរ,ចងទុកក្នុងសតិជាប្រវត្តិសាស្ត្រនូវអំពើព្រៃផ្សៃមានកើតឡើងក្នុងប្រទេសខ្មែរ,

ដែលមានក្រុមខ្មែរក្រហម,ក្រោមការដឹកនាំសម្តេចស៊ីហនុនិងប៉ុលពតក្នុងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧០ដល់ឆ្នាំ១៩៧៥,បានកាប់

សម្លាប់ប្រជាជនខ្មែរអស់ជំនួនប្រហែល២លាននាក់។


ការផ្សាយនេះ,ទុកជាការរកយុត្តិធម៌ជូនចំពោះខ្មែររងគ្រោះនូវអំពើព្រៃផ្សៃនេះ


 images--7-.jpg ស្តេចស៊ីហនុ

១.ហេតុអ្វីបានលើកសួរជាសំនួរនេះ ?

ពីព្រោះសម្តេចនរោត្តមស៊ីហនុ,ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវដ៏ធំមួយ,នៅចំពោះមុខប្រវត្តិសាស្ត្រ,នូវមរណភាពខ្មែររាប់លាននាក់,

តែទោះបីយ៉ាងនេះក៏ដោយ,ក៏របបនយោបាយនៅភ្នំពែញបច្ចុប្បន្ន,ចាត់ទុកព្រះអង្គជា”វរៈក្សត្យ”។

ទោះបីនៅមានអ្នកស៊ីហនុនិយមតិចតួចបំផុត,នៅមានជំនឿលើ”អភូតកថាស៊ីហនុ”,ជំនឿនេះជារឿងរបស់គេ,ព្រោះអ្នក

ទាំងនោះត្រូវគេផ្សាំងតាំងពីកើតមកម្លេះអោយគោរព”បីតាជាតិ”,ដូចកូនក្មេង,ត្រូវគេបង្ខំអោយគោរព”គ្រូបាធ្យាយ”,

ទាសកុមារទាំងនោះនៅក្រិនគំនិតពុំអាចក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យបាន,ហើយមានគតិសំរាប់ជីវិត,ឧត្តជីវិត,ក្រៅពីការ

គោរពដាច់ខាតចំពោះបីតាជាតិនេះ។

អ្វីដែលមិនទំនង,នាំអោយយើងហួសចិត្ត,ក្នុងការរកដំណោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរនាឆ្នាំ១៩៩១,មានប្រទេសជាច្រើនតម្រង់

ដោយបង្ខំចិត្តពលរដ្ឋខ្មែរអោយជ្រើសរើសស្តេចចង្រៃនេះជាមធ្យោបាយតែមួយគត់សំរាប់ដោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរ,ទុក

ជាព្រះបាទធម្មឹក,ហាក់បីដូចជាប្រជាជាតិខ្មែរមានមនុស្សតែម្នាក់គត់!

ហាកបីដូចជានយោបាយរបស់ប្រទេសមហាអំណាចពេលនោះគ្មានសម្បទាដោយជ្រើសរើសកូនរែកតែមួយនេះ,ទុកជា

មនុស្សយកការបាន,និងទទួលព្រមបាន,ជាកូនសោរបស់បញ្ហាខ្មែរ។

ឯកសារចេញពីប្រភពអ្នកស៊ីហនុនិយមនៅមានទម្ងន់តិចជាងភស្តុតាងពិតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រអំពីអំពើដែលស្តេចស៊ីហនុ

តែងប្រព្រឹត្តជានិច្ចអស់រយៈពេលជិតពាក់កណ្តាលសតវត្ស,ដែលមានលទ្ធផលជាក់ស្តែងគឺ,”ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”,

សេចក្តីខ្មាស,ការអាម៉ាសមុខ,បរាជ័យស្រំដែល,របស់ប្រទេសខ្មែរ,ក៏ដូចមហាអំណាចត្រួតត្រាលើស្តេចនេះដែរ។

ការចចេសនៃអំពើរបស់ស្តេចស៊ីហនុនៅមិនស្មើនឹងក្រុមមនុស្សខ្វាក់នឹងជំនឿ”អភូតកថាស៊ីហនុ”ជ្រឿសរើយស

ចម្លើយងាយ,ក្នុងគំនិតងាយ,ដោយផ្អែកទៅលើ”ឫទ្ធីភាពនៃបុគ្គល,ឬអំណាចបុគ្គល”របស់ស្តេចស៊ីហនុនេះ,នាំអោយ

យើងខំពិចារណា,ធ្វើសំយោគក្នុងចម្លើយយើងចំពោះសំនួរយើងៈ”ស្តេចស៊ីហនុជាមនុស្សបែបណា”។

សំយោគយើងនេះមិនគ្រាន់តែចង់ចង្អុលបង្ហាញនៃភាពមិនទំនងក្នុងការរកវិធីដោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរ,ដែលនាំអោយ

រញ្ជួយប្រជាពលរដ្ឋមួយសំរាប់តែប្រយោជន៏ស្តេចមួយអង្គតែប៉ុណ្ណោះ។

យើងមិនសូវឆ្ងល់ប៉ុន្មានទេលើតួអង្គស៊ីហនុ,តែយើងមានការចាប់អារម្មណ៏ជាខ្លាំងទៅលើភាពមានៈនៃអ្នកគាំទ្រដ៏

ចំណានដែលនាំគ្នាប្រោះតួអង្គស្តេចស៊ីហនុអោយរស់វិញបាន,ករណីនេះនាំអោយយើងសួរជាសំនួរច្រើនដូចតទៅៈតើ

ដើម្បីប្រយោជន៏អ្វី?

ដោយយើងគ្មានមានអនុស្សាវរីយ៏អ្វីសោះពីចិត្តសប្បុរស,របស់ស្តេចស៊ីហនុ,ហើយគ្មានការរំភើបចំពោះតួអង្គស្តេចនេះ,

ឬចំណាយពេលវេលាធ្វើការផ្សាយជាសាធារណអោយបុគ្គលនេះ,ពុំនោះទេក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមទប់មិនអោយអាយ៉ងនេះ,

បោកកុហកពលរដ្ឋខ្មែរតទៅទៀតក្នុងអាកប្បកិរិយាកំប្លែងដូចតួល្ខោន,ហើយផ្សាយប្រាប់ដល់សាធារណជនអន្តរ

ជាតិគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន,មានអ្នកបវរនិពន្ធ,អ្នកសារព័តិមាន,អ្នកនយោបាយ,ដែលធ្លាប់បានគាំទ្រស្តេចនេះអោយដឹងឮ

អំពីអំពើ,និងគំនិតមារយាទរបស់ស៊ីហនុក្នុងការចូលរួមសម្លាប់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ!(បម្រុង,រៀបចំសម្លាប់ដោយចំពោះ,

ឬមិនចំពោះ)។


images--2-.jpg ប៉ុលពត 

២.ស៊ីហនុ,អាទិករ,និងជាអ្នកចូលដៃដ៏ធំមួយក្នុងអំពើសម្លាប់មហាជនខ្មែរ

ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរក្នុងរបប”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”,មិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៏ដោយចៃដន្យនោះទេ,ការសម្លាប់

មហាជនខ្មែរនេះ,ជាដំណើរដ៏យូរអង្វែងមួយជាប្រវត្តិសាស្ត្រ,ដែលមានស្តេចស៊ីហនុជាស្ថាបត្យករ,ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ

សំខាន់មួយក្នុងរយៈពេល៣៤ឆ្នាំក្នុងអំណាចផ្តាច់ការ,ចន្លោះឆ្នាំ១៩៤២ដល់១៩៧៦។

ពេលណា,ស៊ីហនុខំលាងខ្លួនកាន់តែខ្លាំងឡើង,ពេលនោះស៊ីហនុកាន់តែបង្ហាញភាពវណ្ឌជើងរបស់ខ្លួនកាន់តែខ្លាំងក្នុង

ភាពច្របូកច្របល់របស់ខ្លួន,ភាពកុមារភាព,ភាពមិនទំនង,ក្នុងការជាក់ស្តែងនៃការចូលរួមការសម្លាប់មហាជនខ្មែរៈ


បើគ្មានស្តេចនេះ,ព្រឹត្តិការណ៏សម្លាប់មហាជនខ្មែរ,មិនអាចនឹងមានកើតឡើងបាននោះទេ!

 

ប្រវត្តិសាស្ត្រ,វាមានសតិ,និងតុលាការ,វាបានចងក្រងទុកយ៉ាងល្អិតល្អន់នូវអំពើបាបកម្មរបស់ស៊ីហនុ,ដែលបានត្បាញ

អំពើសម្លាប់មហាជនខ្មែរ,តាំងពីយូរអង្វែងមកហើយ៖

-ការឡើងគ្រោងរាជសម្បត្តិក្នុងនាមជា”អាយ៉ង”មានតួនាទីជាឆ្កែយាមរបស់អាណានិគមបារាំង,បន្ទាប់មកទៀត,

ក្លាយជាកញ្ជៈកុម្មុយនិស្តចិន,យួន,

-ការវាយប្រហារ(ចន្លោះឆ្នាំ១៩៤៨ដល់១៩៥២)ប្រឆាំងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យនៅក្មេងខ្ចី,រំលាយរដ្ឋសភាបីដង,ជាបន្តគ្នា

មិនដាច់,ដោយមានជំនួយពីកម្លាំងអាជ្ញាធរអាណានិគម,ហើយពេលរំលាយសភាម្តងៗ,ចាប់តំណាងរាស្រ្តរបស់គណ

បក្សប្រជាធិបតេយ្យ,ជាគណបក្សឈ្នះឆ្នោត,ដាក់ពន្ធនាគារ,

-ការដាក់រាជសម្បត្តិ,ក្នុងខែមិនាឆ្នាំ១៩៥២,ជាឧបាយដោះខ្លួនពីភាពអប្រជាប្រិយ,នៅចំពោះមុខសំទុះនៃចរន្តលទ្ធិប្រជា

ធិបតេយ្យ,និងការខ្លាចក្រែងបរាជ័យរបស់គណបក្សរាជានិយម,ក្នុងការបោះឆ្នោតសភា,តាមការអនុលោមនៃកិច្ចព្រម

ព្រៀងក្រុងស៊ឺណែវក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៥៤,

-ការបរាជ័យដ៏អន់បំផុតគ្រប់វិស័យក្នុងការដឹកនាំរដ្ឋ,ចន្លោះឆ្នាំ១៩៥៥ដល់១៩៧០,ក្នុងអំណាចផ្តាច់ការរបស់ចលនា

សង្គមរាស្ត្រនិយម,ទោះបីមានជំនួយបរទេសពីលោកខាងលិច,និងខាងកើត,យ៉ាងណាក៏ដោយ,

-ការបង្រ្កាបដ៏ខ្លោចផ្សា,ដ៏កម្រោល,ឥតពិចារណា,ប្រឆាំងនឹងអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ,អ្នកវឌ្ឍននិយម,ក្រុមគ្រូបង្រៀន,ក្រុម

និសិ្សត,អ្នកស្នេហាជាតិ,ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៦៧,និងឆ្នាំ១៩៧០,

-ការតម្លោះងារពីប្រមុខរដ្ឋក្នុងខែមិនាឆ្នាំ១៩៧០,ដោយសភាជាតិ(រដ្ឋសភា,និងក្រុមព្រឹក្សាព្រះរាជាអាណាចក្រ),

-ការផ្តន្ទាទោសប្រហារជីវិតក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧១,ពីបទក្បត់ជាតិ,

-ក្នុងតួនាទីជាប្រធានរណសិរ្សបម្រួបបម្រួមជាតិខ្មែរ,រាជរដ្ឋាភិបាលបម្រួបបម្រួមជាតិខ្មែរ(១៩៧០,១៩៧៥)ធ្វើការដើម្បី

ជោគជ័យប៉ុលពត,បើគ្មានសហការនេះ,គឺគ្មានជ័យជំនិះ,និងការសម្លាប់មហាជនខ្មែរនោះទេ,

-ការរួមចំណែក,ក្នុងតួនាទីជាប្រមុខរដ្ឋអស់មួយជីវិតនៃរបបខ្មែរក្រហម,ក្នុងការជម្លៀសប្រពលរដ្ឋចេញពីទីក្រុង,ដើម្បី

ងាយសម្លាប់ជនណាដែលគេចាត់ទុកជាសត្រូវ,ហើយយល់ស្រប,នយោបាយរបស់ក្រុមប៉ុលពត”សម្លាប់មហាជនខ្មែរ”។

យើងត្រូវចងចាំជានិច្ចថា,ក្នុងរបប”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”នេះឯងហើយ,ជាដើមកំណើតនៃបដិវត្តន៏និយម

”មៅសេងទុង”នៅស្រុកខ្មែរ,ដែលផ្តល់អោយមានហេតុ,សម្លាប់មនុស្សដោយក្រោជពិរោធ,ទោសៈ,ប្រកបដោយការសងសឹក,

បង្ហូរឈាមខ្មែរពោរពាសនគរ,ពីសំណាក់ពួកប៉ុលពត,

-ការពារដោយសូរភាពរបបប្រល័យជាតិសាសន៏ក្នុងការជជែកតវ៉ានៅអង្គការសហប្រជាជាតិក្នុងខែមករាឆ្នាំ១៩៧៥,បន្ទាប់

ពីរបបឃោឃៅនេះត្រូវទ័ពយួនវាយរំលាយចោលនៅថ្ងៃទី៧មករាក្នុងឆ្នាំដដែល។

ទង្វើបង្ហាញជាក់ស្តែងថា,ស្តេចស៊ីហនុនេះ,អោយតែបាននិយាយក្នុងនាមជា”មេ”,ទោះបីជាមេពួកឃាដករក៏សប្បាយដែរ,

-ការភូតកុហក,ការខ្វះសេចក្តីក្លាហាន,ផ្ចញ់សំនួរអ្នកសារព័តិមាន,របស់ទូរទស្សន៏បារាំង”Antenne2”,ថាពួកប៉ុលពត

តែងតែក្លែងសម្លេងខ្លួន,ផ្សាយតាមវិទ្យុ”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”ពិការកោតសរសើររបបប្រល័យជាតិសាសន៏,

-នយោបាយដូចអំពើនៃចោរប៉ីនប្រសប់,ក្នុងឧបាយបញ្ជោតជាទុច្ចរិតប្រជាពលរដ្ឋ,អំពីមហាទ្រឹស្តីអព្យាក្រឹត,សន្តិភាព,

និងសង្គមនិយម,សុទ្ធតែលួចចម្លងពីអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ,ដែលគេមានប្រជាប្រិយភាពមុនខ្លួន,ដើម្បីជ័យជំនិះរបបរាជា

និយមប្រតិកិរិយារបស់ខ្លួន,

-មានជំនឿជាជំម្ងឺទៅលើ”ភាពអញនិយម”,មានទោសៈ,មានវេរប្បដិវេរ,សំរាប់តែប្រឆាំងនឹងប្រជារាស្រ្តខ្លួនឯង,ហើយ

មិនព្រមថយខ្លួនពីឆាកនយោបាយដោយឥតអៀនខ្មាស,ក្រោយពីធ្លាក់ដំណែងពីប្រមុខរដ្ឋ,មិនតែមិនព្រមថយខ្លួន,

គឺថែមទាំងធ្វើអធិដ្ឋានអោយមាន”ទឹកជំនន់កុម្មុយនិស្ត”អោយជោរជនលិចលង់ប្រជាជាតិខ្មែរ,ក្នុងគោលបំណងតែមួយគត់,

គឺសងសឹកប្រជាពលរដ្ឋខ្លួនឯង,ដែលខ្លួនចាត់ទុកជាប្រជាជនអកតញូចំពោះខ្លួន។

គ្រប់ទង្វើ,គ្រប់គំនិតមារយាទនៃស្តេចស៊ីហនុ,ដែលបានពិពណ៌នាខាងលើនេះ,បញ្ជាក់ថា,ស្តេចស៊ីហនុ,ឆបោកជានិច្ចប្រជា

ពលរដ្ឋខ្មែរគ្រប់ឳកាសដែលខ្លួនបានដឹកនាំរដ្ឋចំនួនជិនពាក់កណ្តាលសតវត្ស។

ស្តេចស៊ីហនុទទួលបរាជ័យជានិច្ច,លើកលែងតែស្នាដៃខ្លួនមួយគត់,គឺការអនុវត្តន៏”ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”ដែលជា

មហាជោគជ័យរបស់ជននេះ។

នេះហើយជាទុក្ខវេទនាដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែររងគ្រោះពីសំណាក់ស្តេចពាលនេះ,ហើយត្រូវគេនៅតែបង្ខំអោយទទួលស្គាល់

ស្តេចអសមត្ថភាព,មានធម្មជាតិពីកំណើតជាមនុស្សកំណាច,អសីលធម៌,គ្មានសតិជាកិត្តិយស,នេះជា”បីតាជាតិខ្មែរ”។

ហេតុអ្វី?


 images--3-.jpg ខៀវសំផន

៣.ស៊ីហនុ,ប៉ុលពត,ជាវេវចនសព្ទនឹង”ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”

នៅក្នុងពិភពលោកនេះ,មានតែនៅស្រុកខ្មែរមួយគត់,ដែលមានស៊ីហនុជាស្តេច,មានកើតបាតុភូតហេតុអស្ចារ្យ,គឺការ

សម្លាប់មហាជនខ្លួនឯងពីសំណាក់អ្នកដឹកនាំជាតិ។

គ្រប់របបដែលមានស៊ីហនុជាមគ្គទេសន៏,តែងតែក្លាយជាអង្គការមានរបៀបមួយសំរាប់សម្លាប់ប្រជាជាតិ,និងប្រជា

ជនខ្លួនឯង។

នៅប្រទេសយៀកណាម,ព្រះចៅបៅដាយ,សុកចិត្តចេញពីរាជសម្បត្តិដើម្បីប្រយាជន៏ជាតិយួន,ឯចំណែកនៅប្រទេសលាវ

វិញ,មានលាវក្រហមដូចបដិវត្តន៏ខ្មែរដែរ,តែឥតមានស្តេចលាវណាមួយ,គេមានគំនិតមារយាទដូចស្តេចស៊ីហនុ,ដូច្នេះ

ប្រទេសគេក៏ឥតមានការសម្លាប់មហាជនដូចស្រុកនៅស្រុកខ្មែរនោះទេ។

គំនិតនៃអំណាច,រចនាបថនៃការដឹកនាំជាតិ,ចរិតជាមនុស្ស,របស់ស្តេចស៊ីហនុ,គឺកើតពីធាតុ,ហឹនមានៈ,ទោសៈ,នឹង

គំនិតសងសឹក,របស់ជននេះ។

វត្ថុធាតុទាំងនោះផ្គុំបង្កើតជារូបភាពនៃលទ្ធិ”ស៊ីហនុនិយម”,ដែលជាលទ្ធិនាំបង្កើតបាតុភូតប៉ុលពត,ដែលវាមានប្រភេទ

ជាលទ្ធិភ្លោះផង,ជាថ្នាំបន្សាបនឹងស៊ីហនុនិយមផង។

ដូច្នេះ,ប៉ុលពតជាទាសៈប្រតិកិរិយា,បះបោរប្រឆាំងនឹងស៊ីហនុ,តែវាសនាវាត្រូវផ្ជាប់ជានិច្ចនឹងស្តេចស៊ីហនុដូចជាបញើក្អែក

ដូច្នេះឯង។

ផ្អែកលើភាពផ្តាចការបង្ហូរឈាមនិយម,និងន្ធការនិយម,មហាវៀចវេរ,របបស៊ីហនុនេះ,មានធម្មជាតិ,ជារបបរាជាធិបតេយ្យ

ធាតុសក្តិភូមិ។

ក្រោយពីបានរំដោះខ្លួនពីអាណាព្យាបាលបារាំងមក,រាជាធិបតេយ្យនេះ,ចាប់ផ្តើមមនៈបញ្ចេញមារយាទជាប្រតិកម្មបន្ត

គ្នានូវទោសៈ,វេរប្បដិវេរ,ហិង្សា,យ៉ាងព្រៃផ្សៃបំផុត,ដែលរបបរាជាធិបតេយ្យនេះតែងតែអនុវត្តន៏ជានិច្ចជាកាល,ដែលខ្មែរ

យើងបានឃើញជាក់ស្តែងក្នុងរបបកូនភ្លោះខ្មែរក្រហម៖

-ការជន្លាសមហាជនជានិច្ចកាល,ក្នុងសង្គ្រាមដណ្តើមរាជសម្បត្តិ,ដែលមានចែងក្នុងពង្សាវតារខ្មែរ,

-ការដុតបំផ្លាញអោយសាបសូន្យនូវអ្វីៗដែលរបបនេះទុកជា”បូរី”,”អារ្យធម៌”(ផ្ទះ,ខ្ទម,បូជនីយស្ថាន,,បដិមាករ,ជាអាថ៌),

-ការធ្វើអោយវិនាសនូវវប្បធម៌ជាតិជាសហស្សវត្ស(ដុតសៀវភៅជាចំណេះទួរទៅ,វាយបំបែកបំបាក់បដិមា,វត្ថុសិល្បៈ,កំចាត់

អ្នកចេះដឹង,អ្នកមានគតិបណ្ឌិត,សម្លាប់សិល្បករ,ការិនី,

-ការធ្វើ”អភាវុប្បនីយកម្មដាច់អហង្កាអ្វីដែលជាគុណសម្បត្តិខ្មែរ”,ដូចជាការដូរឈ្មោះប្រទេស,ស្ថានប្រវត្តិសាស្ត្រ,ការបំបាត់

ភាសាខ្មែរ,បង្កើតភាសាថ្មី,ការក្លែង,ឬបំបិតលែងអោយគោរពប្រពៃណី,បុណ្យប្រជាប្រិយ,

-ការសម្លាប់មហាជន(នៅសល់តែខ្មែរ៨០០.០០០នាក់តែប៉ុណ្ណោះនៅប្រទេសកម្ពុជា,នៅពេលដែលបារាំងមកត្រួត

ត្រាស្រុក),ការសម្លាប់មហាជន,ជានយោបាយអចិន្ត្រៃយ,របស់របបរាជាធិបតេយ្យ,ដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរបានផ្តិតជាប់

ក្នុងសតិ,មានស្រមោលក្នុងសង្គមខ្មែរ,គឺ”សេក្តីខ្លាចក្រែងជាអតិបរិមាណរាជអំណាច”,ការពិពណ៌នាខាងលើនេះ,មានភាព

បង្អង់បន្តិចនៅពេលបារាំងចូលមកត្រួតត្រានៅឥណ្ឌូចិន។

តែរបបអាណានិគមយមនេះមិនបានអប់រំចិត្តគំនិតមហាក្សត្រខ្មែរ,ដែលមានពូជពីវង្សក្សត្យរណបសៀម,និងយួន,

អោយដូរចរិតទៅជាអរីយមនុស្ស,ជាហេតុនាំស្តេចស៊ីហនុបន្តចរន្តរឹតតែខ្លាំងឡើងៗនូវអំពើនាំអោយរលួយសង្គមខ្មែរ,

ដូចជា៖

-“ឯករាជ្យខ្មែរ”,មានភាពជាក្បួនហែខ្មោចយកសពជាតិខ្មែរទៅកប់ចោលក្នុងព្រៃស្មសានឥណ្ឌូចិនរបស់យួន,ដែល

មានស្តេចស៊ីហនុជាទេពារក្ស,តាំងខ្លួនជាបីតាជាតិ,

-”ខ្មែរជាកោះសន្តិភាព”ក្នុងរដ្ឋជាពេជ្ឈឃាត,និងអ្នកជញ្ជក់ឈាមរាស្ត្រខ្មែរ,ដែលយកបាវចនាត្រីមុខ,”ជាតិ,សាសនា,

និងព្រះមហាក្សត្ត,ជាគំនិតកុហកដល់មតិជាតិ,និងអន្តរជាតិ,ដើម្បីសំរាប់តែបំរើមហិច្ជិតាលទ្ធិ”ស៊ីហនុនិយម”។

ស្តេចយកបាវចនានេះមកជាន់តន្រំក្នុងរោគខូចសតិសម្លាប់ជាតិឯង។

ស្តេចអង្គនេះជាស្តេចបើកឧកាសអោយកុម្មុយនិស្តចិន,យួន,និងក្រុមប៉ុលពត,កាប់សម្លាប់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ,ដែលខ្លួន

ទុកជាអកតញូចំពោះខ្លួន,ដើម្បីសងសឹក,និងក្នុងបំណងចង់វឹលត្រឡប់មកសោយរាជសម្បត្តិវិញតែប៉ុណ្ណោះ។

តែមហិច្ជិតាដែលមានក្លិនអសោចខ្លាំងនេះត្រូវទំព័រប្រវត្តសាស្ត្រចងទុកនាមស៊ីហនុជាស្តេច”សម្លាប់មហាជនខ្មែរ”។

ស្តេចស៊ីហនុបានបណ្តុះគំនិតប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរអោយមានជំនឿលើខ្លួនព្រះអង្គ,តាមការប្រលោមក្តី,តាមការបង្ខំក្តី,

ដែលខ្លួនទុករាស្ត្រខ្មែរជាពលរដ្ឋល្ងង់ខ្លៅ,ក្រោមល្អងធូលីព្រះបាត,ក្នុងគោលបំណងខ្លួនតែមូយគត់,គឺ”អំណាចដើម្បីបំរើ

កុម្មុយនិស្តចិន,យួន,ជាម្ចាស់របស់ខ្លួន។

ក្នុងរបបស៊ីហនុនិយម,ស្តេចនេះទុករាស្ត្រខ្មែរជាហ្វូងសត្វ,អោយជឿលើរាជបារមីខ្លួន,ហើយត្រូវក្រុមប៉ុលពតនាំទៅ

សម្លាប់ឥតមានអាសូរបន្តិចណាឡើយ,ក្រោមនាមខ្លួនជាប្រមុខរដ្ឋអស់មួយជីវិតនៃ”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”។

អំណើតទៅ,តួអង្គស៊ីហនុ,មានរូបភាពជាប៉ុលពត,ដូចជាស្រមោលរបស់ខ្លួន។

ហេតុអ្វីដែលត្រូវបំភ្លេចស៊ីហនុ,បើយើងនិយាយឈ្មោះប៉ុលពត,ស៊ីហនុ,និងប៉ុលពត,ជាបុគ្គលពីរខួរក្បាលតែមួយ,ឬដូច

ជាពស់មានក្បាលពីរដែរ។


 images-copie-1 វិនាកម្មខ្មែរ

៤.ជំនឿមិនទំនងទៅលើអភូតកថាស៊ីហនុ

តើជំនឿនេះឯងឬ,ដែលគ្រប់ភាគីខ្មែរគេនាំគ្នាចាត់ទុក”ឥស្សរជន”នេះដែលតែងតែប្រព្រឹត្តនយោបាយបន្លំរាស្ត្រជាគោល

នៃការរួបរួមជាតិ?

តាមពិតនយោបាយស្តេចស៊ីហនុមិនមែនជានយោបាយស្រោចស្រង់ជាតិនោះទេ,ផ្ទុយទៅវិញ,នយោបាយដែលជននេះ

តែងអនុវត្តន៏ដោយយកអំណាចរដ្ឋមកប្រើ,គឺឃាតកម្មឥតខ្ចោះទេសោះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ,ស្តេចស៊ីហនុប្រហែលជាអាយ៉ងគេ,ព្រោះគាត់តែងតែបានបំរើជានិច្ច,និងជាឧបករណ៏,ពួក

កុម្មុយនិស្ត(ចិនយួន)។

ទង្វើនេះ,ព្រោះគាត់សុខចិត្តដើរតួជាអាយ៉ង,ឆ្លើយដោះសាជួយពួកកុម្មុយនិស្តជានិច្ចគ្រប់សំនួររបស់អ្នកសារព័តិមាន

អន្តរជាតិចោទសួរគាត់។

មានមហាអំណាចខ្លះ,មានជំនឿថា,ស្តេចស៊ីហនុជា”អ្នកធ្វើឯកសមោធាន”,អាចជួយមុខមាត់គេ,ក្នុងការរកដំណោះស្រាយ

វិបត្តិកម្ពុជា,ដែលជាដំណោះស្រាយលើសេចក្តីវិនាសបន្ថែមនៃប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ!

ប៉ុន្តែបើនិយាយអោយខ្លីទៅ,ពួកមហាអំណាចទាំងនោះមានសិទ្ធិអ្វីនឹងបង្ខំអោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយកបែបដោះស្រាយគេ,

ដែលមានភាពត្រឹមត្រូវតែក្នុងក្រដាស,តែស្ថានភាពពិតវិញគឺ”តើមានឃាតកម្មច្រើនប៉ុន្មានទៀត?”។

មានអ្នកដឹងនាំប្រទេសខ្លះទៀតធ្វើឧបទេសដោយអសម្បជញ្ញ,គ្មានការទទួលខុសត្រូវ,អោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរបំភ្លេច”

ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”,និងអ្វីៗដែលស្តចស៊ីហនុបានធ្វើនៅក្នុងអតីតកាល,អោយគិតតែបច្ចុប្បន្នកាលក្នុងដំណោះស្រាយ

មួយដែលខ្មែរជាជនរកគ្រោះថិតនៅជាអ្នកទស្សនាក្រៅសៃវៀននយោបាយ។

ជនដែលបាននិយាយបែបនេះជាមនុស្សរឡិករឡក,ខ្វះសិលធម៌,ជាឧបាយទុច្ចរិត,ជាអំពើថោកទាប,គួរយកជនទាំង

នោះយកទៅកាត់ទោសនូវអំពើដែលពួកគេត្រឿនក្រើនបន្តនយោបាយបង្ហូរឈាមនៅកម្ពុជាតទៅទៀត។

ឯចំណែកអ្នកតាំងខ្លួនជាអ្នកជំនាញក្នុងបញ្ហាខ្មែរខ្លះ,ដែលស្តេចស៊ីហនុតែងតែលើកមកសរសើរអំពីគុណសម្បត្តិ

នយោបាយ,និងការទូតដ៏ឈ្លាតវៃរបស់ពួកទាំងនោះ,តាមពិតអ្នកជំនាញទាំងនេះសុទ្ធជាជនគួរអោយអស់សំណើច,

រឡិករឡក,គ្មានការអៀនខ្មាស,សាហាវ,មិនស្មោះត្រង់,ក្រអឹតក្រអោង,ស្រឹត,ដូចគ្នានឹងស្តេចស៊ីហនុដែរ។

ដូច្នេះឯកបានជាអ្នកជំនាញទាំងនេះតែងតែសរសេរសរសើរស្តេចស៊ីហនុ,មិនចេះចប់,បំភ្លាត់សេចក្តីពិតអំពីគុណវិបត្តិ

របស់ស៊ីហនុ។

យើងដឹងថានៅក្នុងរបបរាជាធិបតេយ្យ,ទំនៀមទំលាប់,ប្រពៃណី,សាសនា,អក្សរសាស្ត្រ,ភាសានិយាយ,គ្រប់ស្ថាប័នសង្គម

ឬនយោបាយសុទ្ធតែបង្កើតឡើងដើម្បីផ្សាំងរាស្ត្រខ្មែរអោយគោរពប្រតិបត្តិមហាក្សត្រទាំងរង្វង់ស្មារតី។


 Armée vietnamienne កងទ័ពវៀតណាម

 

៥.សង្គ្រោះជាតិគឺត្រូវបំភ្លេចឈ្មោះស៊ីហនុចោល

ដោយហេតុនេះបើចង់សង្គ្រោះជាតិខ្មែរ,ត្រូវតែវាយរំលត់ចោលនូវ”អភូតកថាស៊ីហនុ”,មិនធ្វើស្គាល់អត្ថិភាពស្តេចនេះ,

ពីព្រោះបារមីក្លែងក្លាយស៊ីហនុនាបច្ចុប្បន្ននេះ,បានបង្ហាញនូវធាតុពិត”ក្បត់ជាតិ”ខ្លួនឯង។

សង្គ្រោះជាតិ,គឺសង្គ្រោះប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរដែលជាជាតិសាសន៏,បានរួមចំណែកក្នុងការវិវឌ្ឍសេចក្តីចំរើន,តាមការបង្កើត

វប្បធម៌ដ៏មានតម្លៃមួយសំរាប់មនុស្សជាតិ។

ដូច្នេះពលរដ្ឋខ្មែរ,និងពលរដ្ឋឯទៀតដែលស្រឡាញ់លិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរី,ត្រូវចំបាច់រួមគ្នាសង្គ្រោះជាតិខ្មែរដែលកំពុង

ជួបប្រទេះនូវការឈ្លានពានពីកុម្មុយនិស្តចិន,យួន,នាំបំផ្លាញជាតិសាសន៌,និងវប្បធម៌សហស្សវត្សខ្មែរ។

Partager cet article

Repost0
18 août 2012 6 18 /08 /août /2012 17:08

 250px-Mao Sihanoukគួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

ភាពប្រសើរជាផ្លូវសង្គ្រោះជាតិតែមួយគត់ដែលត្រូវតែប្រកាន់យក

 

នៅចំពោះមុខគ្រោះថ្នាក់ជាតិបច្ចុប្បន្ន,យើងពុំអាចនិយាយអំពីការសង្គ្រោះជាតិ,ដោយគ្រាន់តែផ្អែកទៅលើពាក្យ”

ការរួបរួមខ្មែរដើម្បីផ្លាស់ដូរអ្នកដឹកនាំជាតិប៉ុណ្ណោះនោះទេ,ព្រោះមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្របង្ហាញអោយយើងឃើញថា,ការ

រួបរួមណាដែលមិនយក”ភាពប្រសើរ”ជាគោល,ជាការរួបរួមគ្មានប្រសិទ្ធិភាពឡើយ,ដូចជាការរួបរួមក្រុមស៊ីហនុនិយម,

ខ្មែរក្រហម,និងលោកស៊ឺនសាន,ជាក្រុមអ្នកតស៊ូប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានទឹកដីខ្មែរពីសំណាក់យោធាយៀកណាមក្នុង

រយៈពេលឆ្នាំ១៩៧៩ដលៈឆ្នាំ១៩៩១។

ការរួបរួមបែបនេះជាការរួបរួមផ្ទុយនឹងធម្មជាតិ,ព្រោះជាការរួបរួមរវាងក្រុមនិយមរបបផ្តាច់ការ,ក្រុមឃាដកប្រល័យ

ជាតិសាសន៌ខ្មែរ,និងអ្នកជាតិនិយមតាមកាលៈទេសៈ។

ក្នុងចលនាតស៊ូនេះ,មានខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិច្រើនណាស់ធ្វើការបូជាជីវិតដើម្បីវាយខ្មាំងយួនរំដោះទឹកដីខ្មែរ។

យើងឃើញស្រាប់ហើយ,ការបូជាជីវិតរបស់វីរបុរសទាំងឡាយនោះ,គ្មានមេដឹកនាំចលនាតស៊ូនេះ,ដែលនៅមានជីវិតនៅ

ឡើយ,ដូចស្តេចស៊ីហនុជាអាទ៌,លើករំលឹកគុណដល់វិញ្ញាណក្តន្ធរបស់វិរបុរសនោះឡើយ,ដែលលោកមានជំនឿលើខ្លួន,ដូច

ច្នេះសម្តេចស៊ីហនុនិងអ្នកដឹកនាំដ៏ទៃទៀតមិនមានលក្ខណៈជានរសីហៈ(មនុស្សអ្នកប្រសើរ),ហើយគ្មានក្លិនកេរ៌ក្រអូប

ដូចនវមាលិកា(ម្លិះរួត៩ស្រទាប់)នោះទេ។

លទ្ធផលនៃការរួបរួមផ្ទុយនឹងធម្មជាតិនេះ,នាំបង្កើតបច្ចាទុក្ខដល់ខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិបច្ចុប្បន្ននៅចំពោះមុខមហា

ជោគជ័យយួនកុម្មុយនិស្តនៅឥណ្ឌូចិនុំដែលមានចិនប្រជាមានិតជាអ្នកជួយឩបត្ថម្ភ។ដូចយើងដឹងដែរថា,យើងពុំ

អាចយកទឹកស្អាតទៅលាយនឹងទឹកលាមកដើម្បីលាងលាមកមាននៅក្នុងផ្ទះបាននោះឡើយ

ការរួបរួមផ្ទុយធម្មជាតិនេះ,បាននាំបំបែថាមពលសាមគ្គីទៅបំរើមហិច្ជិតាបុគ្គលដែលគ្មានគតិយុត្តិធម៌,ប្រព្រឹត្តអំពើ

អនាចារ,ចំពោះជាតិ,នៅចំពោះមុខខ្មាំងជាតិដែលប្រកបទៅដោយកម្លាំងអកុសលបំផ្លាញប្រជាជាតិខ្មែរ។

 

យើងដឹងច្បាស់ថាប្រទេសនិមួយៗត្រូវចាំបាច់រកផ្លូវសង្គ្រោះជាតិរបស់ខ្លួនដោយត្រូវពឹងផ្អែកទៅលើកម្លាំងជាតិខ្លួនឯង

ជាចម្បង,ដែលជាខ្មែរ,បង្កើតឡើងពីខ្មែរ,ដើម្បីខ្មែរ។

កម្លាំងនោះកើតចេញបានពីការរួបរួមនៃនរសីហៈ,ជាមនុស្សអ្នកប្រសើរ,គ្មានគំនិត”ត្រូវ,ខុស”(Pensée ni vrai, ni

faux),គឺជាមនុស្សមានគំនិត”អាជ្ញាគតិ”(Penséedroit),ជាខ្មែរមិនរកស៊ីចិញ្ចឹម”កុសល,អកុសល,តែជាខ្មែរមាន

ធាតុក្នុងខ្លួននូវតម្លៃកំពូលរបស់មនុស្ស,សាសន៏ជាតិ,និងប្រជាជាតិខ្លួន,ជាខ្មែរមិនពឹងផ្អែកលើអច្ជរិយហេតុ,មាន

ភាពប្រាកដនិយម,គតិបណ្ឌិតរួម,ដើម្បីកសាងកម្លាំងជាតិនៅលើប្រយោជន៏រួម។

នរសីហៈជាខ្មែរអ្នកបដិវត្តន៏,មិនលេងសើចនឹងពាក្យសំដី,ជាអ្នកមានទេពកោសល្យក្នុងការប្រើភាសាសំរាប់ដាស់សតិ

តស៊ូខ្មែរដើម្បីសង្គ្រោះជាតិ,តែបើសហនរសីហៈនៅត្រឹមតែក្នុងសកម្មភាពជាវាចា,ឥតមានលទ្ធភាពអោយក្លាយជាថាម

ពល,ដែលជាកម្លាំងរុញចរន្តវិវាទកម្ម,ប្រឆាំងនឹងរបបផ្តាច់ការ,អោយក្លាយជាកម្លាំងបដិវត្តន៏អហិស្សានោះទេ,ឈ្មោះអ្នក

បដិវត្តន៏ក៏គ្មានតម្លៃអ្វីនោះដែរ។

ទេពកោសល្យអ្នកដឹកនាំពិសេសគឺធ្វើអោយកើតបានសម្រេចជាបឋម,នូវចលនាបដិវត្តន៏អហឹស្សានេះឯង។

តែបើរបបអំណាចផ្តាច់ការប្រើអំពើឃោឃៅវាយប្រហារចលនាអហឹស្សា,ច្បាស់ជាចលនានោះមានប្រតិកម្មជាស្វ័យប្រវត្តិ,

តបទល់នឹងអំពើព្រៃផ្សៃនោះឯង,ទៅតាមមធ្យោបាយដែលខ្លួនមាន,ហើយប្រកដជាមាន,សហគមន័អន្តរជាតិដែល

ស្រឡាញ់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរី,ជួយគាំទ្រជាពុំខាន។

គួរយើងដឹងថា,របបនៅកម្ពុជាបច្ចុប្បន្នរស់ជីវិតបានដោយសារតែជំនួយសហគមន៏អន្តរជាតិតែប៉ុណ្ណោះ,ពេលណាគេ

កាត់ជំនួយ,គឺច្បាស់ជាមានវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច,និងវិបត្តិនយោបាយផ្ទៃក្នុងនៃគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជាជាពុំខាន។

របបនេះដូចភ្នំខ្សាច់នៅមាត់ច្រាំងសមុទ្រដូច្នេះឯង,នៅពេលណាមានរលកខ្លាំងបន្តិចច្បាស់ជារលាយរលំជាពុំខាន។ឯចំណែករលកនោះ,គឺសេចក្តីក្លាហានពលរដ្ឋខ្មែរ,ដែលជាជនរងគ្រោះ,នាំគ្នាក្រោកឈរប្រឆាំងរបបផ្តាច់ការតាមអំពើ

អហឹស្សា,ដែលច្បាប់ជាតិនិងអន្តរជាតិអនុញ្ញាតអោយធ្វើ,នៅលើប្រយោជន៏រួម,ក្នុងសិទ្ធិខ្លួនជា,និតីជន,និងជាមនុស្ស

ដែលគេចាត់ទុកជាតម្លៃកំពូលក្នុងអរិយលោកនេះ។

បើខ្មែរមិននាំគ្នាងើបឈរប្រឈមមុកនឹងអំពើបំផ្លាញជាតិ,របស់របបផ្តាច់ការ,ច្បាស់ជាប្រជាជាតិខ្មែរស្លាប់ជាពុំខាន។

ពុទ្ធដីការៈ”អត្ថាហិ,អត្តនោ,នាថោ”,ប្រែថា”ខ្លួនទីពឹងខ្លួន”គឺជាការបង្ហាញផ្លូវមួយរបស់ព្រះពុទ្ធដែលចាក់រុញមនុស្ស

អោយខិតខំប្រឹងគិតពិចារណា,ដើម្បីរំដោះខ្លួនពីគ្រប់ទុក្ខមនុស្សក្នុងលោកនេះ។

របបផ្តាច់ការរណបយួនបច្ចុប្បន្ន,ជាទុក្ខរបស់ជាតិខ្មែរ,ដូច្នេះខ្មែរត្រូវនាំគ្នារំដោះខ្លួនចេញពីរបបនេះ,ដោយពឹងលើខ្លួន

ជាមុនសិន,ហើយអ្វីដែលខ្មែរយើងធ្វើត្រូវ,ច្បាស់ជានាំខ្មែរយើងដើរទៅកាត់សេចក្តីសុខជាពុំខាន។

ធ្វើត្រូវ,គឺចាំបាច់,ត្រូវស្គាល់ខ្លួនឯងអោយច្បាស់,ថាខ្លួនពិតជានរសីហៈដែរឫទេ?,បើជានរសីហៈ,គឺពិតជាមិនយកមនុស្ស

ខូចជាមិត្ត,ដូចមានឈ្មោះ,ស៊ីហនុ,រ៉ាណារិទ្ធ,ខៀវសំផន,អៀងសារី,នួនជា,និងអតិតៈពួកបរិវារបំរើរបបរាជានិយមសក្តិ

ភូមិ,និងរបបកម្ពុជា”ប្រជាធិបតេយ្យ”ដែលជាជនបំផ្លាញជាតិនិងសម្លាប់មនុស្ស។

ហើយមិនព្រមធ្វើសហការជាដាច់ខាតក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលក៏ដូចក្នុងអនាគតកាលក្នុងស្ថាប័ននានា,ជាមួយក្រុមខ្មែរកញ្ជៈ

យួនកុម្មុនិស្ត។

ស្តេចស៊ីហនុលក់ដីអោយយួនដើម្បីអំណាច,ហ៊ុនសែនលក់ដីព្រោះក្លាចយួន,ហ៊ុនសែនមានអំណាចតែមួយគត់ដែលយួន

អនុញ្ញាតអោយធ្វើ,គឺអំណាចសម្លាប់ខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិ។

យើងមិនបំភ្លេចអយុត្តិធម៌ដែលលោកម៉មសាណង់ដូកំពុងឆ្លងកាត់ពីសំណាក់ហ៊ុនសែន,ជាជនកញ្ជៈយួនកុម្មុយនិស្ត!

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

Partager cet article

Repost0
16 août 2012 4 16 /08 /août /2012 07:14

DSC05407 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

លោកហ៊ុនសែន ក្នុងបញ្ហាព្រំដែនខ្មែរ

 

ជាបឋម,យើងគ្រាន់តែចង់បញ្ចាក់ភ្លាមថា,សម្តេចស៊ីហនុ,និងលោកហ៊ុនសែន,ក្នុងរឿងព្រំដែនគឺដូចជា”បួននិងមួយ

ដំប”តែប៉ុណ្ណោះ។ហេតុនេះឯងបានជារបបរាជានិយមសក្តិភូមិ,និងរបបរណបយួនបច្ចុប្បន្ន,ធ្វើសហការគ្នាល្អណាស់លើ

ក្បាលរាស្ត្រដែលកំពុងរស់ក្នុងទុក្ខវេទនាជាទីបំផុត,ហើយបាត់សិទ្ធីខ្លួនជាម្ចាស់ស្រុកនៅចំពោះមុខជនអន្ថោប្រវេសន៏យួន,

ហូរចូលស្រុកខ្មែរដូចបាក់ទំនប់ទឹក។

ខ្មែរបានស្តាប់,អន្តរាគមន៏នៅសភាជាតិ,នាថ្ងៃទី៩ខែសីហាឆ្នាំ២០១២,របស់លោកហ៊ុនសែន,ក្នុងនាមជាជនផ្តាច់ការ,

និយាយប៉ោឡែដូចមនុស្សស្រវឹងបាត់ស្មារតី,ការពារយួន,ជេរប្រមាថខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិអស់រយៈពេល៥ម៉ោង២០នាទី។

បើយើងធ្វើការសង្ខេបន័យនៃអន្តរាគមន៏ដ៏យូរអង្វែងនេះ,យើងឃើញមានតែមួយគត់,គឺភាពអវិជ្ជារបស់ម្ចាស់សំដីនេះ,

ដូច្នេះយើងអស់មានការសង័្សយទៅលើសេវភាពជននេះ,ក្នុងការបំរើផលប្រយោជន៏យួនកុម្មុយនិស្ត,គឺការលេបទឹកដីខ្មែរ


លោកហ៊ុនសែនគិតត្រូវមួយគឺ,ចងក្រងសំដីលោកជាឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តសំរាប់កូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយអោយដឹងឮជាផ្លូវការ

ថា,លោកលក់ដីអោយយួនបែបណា,ក្នុងគោលបំណងតែមួយគត់,គឺថែរក្សាអំណាចលោក,ដែលមានយួនជាអ្នកការពារ។

ដូចសម្តេចស៊ីហនុធ្វើឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រនាថ្ថៃទី១៩កក្កតាឆ្នាំ១៩៩៣,ស្នើសូមអោយចិនជួយប្រាប់យួនអោយគោរព

ព្រំដែនខ្មែរ(អានឯកសារចុះផ្សាយក្នុងព្រឹត្តិប័ត្រជូនដំណឹង,លេខ១៧០,ខែសីហាឆ្នាំ២០១២របស់គណបក្សសមរង្ស៉ី)។

យើងដឹងថា,សម្តេចស៊ីហនុ,ព្រះអង្គការពារបូរណភាពទឹកដីតែក្នុងក្រដាសទេ,ដូចនាឆ្នាំ១៩៦០,អនុញ្ញាតអោយទ័ព

យៀកកុងចំនួន៦៥.០០០នាក់មកតាំងមូលដ្ឋានសឹកនៅក្នុងដីខ្មែរ,ឆ្នាំ១៩៧០,អនុញ្ញាតអោយទ័ពនេះវាយប្រហារកងទ័ព

ខ្មែរលើទឹកដីខ្មែរ,ហើយកាន់កាប់ទឹកដីខ្មែរប្រមាណ២ភាគ៣,ដើម្បីចង់វឹលត្រឡប់មកកាន់អំណាចផ្តាច់ការរបស់ព្រះអង្គវិញ,

ឆ្នាំ១៩៩៣,ក្រោយពីការបោះឆ្នោត,ដើម្បីរាជបល្ល័ង,ជួយគណបក្សប្រជាជន,ដែលជាគណបក្សរណបយួន,អោយរស់មាន

អំណាចក្នុងរាជរដ្ឋាភិបាលក្បាលដឹកនាំពីរ,បច្ចុប្បន្នកាលនេះទៀតរត់ទៅរស់សោយសុខនៅស្រុកចិនកុម្មុយនិស្តអ៊ឹងអើយ។

ចំណុចទាំងឡាយនេះ,លោកហ៊ុនសែននិយយមិនខុសទេថាៈ”ព្រះមហារីរក្សត្រជាអ្នកបន្សល់ទុកនូវវិបត្តព្រំដែនខ្មែរ,យួន

តែគ្រាន់តែលោកហ៊ុនសែនមិនបានបញ្ចាក់ថា,អ្វីដែលស៊ីហនុធ្វើ,គឺលោកគាំទ្រ១០០%,ព្រោះស៊ីហនុជាវរៈក្សត្ររបស់លោក,

ក៏ដូចឯកឩត្តមសមរង្សីនិងកឹមសុខាដែរ។

បើពិនិត្យមើលមែនទែនទៅ,ស៊ីហនុ,ហ៊ុនសែន,ឯកឩត្តមសមរង្សីនិងកឹមសុខា,សុទ្ធជាកូនឬបងប្អូនធម៌នឹងគ្នា,ដែល

មានឯកឩត្តមសុតឆ័យជាអ្នកសម្របសម្រួល,ស៊ីកម្រៃជើងសារ(តាមសំដីហ៊ុនសែន)។

មុនចូលសភា,យើងស្មានថា,លោកហ៊ិនសែនច្បាស់ជាទៅសួរយោបល,លោកង្វៀងតាន់ឌុង,នាយករដ្ឋមត្រីយួន,អំពី

យុទ្ធសាស្រ្តការពារព្រំដែនខ្មែរ,យួន,សៀម,ង្វៀងតាន់ឌុង,មើលងាយហ៊ុនសែនផង,សើចក្នុងពោះផង,និយាយលេងសោច

ប្រាប់ហ៊ុនសែនថាៈ”អាតូចឯងនិយាយប្រាប់បងប្អូនមិត្តឯងថាឯងមានយុទ្ធសាស្ត្រសម្ងាត់មួយគឺ,បនល្បែងដែលឯង

អនុញ្ញាតអោយបង្កើតតាមព្រំដែនខាងកើត,ខាងលិចនោះ,ជាយុទ្ធសាស្ត្រពិសេសការពារព្រំដែននោះហើយ”។

ក្នុងរឿងលិខិតក្លែងក្លាយឆ្លងឆ្លើយរវៀងហ៊ុនសែននិងហេងសំរិន,គឺសុទ្ធជាយុទ្ធសាស្រ្តយួនកុម្មុយនិស្តដើម្បីបង្កើត

ព្រាកុលភាពក្នុងជីវិតនយោបាយខ្មែរ,និងការមើលងាយកំរិតបញ្ញាអ្នកដឹកនាំខ្មែរតែប៉ុណ្ណោះ។

បើនិយាយអោយចំយុទ្ធសាស្ត្រយកបនល្បែងជាបន្ទាយការពារព្រំដែនខ្មែរ,គឺដូចជាលោកហ៊ុនសែនឬយួន

អោយក្តពលរដ្ឋខ្មែរនោះឯង”។សូមខ្មែរយកយុទ្ធសាស្ត្រ,សម្តេចអគ្គមហាសេនាបតីតេះជោហ៊ុនសែននេះ,ទៅពិចារណាចុះ។

ចំពោះយើងវិញយើងគ្រាន់តែមានការឆ្ញល់ថាយុទ្ធសាស្ត្រលោកហ៊ុនសែននេះ,លោកបានរៀនពីសាលា,នយោបាយ,

ឬយោធាណាមួយ?

នេះហើយអ្នកដឹកនាំខ្មែរខ្ញុំយួន!

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

 

Partager cet article

Repost0
2 août 2012 4 02 /08 /août /2012 17:59

DSC05407គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

អកុសលខ្មែរ

 

ចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះជាតិ ជាចលនាប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ ចាប់ផ្តើមធ្វើការពិចារណាអំពីកលយុទ្ធមួយដែលមាន

ប្រធានពីរសំរាប់លើកមកសិក្សា៖


ស្នើឲសហគមន៏អន្តរជាតិធ្វើគំនាបទៅលើរដ្ឋាភិបាលភ្នំពេញឲកែទម្រង់គណកម្មាធិការជាតិរៀបចំការបោះឆ្នោត

(គ.ជ.ប.)នាឆ្នាំ២០១៣(គ.ជ.ប.)។

ស្នើឲសហគមន៏អន្តរជាតិធ្វើគំនាបទៅលើរដ្ឋអំណាចភ្នំពេញឲលោកសមរង្ស៊ីអាចចូលរួមជាបេក្ខជនក្នុងការបោះ

ឆ្នោតនិតិបញ្ញាត្តិនាឆ្នាំ២០១៣។

យើងដឹងថាបច្ចុប្បន្ននេះភ្នំពេញមានឆ័ត្រមួយសំរាប់ការពារភ្លៀងសហគមន៏អន្តរជាតិគឺប្រទេសខ្មែរកំពុងមានទួរនាទីជា

ប្រធានវិលប្រចាំឆ្នាំអាស៊ាន។

ក្នុងឋានៈនេះ គំនាបណាដែលនាំឲរំខានដល់ការដើរជាប្រក្រតីនៃអាស៊ាន ត្រូវសមាជិកអាស៊ានចៀសយកមកបន្ថែមក្នុង

បញ្ហាដែលគេកំពុងជួបប្រទះ។

យើងដឹងរួចហើយគ្រប់បញ្ហាណាដែលមានកើតឡើងក្នុងប្រទេសឬក្នុងដំបន់ណាមួយបើយើងចង់ឲសហគមន៏អន្តរជាតិ

គេជួយដោះស្រាយគឺច្បាស់ជាប្រគល់បញ្ហានេះជូនដល់អង្គការដំបន់ពិនិត្យនិងរកដំណោះស្រាយជាបឋម។

លុះត្រាតែបញ្ហានោះមានលក្ខណៈជាបញ្ហាបន្ទាន់ នាំចលាចលដល់សន្តិសុខពិភពលោកទើបក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការ

សហប្រជាជាតិគេលើកមកពិនិត្យដើម្បីរកដំណោះស្រាយនៃបញ្ហាដែលកើតមាននោះ។

បញ្ហាបោះឆ្នោតនៅស្រុកខ្មែរគ្មានលក្ខណៈណាមួយដែលនាំឲសហគមន៏អន្តរជាតិគេទុកជារងើកភ្លើងអាចនាំឲឆេះ

សមថភាពនៅស្រុកខ្មែរនោះឡើយព្រោះតាំងពីឆ្នាំ១៩៩៨មកគេទុកការបោះឆ្នោតនៅស្រុកខ្មែរជាការបោះឆ្នោតមួយ

មានដំណើរធម្មតាគួរអាចយកជាផ្លូវការបានជាពិសេសទៅទៀតគណបក្សប្រឆាំងមិនដែលបានធ្វើការប្រឆាំងដាច់

ខានអំពីលទ្ធផលនៃការបោះឆ្នោតគាត់នាំគ្នាស្រែកបានតែមួយភ្លែតរួចហើយក៏នាំគ្នាដឹកដៃគ្នាចូលរួមធ្វើសហការជា

មួយគណបក្សឈ្នះឆ្នោតចែកអំណាចគ្នាគ្រប់គ្រងរដ្ឋទៅ។

ថ្មីៗនេះទៀតគាត់នាំគ្នាសរសើរខ្លួនឯងនូវលទ្ធផលរបស់គាត់ក្នុងការបោះឆ្នោតឃុំថាជាជោគជ័យរបស់គាត់ថែមទៀត។

ចុះហេតុអ្វីបានជាគាត់នាំគ្នាមានការបារម្មណ៏ភ្លាមៗ,អំពីការបោះឆ្នោតនិតិបញ្ញាត្តិនៅឆ្នាំខាងមុខនេះហើយនាំគ្នាសូម

កែទម្រង់គជប. ?

ចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះជាតិដែលទើបតែបង្កើតថ្មីៗនេះដឹងច្បាស់ណាស់ថាស្រុកខ្មែរថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពល

កុម្មុយនិស្តចិនយួនតាំងពីឆ្នាំ១៩៧០មកម្លេះ។

កិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពនៅក្រុងបារីស៏នាថៃ្ងទី២៣តុលា១៩៩១,ជាជោគជ័យផ្តាច់ព្រាត់នៃកុម្មុយនិស្តចិនយួននៅ

កម្ពុជា,ជាកលយុទ្ធដែលបានប្រើសំរាប់បំភាន់អារម្មណ៏ខ្មែរថាជាជោគជ័យរបស់ខ្មែរ,ហើយនាំគ្នាការពារកិច្ចព្រមព្រៀង

នេះរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្នហាក់បីដូចជាព្រះបាទធម្មិកសង្គ្រោះជាតិខ្មែរ,នាំគ្នាធ្វើបុណ្យខួបរំឭកបរាជ័យខ្លួនឯងរាល់ឆ្នាំ

បង្ហាញដល់សហគមន៏អន្តរជាតិអំពីភាពអសម្ថភាពខ្លួនឯងក្នុងការការពារជាតិ។

កុម្មុយនិស្តចិនយួន,គេមានកូនរែកគេបីសំរាប់អុកឲស្លាប់សហគមន៏អន្តរជាតិ,គឺមាន,សម្តេចស៊ីហនុ,គណបកប្សប្រជា

ជននិងក្រុមកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ 

សម្តេចស៊ីហនុមានតួនាទីជាអ្នកបង្រួបបង្រួមជាតិ,គណបក្សប្រជាជនជាអ្នកធានារស្ថិរភាពសន្តិភាពកុម្មុយនិស្ត,ក្រុម

កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យជាក្រុមសំរាប់គេយកទៅបូជាយញ្ញ,សំរាប់លួងចិត្តជនរងគ្រោះខ្មែរក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៏ក្នុង

សម័យ១៩៧៥-១៩៧៩។

កលយុទ្ធតាមវិធីត្រជាក់នេះ,បានប្រលោមអារម្មណ៏សហគមន៏អន្តរជាតិ,នាំគ្នាជឿទៅលើសុទ្ធចិត្តពួកកុម្មុយនិស្តចិន

យួន,នាំគ្នាប្រគល់ជោគវាសនាខ្មែរឲទៅពួកកុម្មុយនិស្តនេះជាលើកទី២(ទី១គឺជោគជ័យខ្មែរក្រហមនាឆ្នាំ១៩៧៥)។

រួមសេចក្តីមក,កិច្ចព្រមព្រៀងថ្ងៃទី២៣តុលា១៩៩១,ជាដំណាក់ការបន្តររបស់គណបក្សប្រជាជនក្នុងការពង្រឹងអំណាច

ផ្តាច់ការនៅកម្ពុជា,ដើម្បីបំរើយុទ្ធសាស្ត្រយួនកុម្មុយនិស្តគឺ,គោលបំណងត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិន។

រដ្ឋប្រហារនាឆ្នាំ១៩៩៧គឺគ្មានអ្វីក្រៅអំពីការបន្តរជាធម្មតានៃការអនុវត្តន៍នូវយុទ្ធសាស្រ្តយួនកុម្មុយនិស្តនេះឯង។

រួមសេចក្តីមក,បញ្ហានៅស្រុកខ្មែរ,ដែលចលនាប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធនៃរបបនយោបាយបច្ចុប្បន្ន,កំពុងរកដំណោះស្រាយ

នោះជាបញ្ហាចាក់ឫសជ្រៅរួចមកហើយ,ដែលកុម្មុយនិស្តចិនយួន,គេទុកជាជ័យជំនិះពុំអាចថយក្រោយបានវិញទេ។

ចំណែកកិច្ចព្រមព្រៀង២៣តុលា១៩៩១,តាំងពីចុះហត្ថលេខារួចភ្លាម,មិនដែលមានភាគីណាមួយគោរពនោះឡើយ។

ក្រុមត្រីភាគី(ហ្វុងសាំងប៉ិច,សឺនសាន,និងកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ)ក៏ដូចជាភាគីភ្នំពេញដែរ,នាំគ្នាបំពានកិច្ចព្រម

ព្រៀង,រួមគំនិតចែកអំណាចគ្នាលើសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់រាស្រ្តខ្មែរ។

តាំងពីរាជរដ្ឋាភិបាលសហនាយករដ្ឋមន្ត្រី(ទ្រង់រ៉ាណារិទ្ធនិងហ៊ុនសែន,ជានាយកទី១,ទី២)មកដល់បច្ចុប្បន្នកាលនេះ

មិនដែលមានមធ្យោបាយណាមួយ,ដោះខ្លួនពីយុទ្ធសាស្រ្តយួនកុម្មុយនិស្តសោះ។

គណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ,ចូលរួមធ្វើសហប្រតិបត្តិការ នាំឲសហគមន៏អន្តរជាតិ,គេទុកគណបក្សកាន់អំណាច

បច្ចុប្បន្នជាអំណាចស្របច្បាប់ពិតប្រាកដ។

រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា,សព្វថ្ងៃយកតុលាការធ្វើគំនាបទៅលើ,លោកសមរង្ស៊ីក្តី,ទៅលើអ្នកស្នេហាជាតិដ៏ទៃទៀតក្តី

នោះគឺជាវិបាក,កើតចេញ,ពីទិសនយោបាយរបស់គណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធតែប៉ុណ្ណោះ។

នៅចំពោះយុទ្ធសាស្ត្រយួនកុម្មុយនិស្ត,ខ្លួនយកសម្លេងឆ្នោតអ្នកគាំទ្រខ្លួន,ទៅបំរើផលប្រយោជន៏ខ្លួន,ទទួលងារពី

របបដែលធាតុនយោបាយផ្តាច់ការពីរគឺ,រាជានិយមសក្តិភូមិ,និងកុម្មុយនិស្តរណបបរទេស។

ទោះបីគណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ,នៅមានសម្លេងឆ្នោតបោះឲខ្លួនក្តី,តែសម្លងឆ្នោតនោះជាសម្លេងប្រឆាំងនឹង

គណបក្សកាន់អំណាចតែប៉ុណ្ណោះ,ពុំមែនជាសម្លេងចូលរួមជាកំលាំងក្នុងគណបក្សនោះទេ,ព្រោះសម្លេងប្រឆាំងទាំង

នោះលែងមានជំនឿ​,ទៅលើភាពប្រយុទ្ធមុះមុត,អ្នកដឹងនាំគណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធទៀតហើយ,និងគ្រប់ចលនា

នយោបាយនៅក្នុងស្រុកក្តីក៏ដូចនៅក្រៅស្រុកក្តី។

ហេតុដូច្នេះឯង,បានជាយើងឃើញថាក្រោយពីការបោះឆ្នោត,នៅស្រុកខ្មែរគ្មានសកម្មភាពនយោបាយអ្វីមួយសំរាប់បំភ្លើ

សេចក្តីសង្ឃឹមដល់ពលរដ្ឋខ្មែរដែលលោក,កំពុងរស់ក្នុងការភាន់ភ្នែកនៃសេចក្តីជឿនលឿនមួយ,ដែលលោកចាប់ពុំបាន។

សភាពនេះមិនមែនមានន័យថាខ្មែរក្លាចអំណាចរដ្ឋទេ,តែលោកលែកយកចិត្តទុកដាក់នឹងនយោបាយតាំងពីច្រើន

សតវត្សរួចមកហើយដូចយើងធ្លាប់ឮពាក្យខ្មែរថាៈ”ខ្លួនឯងម្នាក់មិនអាចទ្រផែនដីបាននោះទេ

លោកកឹមសុខាប្រធានគណបក្សសិទ្ធិមនុស្ស,គាត់ធ្លាប់និយាយក្នុងគំនិតនេះថា“ខ្មែរលែងយកចិត្តទុកដាក់នឹងនយោ

បាយមកពីលោកខ្លាច,ឃ្លាន,ខ្លៅ”។

ខ្លាន,ឃ្លាច,ខ្លៅនេះគឺជាចេតនារបស់អ្នកដឹកនាំ,សំរាប់ងាយស្រួលក្នុងការត្រួតត្រារាស្រ្តល្ងង់,ព្រោះខ្លួនឯងក៏គ្មានបញ្ញា

អ្វីនោះដែរឡើងកាន់អំណាចច្រើនតែតាមវិធីកំលាំងបាយ,ឬការបោកប្រាស,ដូច្នេះត្រូវធ្វើបែបណាឲរាស្រ្តរស់ក្នុងភាព

ល្ងង់ខ្លៅជានិច្ច។

យើងដឹងហើយបើមនុស្សរស់ក្នុងភាពងងឹតនៃការចេះដឹង,គឺជាកត្តានំាឲខ្លួនរស់ក្នុងការឃ្លាននិងការខ្លាចហើយ។

មកដល់ចំណុចនេះ,យើងលើកយកទ្រឹស្តីសង្គមវិទូម្នាក់ឈ្មោះមាស្លូវ,អំពីការវិវឌ្ឍន៏នៃសេចក្តីត្រូវការ,របស់មនុស្សដែល

មានឈ្មោះថាៈ“ មនុស្សមានសេចក្តីត្រូវការ៥យ៉ាង”សេចក្តីត្រូវការនេះមានលំដាប់ពីទី១ដល់ទី៥ដូចមានតទៅ៖

ទី១.សេចក្តីត្រូវនៃជីវសាស្ត្រ(ឬក្រពះ),ទី២.សេចក្តីត្រូវការនៃសន្តិសុខ,ទី៣.សេចក្តីត្រូវការនៃការចូលរួមក្នុងក្រុម,

ទី៤.សេចក្តីត្រូវការនៃការរាប់អានទុកខ្លួនជាមនុស្សមានតម្លៃមួយ,ទី៥.សេចក្តីត្រូវការនៃការបង្កើតអ្វីមួយដោយ

ខ្លួនឯង។

បើយើងយកទ្រឹស្តីនេះមកពិនិត្យមើលក្នុងសង្គមខ្មែរវិញ,យើងឃើញថារាស្ត្ររស់ក្នុងសេចក្តីត្រូវការទី១និងទី២។

ទី១គឺការឃ្លាន,ទី២គឺការខ្លាច,រស់ក្នុងសេចក្តីត្រូវការត្រឹមកំរិតទី១,ទី២នេះ,នាំឲរាស្ត្រខ្មែរ,រវល់តែដោះស្រាយបញ្ហាក្រពះ 

និងជំរករាងរាល់ថ្ងៃ,គ្មានពេលវេលាណាគិតដល់សេចក្តីត្រូវការទី៣,ដែលជាជំហានទៅរកសេចក្តីត្រូវការទី៤និងទី៥។

រួមសេចក្តីមកគឺថា,បញ្ហាក្រពះនិងជំរកនេះឯងហើយ,ដែលធ្វើឲរាស្រ្តខ្មែរគ្មានពេលគិតដល់នយោបាយនោះឡើយ។

អ្នកដឹកនាំជាតិ,ភ្លេចគិតថាបើរាស្ត្រល្ងង់,គឺពិតជាខ្លួនល្ងង់ដូចរាស្ត្រនោះឯង។

បញ្ញាអាចចម្រើនបាន,លុះត្រាតែមនុស្សយើង,រស់ក្នុងបរិស្ថាន,ឬសង្គមមួយ,ដែលគេឲតម្លៃទៅលើការចេះដឹង។

យើងឃើញអ្នកដឹងនាំខ្មែរតាំងពីនគរខ្មែរយើងធ្លាក់ក្នុងអត្ថង្គត,មិនដែលមាននយោបាយពិតប្រាកដណាមួយលើក

កំរិតការចេះដឹងពលរដ្ឋខ្លួនឯង,ឲបានខ្ពង់ខ្ពស់ ដូចសម័យខ្មែររុងរៀងនោះឡើយ។

ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្សមួយ,កំរិតការចេះដឹងជាទួទៅ,ចុះជានិច្ច,ទាំងរាស្រ្តទាំងអ្នកចេះដឹង,នឹងអ្នកដឹកនាំ

នាំគ្នារស់ក្នុងភាពល្ងង់ខ្លៅទាំងអស់គ្នា៖រាស្រ្តយកប្រពៃណីជាខែលការពារការរស់នៅរបស់លោកក្នុងសង្គមបិតទ្វារ

អ្នកចេះដឹងគ្មានមូលដ្ឋានវប្បធម៍ជាតិជឿនលឿនសំរាប់គិតពិចារណា,យកចំណេះវិទ្យាសាស្ត្រតាំងខ្លួនជាអ្នកចេះសូត្រ

ខ្ពស់ជាងរាស្ត្រភ្លេចគិតថាជនជាតិបរទេស,គេសម្លឹងមើលមកខ្លួនដូចជាដុំអំបិលក្នុងទន្លេ,ឬស្វាពាក់មកុដ,ធ្វើឫកជា

អ្នកចេះក្នុងសង្គមឥតរស្មី,បើនិយាយពីរឿងខ្លាចវីញ,លោកខ្លាចជាងរាស្ត្រ២០០ដង,ព្រោះខ្លាចបាត់យសខ្លួនជាអ្នក

ចេះដឹង,ព្រោះយសនេះខ្លួនអាចលក់ដូរបាន,បើឃ្លានវីញ,លោកឃ្លានជាងរាស្ត្រ៥០០ដង,ព្រោះគាត់ឃ្លានកិត្តិយស

បុណ្យស័ក្ត,មាសប្រាក់,ឯចំណែកអ្នកចេះដឹងខ្មែរខ្លះទៀត,យកភ័ព្ធសំណាងលើទុក្ខជាតិ,ដែលនាំឲខ្លួន,អាចមានសិទ្ធិ

មករស់នៅក្នុងប្រទេសជឿនលឿន,តាំងខ្លួនជាបញ្ញាវនលើរាស្រ្តខ្លួនឯង,បើនាំគ្នាចង់ទៅលេងស្រុក,សុទ្ធតែនិយាយថា

ខ្លួនជាអ្នកវិទ្យាសាស្រ្តចង់ទៅជួយជាតិ។

ឯចំណែកអ្នកដឹកនាំខ្មែរវិញ,គាត់យកតែកំលាំងបាយធ្វើជាវិធីដឹកនាំជាតិ,ចំណែកអ្នកដឹងនាំក្រុមប្រឆាំងវិញគាត់

សប្បាយណាស់,បានអង្គុយកៅអីក្នុងសភារបស់របបរណបយួនកុម្មុយនិស្ត,ហើយនៅពេលណាក្រុមកាន់អំណាចគេដេញ

ចេញ,នាំគ្នាដើរចេញម្នាក់ម្តងៗឥតមានប្រតិកម្មអ្វីស្វាហាប់ណាមួយឲគេឃើញថាក្រុមខ្លួនមានសាមគ្គីភាពឥតអាច

មានអ្នកណាអង្រួនបាននោះឡោយរហូតដល់ទៅគេបណ្តេញលោកសមរង្ស៊ី,មេគណបក្សខ្លួនចេញពីសភា,ក៏នៅតែនាំគ្នា

សម្ងំចឿនដូចកណ្តុរឃើញឆ្មាអីចឹងឯង។

មារយាទបែបនេះឯង,ធ្វើឲអ្នកកាន់អំណាចមើលងាយដល់ក្រុមខ្លួនឯងផង,ដល់រាស្រ្តខ្មែរផងដែលលោកខំជឿ

ខ្លួនថាជាអ្នកស្នេហាជាតិ,តែបើគិតបន្តិចគឺអស់លោកស្នេហាកៅអី,សំរាប់ពាក់ងារអស់លោកជាឯកឧត្តមនោះឯង។

ក្រុមអ្នកកាន់អំណាចឈ្នះឆ្នោតតាមវិធីងងឹត,ច្បាស់ជាពួកគេគ្មានសេចក្តីខ្មាសអៀនអ្វីនោះឡើយ,ព្រោះជាធាតុដែលយួន

កុម្មុយនិស្តគេចាក់ថ្នាំស្រេចសំរាប់ឲពួកគាត់លែងមានសេចក្តីខ្មាសអៀនជាមនុស្សទៅហើយ,ចំណែកអស់លោកជាអ្នក

ប្រឆាំងជាប់ឆ្នោតពីរាស្រ្ត,នាំគ្នាយកកិត្តិយសរាស្រ្តសំរាប់តែរក្សាកៅអីតែលោកប៉ុណ្ណោះ,យើងអាចសួរថាទង្វើនេះ អាចចាត់

ទុកជាសីលធម៏បានដែរឬទេ ? 

ម្ភៃឆ្នាំរួចមកហើយ,ពលរដ្ឋខ្មែរទុកពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់សំរាប់ឲអ្នកកាន់អំណាច,ក៏ដូចក្រុមអ្នកប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ,នាំគ្នា

ស្ថាបនាកំលាំងខ្មែរ,ធ្វើអភិវឌ្ឍន៏សង្គម,សេដ្ឋកិច្ច,លិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ,ដើម្បីរំដោះខ្នួនឲចេញរួចពីអាណានិគមស្រមោលនៃ

យួនកុម្មុយនិស្ត។

សហគមន៏អន្តរជាតិគេជួយជាជំនួយថវិការផង,ជាបច្ចេកទេសផង,ជាហេដ្ឋានរចនាសម្ព័ន្ធផង,សំរួលពុន្ធអាករគ្រប់បែប

យ៉ាងក្នុងការនាំផលិផលធ្វើក្នុងស្រុកខ្មែរទៅលក់ក្នុងផ្សារអន្តរជាតិ,ជំនួយទាំងឡាយនេះ,អាចឲស្រុកខ្មែរមានលទ្ធភាពគ្រប់

ល្មមធ្វើនយោបាយអភិវឌ្ឍន៏ដើម្បីពលរដ្ឋ,ឯករាជ្យជាតិ តែជាអកុសល,លទ្ធផលបែរជាមានសភាពផ្ទុយពីការរង់ចាំរបស់

ប្រជាជាពលរដ្ឋខ្មែរទៅវិញ,អ្នកកាន់អំណាចកាន់តែនាំជាតិ,ឲកាន់តែធ្លាក់ក្នុងឥទ្ធិពលយួនកុម្មុយនិស្តខ្លាំងឡើងៗរហូត

ដល់កាត់ដីឲគេត្រង់ត្រង់ៗតែម្តង,បើកទ្វារនគរឲជនជាតិយួនមករស់នៅក្នុងស្រុកឥតមានរអែងជនជាតិខ្មែរអ្វីបន្តិច

នោះឡើយ,ទុកជនជាតិខ្លួនឯងជាអនុប្រជាជាជន,មានសិទ្ធិមិនស្មើនឹងជនអន្តោប្រវេសន៏យួនផង។ 

ចំណែកបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធវិញ,បំផ្លាញកំលាំងអ្នកសេ្នហាជាតិ,ទី១តាមយុទ្ធសាស្រ្តនយោបាយខ្លួនពីអណត្តិមួយទៅ

អណត្តិ,គឺការចូលធ្វើសហការ,តាមវិធីបោះឆ្នោតឥតមានសេរីក្តី,តាមសកម្មភាពទន់ជ្រាយរបស់ខ្លួន,និងជំហរ,នយោ

បាយខ្លួនលើ,របបរាជានិយម,និងផ្ញើសេចក្តីសង្ឃឹមទៅលើសម្តេចស៊ីហនុដែលជាបុគ្គលរស់,ហើយបំរើយុទ្ធសាស្រ្តចិន

យួននកុម្មុយនិស្ត,នាំបំផ្លាញកំលាំងយុវជនតស៊ូដើម្បីសេរីភាព,និងការពង្រឹងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។ 

ការភាន់ច្រឡំនេះ,ហុចឪកាសឲយួនកុម្មុយនិស្ត,មានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ ចិញ្ចឹមខ្មែរដែលជាបាវព្រាវគេ,ឲមានកំលាំង

បាយសំរាប់វ៉ៃបង្ក្រាបខ្មែរស្លូតត្រង់។

 

ទស្សនៈរបស់យើងខាងលើនេះ,គ្រាន់តែចង់ទាញអារម្មណ៏,ចលនាប្រជាធិបតេយ្យជាចុងក្រោយ,ថាសូមលោកុះនាំគ្នាដើរ

តាមផ្លូវចាស់របស់លោក,ដែលជាផ្លូវចូលរួមបផ្លាញជាតិ។

យើងជឿច្បាស់ថាលោកនៅមានកម្លាំងទប់ទល់នឹងរបបរណបយួនកុម្មុយនិស្ត,បើលោកជ្រើសរើសកលយុទ្ធត្រឹមត្រូវមួយ

ក្នុងសង្គ្រាមនយោបាយរបស់លោក។

វាគ្មានអ្វីទាន់យឹតនោះទេ,បើពលរដ្ឋខ្មែរយើងនឹងមានជំនឿទៅលើកម្លាំងណាមួយ,ដែលមានធាតុជាកម្លាំងជាតិពិត

ប្រាកដ,រួមសាមគ្គីគ្នាដើម្បីសង្រ្គោះជាតិ,មិនដូចសំដីលោកហ៊ុនសែន,ថាពាក្យសង្គ្រោះជាតិ វាហួសសម័យទៅហើយ។

ចំពោះយើងវិញ,យើងមើលឃើញថាលោកហ៊ុនសែន,លោកមិនដែលរស់ក្នុងសម័យណាមួយនោះឡើយ,សម័យរបស់លោក

មានតែមួយគត់គឺ“បំរើយួនដាច់ថ្លៃ”ហេតុនេះឯងបានជាលោកភ្លេចថា”កោះវ៉ៃ”យួនកុម្មុយនិស្តដែលជាចៅហ្វាយលោក

ធ្លាប់ទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការថាជាកោះរបស់ខ្មែរនោះ,ហើយនៅពេលថ្មីៗនេះយួនប្រកាសថាជាកោះគេវិញហើយលោក

ហ៊ុនសែនដែលមានបរវារហ្វាគឹមហុងនិយាយប្រាប់លោកថាកោះវ៉ៃនេះជាកោះយួនទេ,លោកហ៊ុនសែនបាត់សតិសុខចិត្ត

ប្រគល់កោះវ៉ៃនេះ ឲទៅយួនយ៉ាងស្រួលជាទីបំផុត។

(សូមស្វែងរកអានសេចក្តីថ្លែងការលោកសៀងប៉េងសែនាថ្ងៃទី១សីហា២០១២តាមបណ្តាញអាំងតេណែតៈគណៈកម្មាធិការ

ព្រំដែនកម្ពុជា)។

ខ្មែរមួយពិភពលោក,គេនឹងនាំគ្នាចាំស្តាប់,អន្តរាគមន៏,របស់លោកហ៊ុនសែននៅសភាជាតិ,បញ្ចាក់ប្រាប់ដល់មតិមហាជន

ថាហេតុអ្វីបានជាលោកដូរដីខ្មែរនឹងខ្មែរឲទៅយួន។​

យើងនិយាយបែបនេះព្រោះថាដីដែលលោកហ្វាគឹមហុង,ប្រាប់លោកថាគាត់ដោះដូរជាមួយយួននោះ,សុត្ធតែជាដីខ្មែរទាំង

អស់,វាមិនដែលដីណាដែលថិតនៅក្នុងដីខ្មែរកម្ពុជាក្រោម,ជាដីយួននោះឡើយ។

បើលោកហ៊ុនសែននូវមានឈាមជាខ្មែរ,គួរលោកចងចាំក្នុងចិត្តថាកម្ពុជាក្រោមជាដីខ្មែរទោះបីខ្មែរមិនទាន់មានលទ្ធភាព

ដណ្តើមមកវិញក៏ដោយ,ក៏មិនត្រូវប្រកាសប្រគល់ឲយួនស្រួលៗដូចលោកនោះឡើយ។

បើថ្ងៃនេះតវាមិនបាន,ត្រូវទុកភារៈកិច្ចនេះទុកឲកូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយៗ,គេជាអ្នកសំរេច។

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

 

Partager cet article

Repost0
28 juillet 2012 6 28 /07 /juillet /2012 09:32

DSC05407គួរលើកមកពិចារណាដែរ

យុទ្ធសាស្រ្តនិងកលយុទ្ធនយោបាយក្រុមអ្នកប្រឆាំងបច្ចុប្បន្ន

 

អ្វីជាយុទ្ធសាស្រ្តនយោបាយ​ ?

យុទ្ធសាស្រ្តជាផែនការដ៏យូរអង្វែង,ជាការប្រយុទ្ធ,គឺការប្រកាន់ទិសដៅរបស់ចលនានយោបាយប្រាកដ,ក្នុងមួយដំណាក់

ការនៃយុទ្ធការនយោបាយ,ការតាក់តែងគម្រោងការត្រឹមត្រូវនៃការរៀបចំកម្លាំងនយោបាយ,ធ្វើការការប្រយុទ្ធដើម្បី

សម្រេចគម្រោង ការនេះក្នុងដំណាក់កំណត់ទុករបស់ចលនាឬគណបក្សនយោបាយមួយ។


អ្វីជាកលយុទ្ធនយោបាយ ?

កលយុទ្ធនយោបាយជាផែនការក្នុងរយៈពេលក្លី,ការតាក់តែងបន្ទាត់សកម្មភាពរបស់ចលនានយោបាយសំរាប់រយៈ

ពេលក្លីនៃការឡើងនឹងចុះរបស់ចលនានយោបាយ,គឺការប្រយុទ្ធដើម្បីសម្រេចបន្ទាត់សកម្មភាពនេះ,ដោយផ្លាស់របៀប

ប្រយុទ្ធចាស់និងរបៀបចំនាស់ជាថ្មី,និងផ្លាស់សព្ទសញ្ញា     (mot d'ordre)ចាស់ជាសព្ទសញ្ញាថ្មី។


ភាពមិនដូចគ្នារវាងកលយុទ្ធនិងយុទ្ធសាស្រ្តៈ

គោលដៅនយោបាយឬការទាក់ទងរវាងចលនានឹងចលនាប្រឆាំង,តែងតែប្រែប្រួលច្រើនណាស់,ប៉ុន្តែយុទ្ធសាស្រ្តឥតប្រែ

ប្រួលទេ,តែដើម្បីរក្សាទិសនយោបាយឲបានគង់វង់និងប្រសិទ្ធិភាព,ចលនាត្រូវធ្វើសកម្មភាពកលយុទ្ធ,ដើម្បីយកការ

ប្រយុទ្ធមកដាក់អនុវត្តន៏និងវាតសកម្មភាពក្នុងរយៈដំណាក់ការខ្លះ,ដោយផ្អែកលើស្ថានភាពពិតនិងកាលៈទេសៈប្រែប្រួល

ដើម្បីសម្រេចគោលដៅយុទ្ធសាស្រ្ត,និងបំរើយុទ្ធសាស្រ្ត។

រួមសេចក្តីមក,កលយុទ្ធជាផ្នែកមួយរបស់យុទ្ធសាស្រ្ត,ហើយអាចប្រែប្រួលទៅតាមពេលវេលា,ដូច្នេះយុទ្ធសាស្រ្តអាចផ្លាស់ប្តូរ

កលយុទ្ធបាន,តែកលយុទ្ធពុះអាចផ្លាស់ប្តូរយុទ្ធសាស្រ្តបាននោះទេ។

យុទ្ធសាស្រ្តជាទីដៅដែលចលនាសំដៅទៅឬជាគោលបំណង,ចំណែកកលយុទ្ធជាផ្លូវសំរាប់ដើរ,ទៅតាមកាលៈទេសៈឬផ្អែក

លើស្ថានភាពពិត,ដូច្នេះគេអាចដូរផ្លូវដើរបាន។


ចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះខ្មែរកំពុងចង់ធ្វើអ្វីនាបច្ចុប្បន្ននេះ ?

ថ្មីៗនេះគណបក្សប្រឆាំងពីរ(សមរង្សីនិងសិទ្ធិមនុស្ស)នាំងគ្នាបង្កើតចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះខ្មែរ,ជាដំណាក់អន្តរការ

មួយដើម្បីនឹងរៀបចំបង្កើតគណបក្សនយោបាយរួមមួយ,ដើម្បីចូលធ្វើការបោះឆ្នោតនិតិបញ្ញាតិសំរាប់អាណត្តិទី៥នាឆ្នាំ

២០១៣ខាងមុខនេះ,គោលបំណងនេះបញ្ចាក់ឲឃើញថាចលនាថ្មីនេះបដិសេធទទួលស្គាល់ស្ថានភាពនយោបាយពិតនៅ

 ស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្ន,ស្ថានភាពពិតនោះគឺ៖

-របបនយោបាយបច្ចុប្បន្នលែងមានលក្ខណៈជារបបប្រជាធិបតេយ្យសេរី៖ តុលាការគ្មានឯករាជ,នត្ថិភាពនៃអំណាច

និតិបញ្ញាតិនត្ថិភាពនៃសេរីភាពការសំដែងគំនិត។

-គណបក្សកាន់អំណាចបច្ចុប្បន្ន កាន់តែបង្ហាញរូបភាពជាក់ស្តែងរបស់ខ្លួនជាគណបក្សរណបយួន ហើយប្រើកម្លាំង

បាយជាមធ្យោបាយសំរាប់បំរើគោលបំណងយួន  គឺការត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិនតាមរបៀបកុម្មុយនិស្ត។

យួនធ្វើតាមអំពើចិត្តនយោបាយវាតទឹកដីខ្មែរតាមការបង្ហូរចូលជនជាតិគេជាច្រើនមកក្នុងស្រុកខ្មែរ តាមការកែបន្លំ

ផែនទីធ្វើអណានិគមសេដ្ឋកិច្ជ, និងវប្បធម៍។

កត្តាទាំងពីរបញ្ចាក់ឲឃើញភាពជាក់ស្តែង ថាស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្នជានគរមួយ បាត់ឯករាជ្យ,បូរណភាពទកដី,និងកំពុង

ដើរឆ្ពោះទៅរកការបាត់បង់អត្តសញ្ញាណជាតិខ្មែរទៀត។

ស្ថានភាពដ៏ថ្ងន់ធ្ងរនេះនាំឲយើងសួរជាសំនួរថា,តើរបបភ្នំពេញបច្ចុប្បន្ននៅមានភាពជារបបត្រូវច្បាប់ដែរឬទេ?

ពិតប្រាកដណាស់ថានៅលើឆាកអន្តរជាតិ,របបនេះត្រូវគេទទួលស្គាល់ជារបបត្រូវច្បាប់,ព្រោះជារបបកើតចេញពីការ

បោះឆ្នោតជាសេរី,ត្រឹមត្រូវ,និងយុត្តិធម៍(?)។

ដូច្នេះភាពត្រូវច្បាប់នេះកើតេចេញអំពីឆន្ទះពលរដ្ឋខ្មែរសុទ្ធសាធ,ដូច្នេះបើពលរដ្ឋខ្មែរលោកសម្រេចចិត្តលែងទទួល

ស្គាល់ភាពត្រូវច្បាប់នៃរបបភ្នំពេញ,របបនេះនឹងបាត់ភាពត្រូវច្បាប់ជាស្វ័យប្រវត្តិ។

ទង្វើអហឹង្សានៃពលរដ្ឋខ្មែរលែងទទួលស្គាល់ភាពត្រូវច្បាប់របបរណបបរទេសមានច្រើនរបៀប៖

-ធ្វើមហាបាតុកម្មជានិច្ច,ជាប្រយោជន៏រួម,តាមសន្តិវិធីក្នុងគន្លងច្បាប់រដ្ឋ,ច្បាប់អន្តរជាតិ,ក្នុងសិទ្ធសេរីភាពខ្លួនជា

មនុស្សប្រឆាំងគ្រប់សកម្មភាពរដ្ឋាភិបាល,អាជ្ញាធរ,ដែលបំពានលើច្បាប់ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះ,

-ប្រកាសតាមនិវេទប័ណ្ណ,សូមឲសហគមន៏អន្តរជាតិ,ឈប់ផ្តល់ជំនួយគ្រប់បែបយ៉ាងដល់របបរណបបរទេស,និងរដ្ឋា

ភិបាលជិះជាន់ប្រជាពលរដ្ឋ,ដែលជារដ្ឋអំណាចបំពានលើសិទ្ធិសេរីភាពក្នុងការបញ្ចេញមតិ,បំពានលើសកម្មភាព

ប្រឆាំងខ្លួនតាមកន្លងច្បាប់ជាធរមាន,-ចលនានយោបាយប្រឆាំង,ប្រកាសឈប់ធ្វើសហការនៅក្នុងស្ថាប័នរបបរណ

បបរទេសដោយមិនស្ដាយបុណ្យសក្តិដែលមានបានពីរបបនេះ។

សកម្មភាពដែលបានរៀបរាប់ខាងលើអាចកើតឡើងបាន,លុះត្រាតែពលរដ្ឋខ្មែរមើលឃើញនូវអំពើអយុត្តិធម៍,នឹង

ប្រយោជន៏ជាតិដែលត្រូវឃើញ,នាំគ្នាភ្ញាក់ឡើងរួមនឹងចលនាប្រឆាំង,នេះជាមនសិកាភាពដ៏ជាកម្លាំងសំរាប់វ៉ៃប្រឆាំង

តាមសន្តិវិធីរបបរណបបរទេសដែលមានអ្នកដឹកនាំមួយក្ដាប់ជាជនសត្រូវនឹងជាតិ។

សកម្មភាពដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនេះជាកលយុទ្ធដែលត្រូវតែធ្វើឡើងដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់យុទ្ធសាស្រ្ត,

គឺការដូររបបរណបបរទេស,គំនិតនេះគ្មានអ្វីជាថ្មីទេ,អ្នកណាក៏បានគិតឃើញដែរតាំងពីយូរយារមកហើយ,អ្វីដែលធ្វើ

ឲសកម្មភាពនេះកើតមានមិនបានគឺភាពបែកបាក់អ្នកប្រជាធិបតេយ្យ,និងជំនឿអ្នកនយោបាយខ្លះទៅលើអ្វីដែល

មិនមែនមានរូបភាពជាសេចក្តីសង្គឹមពិតសំរាប់ជាតិ,ដូចជាសម្តេចស៊ីហនុជាឩទាហរណ៏,ដែលទ្រង់តែងតែគាំទ្រជានិច្ច

គ្រប់របបផ្តាច់ការក្នុងប្រទេសនិងក៏ដូចក្នុងពិភពលោក។

យើងត្រូវមានសេចក្តីក្លាហានប្រកាសឲច្បាស់ថាបុគ្គលណាខ្លះដែលយើងទុកជាអតិសុខុមប្រាណនៃជាតិ,បើនៅតែធ្វើការ

រួបរួមគ្មានភាពស្អាតក្នុងចលនា,ការរួមរួមនោះគ្រាន់តែជាការរួបរួមបំរើប្រយោជន៏ខ្មាំង,ឬបុគ្គលណាមួយតែប៉ុណ្ណោះ,

ការរួបរួមបែបនេះខ្មែរយើងធ្លាប់ឃើញរួចអស់ហើយ,គឺការក្បត់គ្នាមិនចេះចប់មិនចេះហើយ

យើងគ្មានគំនិតដូចពាក្យកាព្យខ្មែរនិយាយថាៈ”បើមិនជួយចែវចូកកុំតែយកជើងរាទឹក”,តែយើងឈរលើការពិសោធន៍

និងភាពជាក់ស្តែងលើការរួបរួមខ្មែរនេះ,គឺភាគច្រើនគ្រាន់តែបាននាំគ្នាទូងស្គរ,វ៉ៃជួងបង្អើលខ្មាំងតែប៉ុណ្ណោះ,ទីបញ្ចប់

សេចក្តីក្លៀវក្លានេះក៏ក្លាយជាមធ្យោយបាយសំរាប់ចរចារជាមួយគូសត្រូវដើម្បីប្រយោជន៏ផ្ទាល់ខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ,ឩទាហរណ៏

ធ្លាប់មានរួចហើយពីអតិតកាលអំពីដំណោះស្រាយលោកសមរង្ស៊ីនិងលោកហ៊ុនសែន,ពេលនោះលោកសមរង្ស៊ីស្តើទៅលោក

ហ៊ុនសែននូវការដោះស្រាយមួយចំឡែកមួយគឺ,”គ្មានអ្នកច្នេះគ្មានអ្នកចាញ់ លោកភ្លេចគិតថាការដោះស្រាយបែបនេះនាំ

ឲអ្នកគាំទ្រលោកមានការខកចិត្តនៃភាពលុះរបស់គេក្នុងការប្រឆាំងនឹងជនផ្តាច់ការនិយម,បើមេដឹកនាំស្កុយបែបនេះ,

តើមានអ្វីទៀតជាគោលមុតមាំសំរាប់ធ្វើការប្រយុទ្ធនយោបាយ,បច្ចុប្បន្ននេះលោកសមរង្ស៊ីអាចលើកមធ្យោបាយនេះមក

ចរចារម្តងទៀតជាមួយលោកហ៊ិនសែន(?)។

ចរិតលោកសមរង្ស៊ីនិងកឹមសុខាខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់,ហើយធាតុនយោបាយគណបក្សសមរង្ស៊ីនិងសិទ្ធិមនុស្សក៏ខុសគ្នា

ខ្លាំងណាស់ដែរ,យើងពុំទាន់ឃើញអ្វីច្បាស់សំរាប់បង្កើតធាតុរួមនោះទេ,ក្រៅពីការចូលរួមការបោះឆ្នោតសំរាប់បានកៅអីបី

បួនច្រើនទៀតតែប៉ុណ្ណោះ,អ្វីដែលជាគោលជំហរច្បាស់លាល់ក្នុងយុទ្ធសាស្រ្តនិងកលយុទ្ធនយោបាយសំរាប់វ៉ៃរបបរណបយួន

ដូចជាមិនទាន់ឃើញនៅឡើយ។

យើងមានការបារម្មណ៏ច្រើនថាក្នុងការទូងស្គរវ៉ៃជួងលើកនេះ,គ្រាន់តែបានបង្អើលចាបតែប៉ុណ្ណោះ,ព្រោះយើងស្គាល់ធាតុ

អ្នកដឹកនាំទាំងនេះរួចមកហើយ។

យើងមានតែការជូនពរឲចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះខ្មែរនេះឲប្រកបដោយសេចក្តីជោគជ័យក្នុងយុទ្ធការស្វែងរកការ

រួបរួមនេះទោះបីយើងគ្មានជំនឿលើមធ្យោបាយគាត់តាមវិធីបោះឆ្នោត,ព្រោះបើគាត់មិនយកល័ក្ខខណ័្ឌដូរការរៀបចំការ

បោះឆ្នោតជាថ្មី។

បើគាត់ប្រមូលគ្នាចូលរួមការបោះឆ្នោតឥតមានការប្រែប្រួលអ្វីជាធំដុំនោះ,យើងអាចទុកការចូលរួមនេះជាសហការជា

មួយរបបរណបយួនហើយ។

ការស្មាននេះអាចនឹងមាន៨០%,តែបើការស្មានរបស់យើងខុសទៅវិញ,យើងមានការរិករាយណាស់,ព្រោះយើងយល់ឃើញ

ថាដំណើរសំរាប់សេចក្តីលូតលាស់នៃលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យចាំផ្តើមមានចលនាហើយ។

យើងមិនភ្លេចជាដាច់ខាននូវអំពើអយុត្តិធម៍ដែលលោកម៉មសាណង់ដូកំពុងរងគ្រោះ

 

សរសេរដោយៈ ឩប សង្ហា

Partager cet article

Repost0
25 juillet 2012 3 25 /07 /juillet /2012 09:00

Essai sur les communistes indochinois

Drapeau de la République Khmère (1970-1975)

 imagesជាពន្លឺនយោបាយសំរាប់យុវជនខ្មែរដែលកំពុងរស់ក្នុងអន្ធភាពកុម្មុយនិស្តអាស៊ី

សាកល្បងសិក្សាអំពីកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន ​

(បោះពុម្ពផ្សាយពីសាលាសង្គ្រាមនយោបាយនៃសាធារណៈរដ្ឋខ្មែរខែមិថុនាឆ្នំា១៩៧៣)

 

I.សេចក្តីសង្កេត

ទី១:កុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិននេះ,ខ្លះធ្លាប់ឲឈ្មោះថាកុម្មុយនិស្តយួន,ខ្លះទៀតថាយួនខាងជើង,ខ្លះទៀតថាជាយួនយៀកមិញខ្លះ

ថាយួនយៀកកុង,ការពិតទំាងអស់នេះមានតែមួយគត់គឺកុម្មុយនិស្តដែលយើងឲថា“កុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន”នេះឯង។

ដោយហេតុថាកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនមានឬសមានគល់ជា “យួន” យើងតោងសិក្សាអំពីយួននេះ ក្នុងឋានៈជាជាតិសាសន៏

មួយបានស្គាល់បន្តិចសិន។


ក.ដើមកំណើតនៃជនជាតិយួន

ជនជាតិយួនមានដើមកំណើតនៅស្រុកចិន,ម្តុំខាងត្បូងសៀងហៃ,តាមទំនាបនៃដីទន្លេយ៉ង់សេ,ពួកនេះមានឈ្មោះដើម

ហៅថា,ណាំវៀតឬយូវ៉េ ដែលខ្មែរយើងឲឈ្មោះថាយួន,សាសន៏យួននេះក្មានជាប់ពូជអំបូរជាមួយខ្មែរទេ។


ខ.ការរាតត្បាតនៃជាតិយួនមកលើដែនតុងកឹង

ដែនតុងកឹងឬដីទំនាបទន្លេក្រហម,ដែលយួនហៅថា“ប៉ាក់គី”ឬដែលយួនកុម្មុយនិស្តនិយមហៅថា“បាក់បូ”ជាដីរបស់

កុលសម្ពុន្ធ ម់យ,ថៃ,ម៉ន។ល។

លុះដល់ឆ្នាំ១១១ មុន គ.ស.ទើបជនជាតិយួនវាតទីមកលើតំបន់នេះ,គេតំាងធានីមួយឈ្មោះហៅថាក្រុងដុងគិញ,ដែល

ក្រោយមកដូរឈ្មោះថាហាណូយ ចំណែកជនជាតិដើមក៏នាំគ្នាភៀសខ្លួនឡើងទៅលើភ្នំអស់ទៅ។

តុងកឹងឬបាក់គីនេះស្ថិតនៅក្រោមការត្រួតត្រាចិនប្រហែល១០០០ឆ្នំា,គឺពីឆ្នាំ១១១មុនគ.ស.រហូតដល់ឆ្នាំ៩៣៩នៃគ.ស.។


គ.ការវាតនៃជនជាតិយួនមកលើនគរចំប៉ានគរចាមឬចំប៉ានេះ,លាតសន្ធឹងតាមឆ្នេសមុទ្រចិន,ចាប់ពីខែត្រក្វាប៉ីញ

រហូតដល់ខែត្រជាន់ធាត ដែលមានធានីឈ្មោះពិជ័យ។

ជនជាតិយួនបានដណ្តើមយកនគរចំប៉ានេះពីចាមបាន ក្នុងកំឡុងឆ្នាំគ.ស.៦០៥រហូតដល់គ.ស.១៤៧០,គេប្រែឈ្មោះ

ហៅថាអាណ្ណាមឬដែលយួននិយមហៅ“ទ្រុងគី “យួនកុម្មុយនិស្ត និយមហៅថា “ទ្រុងបូ” ដែលមានធានីឈ្មោះក្រុងវ៉េ។

ក្នុងការដណ្តើមយកនគរចាមនេះ យួនគេប្រើមធ្យោបាយពិសេស៣យ៉ាងគឺ៖

-លបជ្រៀតជ្រែកចូលតាំងទីរស់នៅដោយសន្តិវិធី

-ការណាចូលតាំងទីបានហើយគេនាំគ្នាធ្វើឲអំណាចកណ្តាលខ្សោយ

-អន្តាគមយោធា

ក្រៅពីនេះ គេមានប្រើកលឧបាយផ្សេងៗ,ដូចជាសំណូកសូកប៉ាន់ជាស្ត្រីស្អាតឬជាវត្ថុមានដំឡៃ។ល។

ឩទាហរណ៏កាលពីឆ្នាំ១៣០៦,ស្តេចយួនបានលើកកូនក្រមុំឈ្មោះនាង“ត្រាន”ទៅថ្វាយស្តេចចាមឈ្មោះព្រេះបាទឆេម៉ាន់

ដែលនាំឲចាមខាតបង់ខែត្រមួយយ៉ាងធំគឺខែត្រអូលី ឯកសារខ្លះថាអូ,ជាខែត្រមួយ,ឯលី,ក៏ជាខែត្រមួយដែរ,ដែលយួន

ប្រែឈ្មោះជាធុយអានវ៉ា។


ឃ.ការរាតត្បាតនៃជនជាតិយួនមកលើកម្ពុជាក្រោម

ក្នុងការដណ្តើមយកដីខ្មេរនៅកម្ពុជាក្រោមនេះ យួនប្រើមធោប្បាយ ដូចដែលបានប្រើដើម្បីដណ្តើមយកនគរចាមដូច្នេះដែរ

គេបានប្រើពេលពីឆ្នាំ១៦១៨ ដល់ឆ្នាំ១៩៤៩ ទើបយកកម្ពុជាក្រោមបាន, ដីយើងនៅកម្ពុជាក្រោមបើរាប់ទាំងកោះត្រឡាច

និងកោះត្រល់មាន ២១ខែត្រ ដែលមានឈ្មោះនៅខ្មែរ៖


១.ទួលតាម៉ូក =THUDAUMOT

២.ត្រពាំងស្រែកាគ្រី =BIEN HOA

៣.ស្រែអំបិល=BARIA

៤.រោងដំរី=TAYNINH

៥.ព្រៃនគរ=SAIGON (HO CHIN MINH)

៦.ដំបូកកោង=GOCONG

៧.មេសរ=MYTHO

៨.កំពង់ឫស្សី=BENTRE

៩.មាត់ជ្រូក=CHAUDOC

១០.ពាមបារាជ=LONGYUEN

១១.ផ្សារដែក=SADEC

១២.ឡងហោ=VINHLONG

១៣.ព្រះត្រពាំង=TRAVINE

១៤.ពាម=HATIEN

១៥.ក្រមួនសរ=RACHIA

១៦.ព្រែកឬស្សី=CANTHO

១៧.ឃ្លាំង=SOCTRANG

១៨.ពលលាវ=BACLIEU

១៩.ទឹកខ្មៅ=CAMAU

២០.កោះត្រល់=PHU QUOC

២១.កោះត្រឡាច=CONG SONG OU POULO CONDOR

គួរកត់សំគាល់ថា ឈ្មោះខែត្រខ្មែរទំាងនេះត្រូវយួនដូរឈ្មោះជាច្រើនលើកជាច្រើនសារប្រយោជន៏ដើម្បីបំបាត់ឲអស់នូវអនុ

ស្សាវរីយ៍ទំាងឡាយរបស់ម្ចាស់ស្រុក។

មកដល់ត្រង់នេះយើងឃើញថាក្នុងកំឡុងពេលប្រហែល២០០០ឆ្នំាជនជាតិយួនបានដណ្តើមយកដីគេឯងបានជាច្រើនគឺ

ប្រមាន ៣៣៤.០០០គម២. ព្រឹត្តិការណ៏នេះង្នកប្រាជ្ញប្រវត្តិសាស្រ្ត និយមឲឈ្មោះថា“មហាដំណីរនៃជនជាតិយួនឆ្ពោះទៅទិស

ខាងត្បូង”។


ទី២ :តើអ្នកណាខ្លះជាកុម្មុយនិស្តពេញលក្ខណៈ

បណ្តាអ្នកដឹកនំាធំៗ នៃកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន មានតែហូជីមិញមួយគត់ ដែលជាសមាជិកពេញលក្ខណៈនៃអន្តរជាតិទី៣នៅ

ក្រុងមូស្កូ, អ្នកដឹកនំាឯទៀតៗ សុទ្ធតែជាអ្នកជាតិនិយមទាំងអស់, ប៉ុន្តែគេនាំគ្នាជ្រើសរើសយកលទ្ធិកុម្មុយនិស្តនេះគឺ

ដើម្បីជាមធ្យោបាយមួយដើម្បីសម្រេចនូវគោលបំណងគេក្នុងការបំរើភលប្រយោជន៏ប្រទេសជាតិគេតែប៉ុណ្ណោះ។


ទី៣ :គោលលបំណងរបស់កុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន

ទី៣ក-ទាមទារយកដីកម្ពុជាក្រោមដោយយកលេសថា “ឯកភាព” នៃជនជាតិយួន,

ទី៣ខ-ទាមទារឯកឬាជប្រទេសយួន,

ទី៣គ-ដេញបារាំងចេញពីឥណ្ឌូចិន,

ទី៣ឃ-ត្រួតត្រាមឥណ្ឌូចិនជំនួសបារាំង។

គួរកត់សំគាល់ថា ហូជីមិញ បានដើតួជាដំណាងប្រជាពលរដ្ឋទំាងឡាយនៅឥណ្ឌូចិន តាំងពីឆ្នាំ១៩១៩, កាលណោះហូជីមិញ

បានធ្វើញត្តិមួយក្នុងនាម “ឥណ្ឌូចិន” សូមចូលជួបលោកប្រធានាធិបតី វិលសុននៅក្រុងបារី។


ទី៤ :បុព្វហេតុធំៗដែលនំាឲយួនជ្រើសរើសលទ្ធិកុម្មុយនិស្តមកធ្វើជាមធ្យោបាយដើម្បីដណ្តើមយកឥណ្ឌូចិន

ទី៤ក-បដិវត្តន៍នៅស្រុកចិនឆ្នាំ១៩១១

ដើម្បីរំលំរបបរាជានិយមនោះ អ្នកដឹកនំាបដិវត្តន៍ចិនបានហៅអ្នកជំនាញការរុស្ស៊ីជាច្រើនឲមកធ្វើការក្នុងប្រទេសលោក

ហូជីមិញក៏ត្រូវបានអង្គការអន្តរជាតិទី៣នៅក្រុងមូស្គូរប្រើមកឲធ្វើការនៅប្រទេសចិនដែរក្នុងឋានៈជាង្នកបកប្រែភាសា

អ្នកជំនាញការរុស្ស៊ី, ង្នកជំនាញការទំាងឡាយនោះបានខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើសកម្មភាពបំរើចលនាកុម្មុយនិស្តអន្តរជាតិ

យ៉ាងខ្លំាង, ដោយមានជំនួយពីហូជីមិញផង ពួកយួនដែលរស់នៅក្នុងប្រទេសចិនក៏បាក់ចិត្តបាក់គំនិតដោយសារការ

ឃោសនានៃរបស់អ្នកជំនាញការទំាងនោះទៅ។

ម្យ៉ាងទៀត, សមាជទី២នៃអន្តរជាតិទី៣នៅឆ្នាំ១៩២០បានសម្រេច៖

-បង្កើតការិយាល័យនយោបាយរបស់កុម្មុយនិស្តនៅក្រុងសៀងហៃនៃប្រទេសចិន ដើម្បីងាយនឹងផ្តល់ជំនួយគ្រប់បែបយ៉ាង

ចំពោះកុម្មុយនិស្តអាស៊ី,

-“ជួយរំដោះ” ប្រទេសទំាងអស់ក្នុងលោកឲផុតពីអាណានិគមនិយមចាស់,

-គាំទ្រចលនាស្នេហាជាតិទំាងអស់ក្នុងលោក។

ទី៤ខ-ព្រឹត្តិការណ៏នៃកុម្មុយនិស្តចិន

គណបក្សកុម្មុយនិស្តចិនបានចាំកំណើតនៅឆ្នាំ១៩២១, ពួកនេះដណ្តើមអំណាចពីលោកចាងកៃឆែកបាននៅឆ្នាំ១៩៤៩

ចាប់ពីពេលនោះមកកុម្មុយនិស្តចិនបានក្លាយទៅជាបង្អែកមួយយ៉ាងមាំបំផុតសំរាប់កុម្មុយនិស្តយួនឬឥណ្ឌូចិន,ជំនួយ

ខាងសម្ភារៈគ្រប់បែបយ៉ាងមកពីរុស្ស៊ីក្តី មកពីប្រទេសកុម្មុយនិស្តឯទៀតៗក្តី ត្រូវដឹកកាត់ប្រទេសចិនទំាងអស់,មិនតែ

ប៉ុណ្ណោះជ័យជំនិះរបស់ម៉ៅសេងទុងបានទៅជាបង្អែកខាងចិត្តសាស្រ្តមួយធំរបស់ហូជីមិញ។

ទី៤គ-រណសិរ្សប្រជាមានិតុនៃប្រទេសបារាំងរបស់លោកឡេអុងព្លុម

នៅឆ្នាំ១៩៣៦ ពួកកុម្មុយនិស្តបារាំងបានឡើងកាន់អំណាចនៅប្រទេសបារាំងក្រោមការដឹកនាំរបស់ឡេអុងព្លុម,ក្នុងឋានៈ

ជាកុម្មុយនិស្តដូចគ្នារណសិរ្សប្រជាមិនិតុរបស់ឡេអុងព្លុមបានជួយជ្រុំជ្រែងកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនរបស់ហូជីមិញយ៉ាងច្រើន។

ទី៤ឃ-កត្តាហូជីមិញ

កត្តាមួយដែលធំជាងគេក្នុងការដែលកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនមានជីវិតរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ គឺការប្រឹងប្រែងរបស់ហូជី

មិញនេះតែម្តង។

តទៅនេះជាជីវប្រវត្តិសង្ខេបរបស់ហូជីមិញៈ ហូជីមិញជាកូនអ្នកចេះដឹងម្នាក់នៅតំបន់តុងកឹង, គាត់មិនបានរៀនសូត្រ

ជ្រៅជ្រះទេ, ចាប់តំាងពីអាយុពេញវ័យមកគាត់ជា “បោយ”នៅក្នុងកាប៉ាល់ជំនួញមួយនៃក្រុមហ៊ុន« Messageries

 maritimes » ដេលរត់ផ្លូវពីចុងបូព៌ាទៅទ្វិបអឺរ៉ុបពីទ្វិបអឺរ៉ុបទៅអាមេរិកឡាទីន, បន្ទាប់មកគាត់ទៅធ្វើបោយនៅភោជ

និដ្ឋានមួយនៅក្រុងឡុងដ៏, ពេលសង្គ្រាមលោកលោកលើកទី១ គាត់រត់ទៅក្រុងបារីស៍, នៅឆ្នាំ១៩២០ គាត់ចូលជាសមាជិក

នៃអន្តរជាតិទី៣នៅក្រុងមុស្គូ, ចាប់តំាងពីពេលនោះមក ហូជីមិញធ្វើនយោបាយដល់ស្លាប់។

 

II.ប្រវត្តិសង្ខេបនៃគណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន

ទី១ :សហគមយុវជនបដិវត្តន៍យួនៈ


ហូជីមិញដែលកាលណោះមានឈ្មោះជា ង្វៀងអៃកុកនៅឡើយ បានដឹកនាំអ្នកស្នេហាជាតិយួនដើម្បីបង្កើតនៅសមាគមនេះ

ឡើងនៅក្រុងកង់តុងក្នុងប្រទេសចិនក្នុងគ.ស.១៩២៥, សមាគមនេះបង្កើតឡើងក្នុងគោលបំណងអប់រំជនជាតិឲមាន

ស្មារតីជាតិនិយម, សមាជិកសំខាន់ៗដែលបង្កើតសមាគមនេះគឺ ហូជីមិញ,ហូទុងម៉ៅ,ឡែហុងជុង,ហុងសុង,ភាំវ៉ាន់ដុង។ល។

អង្គការដែលសំខាន់ជាងគេរបស់សមាគមនេះគឺទស្សនាវដ្តីមួយឈ្មោះ “យុវជន” នៅឆ្នាំដដេលនេះអ្នកស្នេហាជាតិទាំង

ឡាយដែលទើបនឹងចេញពីកោះត្រឡាច បានបង្កើតគណបក្សមួយឈ្មោះគណបក្សបដិវត្តិន៏នៃយួនថ្មី, ក្រោយមកគណបក្ស

នេះដោយមានបំណងដូចហូជីមិញ ក៏ចូលជាសមាជិកនៃសមាគមយុវជនបដិវត្តិន៏យួនទៅ,លុះដល់ឆ្នាំ១៩២៧លោកចាងកៃ

ឆែកបានដេញពួកអ្នកជំនាញការរុស្ស៊ី ហើយនឹងហូជីមិញទៅមុស្គូវីញ,សមាជិកសំខាន់ៗខ្លះទៀតត្រូវចិនចាប់បានហើយ

ដាក់គុក។

ដល់ឆ្នាំ១៩២៩,ហុងសុង ដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវចំពោះសមាគមជំនួស,ហូជីមិញ,បានកោះប្រជុំសមាជិកដែលនៅសល់

ទាំងប៉ុន្មាននៅក្រុងហុងកុង,សមាគមនេះក៏ត្រូវរលាយនៅពេលនោះទៅ,សមាជិកទាំងប៉ុន្មានបែកគ្នាជា៣ពួក,ហើយ

បង្កើតគណបក្ស៣។


ទី២ :គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនៈ

គណបក្សនេះកើតឡើងនៅខែមិថុនា១៩២៩,សមាជិកភាគច្រើនមកពីសមាគមយុវជនបដិវត្តិន៍យួន,ខ្លះទៀតគណបក្ស

យួនថ្មី,ខ្លះទៀតមកពីសមាគមឥណ្ដូចិនរបស់ង្វៀងអាននិញ។


ទី៣ :គណបក្សកុម្មុយនិស្តអាណ្ណាមឹកៈ

គណបក្សកុម្មុយនិស្តអាណ្ណាមឹកនេះកើតឡើងកាលពីខែតុលា១៩២៩,អ្នកបង្កើតគ្មានគោលនយោបាយធំឌុំទេ,គឺគ្រាន់តែ

ដេញជើងគណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនតែប៉ុណញនោះ។


ទី៤ :សហភាពគណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនៈ

គណបក្សនេះកើតនៅខេមករា១៩៣០,អ្នកដែលបង្កើតគឺភាគច្រើនជាសមាជិកឆ្មេងនិយមនៃគណបក្សយួនថ្មី,គោល

បំណងរបស់គេមិនខុសពីគោលបំណងគនបក្សឥណ្ឌូចិនខាងលើនោះប៉ុន្មាននានទេ,សមជិកគណបក្សនេះច្រើនជាបញ្ញវន្ត

ដែលទទួលវប្បធម៌បារាំងសែស,អ្នកដែលខំខ្នះខ្នែងជាងគេគឺ ដាងថៃម៉ៃ,យ៉ង្វៀងយ៉ាប់។ល។


ទី៥ :គណបក្សកុម្មុយនិស្តយួនៈ

ដំណឹងបាក់បែកគ្នានេះបានឮទៅដល់ង្វៀងអៃកុក,ពេលនោះង្វៀងអៃកុក ឬហូជីមិញនេះពួនសម្ងំនៅប្រទេសសៀម,គាត់

ក៏កោះប្រជុំសមាជិកធំៗនៃគណប្សទាំងបីដែលទើបនឹងបង្កើតនោះនៅក្រុងហុងកុងកាលពីខេកុម្ភៈ១៩៣០,ពេលនោះគាត់

បានសម្រុះសម្រួលសមាជិកធំៗនៃគណបក្សទំាងបីនេះ,ឲលប់គណបក្សខ្លួនចោលទាំងអស់,ហើយគាត់បង្កើតគណបក្សថ្មី

មួយជំនួសវិញ,គណបក្សថ្មីនោះមានឈ្មោះថាគណបក្សកុម្មុយនិស្តយួន,ដែលមានទីស្នាក់ការនៅក្រុងហៃហ្វុង។


ទី៦ :គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនៈ

ដើម្បីសម្រេចគោលបំណងរបស់គេដែលចង់ត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិនទាំងមូល,ង្វៀងអៃកុក ក៏បានសម្រេចចិត្តនឹងសហការី

ជំនិតៗខ្លះ,ដូចជា ផាំវ៉ាន់ដុង,យ៉ង្វៀងយ៉ាប់,ដាងថៃម៉ៃ ជាដើមប្តូរឈ្មោះគណបក្សកុម្មុយនិស្តយួនមកជាគណបក្សកុម្មុយស្ត

ឥណ្ឌូចិនវិញក្នុងខែមេសា១៩៣០,ការប្រែឈ្មោះនេះមានន័យវែងឆ្ងាយណាស់,គេអាចធ្វើសកម្មភាពពេញប្រទេសទាំងឡាយ

នៃឥណ្ឌូចិននោះឯង។

គណបក្សកុម្មុយស្តឥណ្ឌូចិនក្រោយនេះត្រូវបានអន្តរជាតិទី៣ទទួលស្គាល់ពីឆ្នាំ១៩៣១,ពេលនោះគនបក្សមានសមាជិក

សកម្មជាង១៥០០នាក់។

នៅរវាងឆ្នាំ១៩៣០,នៅក្នុងពិភពលោកទាំងមូលមានវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងបំផុត,ឆ្លៀតពេលដែលមានវិបត្តិយ៉ាង

ខ្លាំងនេះ គណបក្សកុម្មុយនិស្តចិនក៏សម្រេចធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងខ្លាំងដែលគេឲឈ្មោះថា “ចលនាសូវៀត”នៅខែត្រង៉អាន

ដែលជាខែត្រកំណើតរបស់ហូជីមិញ,ប៉ុន្តេចលនានេះត្រូវបានទ័ពបារាំងបង្រាបវិញយ៉ាងសាហាវ,សមាជិកគណកម្មការ

កណ្តាលនៃគណបក្សនៅព្រៃនគរ,ត្រូវបារាំងរកឃើញ,ហើយក៏ចាប់យកទៅដាក់គុកនៅកោះត្រឡាចឬនៅភ្នំបាមីធួក

ម៉្យាងទៀត,ង្វៀងអៃកុក,ដែលជាបង្គោលយ៉ាងធំរបស់គណបក្សបានលួចរត់ទៅស្រុកចិនដែលអង់គ្លេសចាប់បាននៅ

ក្រុងហុងកុងនៅឆ្នាំ១៩៣១ហើយដាក់គុកនៅទីនោះ។


ទី៧ :គណបក្សជំទាស់ពេញច្បាប់ៈ

ការពិតគនបក្សឥណ្ឌូចិននេះមិនរលាយទេ,ដើម្បីបន្តសកម្មភាពទៅតាមកម្លាំងរបស់ខ្លួន,សមាជិកខ្លះដែលនៅសល់

ពិសេសត្រាន់វ៉ាន់គ្ហោវបានបង្កើតនៅចុងឆ្នាំ១៩៣២,នូវគណបកម្មការពេញច្បាប់ទូចមួយនៅព្រៃនគរ។

គណកម្មការនោះមានអង្គការសាព៌ត២សំរាប់បំរើឧត្តមគតិរបស់គេគឺ៖

-ទង់ក្រហម

-ទស្សវដ្តីកុម្មុយនិស្ត

ដូច្នេះអង្គការកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិននេះក្លាយទៅជាគណបក្សប្រឆាំងពេញច្បាប់។

 

III.រណសិរ្សរបស់គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន

ដើម្បីទ្រទ្រង់សកម្មភាពរបស់គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនដែលរលាយរូបទៅហើយនោះ,ពួកកុម្មុយនិស្តយួនបានបង្កើត

រណសិរ្សជាច្រើន៖


ទី១ :រណសិរ្សប្រជាធិបតេយ្យឥណ្ឌូចិនៈ

នៅឆ្នាំ១៩៣៦,នៅប្រទេសបារាំងឯណោះពួកកុម្មុយនិស្តបារាំងបានឡើងកាន់អំណាច,ក្រោមការដឹកនាំរបស់ឡេអុងព្លុម,

ឡេអិងព្លុមក័បានបង្កើតរណសិរ្សមួយឈ្មោះរណសិរ្សប្រជាមានិតុ,ឆ្លៀតឪកាសដែពួកកុម្មុយនិស្តបារាំងឡើងកាន់អំណាច

ពួកកុម្មុយនិស្តក៏បង្កើតជារណសិរ្សមួយដែរ,ដែលមានឈ្មោះថារណសិរ្សប្រជាធិបតេយ្យឥណ្ឌូចិនុំ,រណសិរ្សរបស់យួននេះមាន

បំណងធំបំផុតធ្វើយ៉ាងណាឲពួកកុម្មុយនិស្តបារាំងដោះលែងអ្នកនយោបាយជាតិយួនឌូចជាង្វៀងអៃកុក,ផាំវ៉ាន់ដុងជា

ដើមប៉ុន្តែរណសិរ្សត្រូវរលាយខ្លួនទៅវិញជាមួយនឹងរណសិរ្សប្រជាមានិតុរបស់បារាំង។


ទី២ :រណសិរ្សប្រជាមានិតុរួមៈ

ឆ្នាំ១៩៣៩ជាឆ្នាំបារាំងកំពុងជាប់ដៃទប់ជាមួយនឹងអាឡឺម៉ង់ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២,ឆ្លៀតពេលដែបារាំងកំពុងមាន

បញ្ហាសង្គ្រាមយ៉ាងធំនេះ,ពួកកុម្មុយនិស្តយួនក៏នាំគ្នាបង្កើតរណសិរ្សប្រជាមានិតុមួយទៀតឈ្មោះរណសិរ្សប្រជាមានិតុរួម

រណសិរ្សមានរៀបចំធ្វើបាតុកម្មកូដកម្ម,និងធ្វើការបំបះបំបារផ្សេងៗជាច្រើន, បារាំងដែលកំពុងជាប់ដៃធ្វើសង្គ្រាមជាមួយ

អាឡឺម៉ង់មិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាយួនដែលបង្កើតឡើងដោយរណសិរ្សប្រជាមានិតុរួមនេះបានឡើយ, អាស្រ័យហេតុនេះ

ហើយបានជាជនជាតិយួនជាច្រើន,ជាពិសេសកម្មករនិងកសិករនាំគ្នាចូលជាសមាជិកគណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន។


ទី៣ :រណសិរ្សយៀកមិញៈ

ង្វៀងអៃកុក,ដែលគេស្មានថាតែស្លាប់ពីឆ្នាំ១៩៣២នៅក្រុងហុងកុងទៅហើយនោះ,ក៏បានលេចមកក្នុងឆាកនយោបាយ

វិញដោផ្លាស់ឈ្មោះជាហូជីមិញ, នៅឆ្នាំ១៩៤១,ហូជីមិញបានកោះហៅសហការីសំខាន់ៗរបស់គាត់នៅក្នុងគណបក្សកុម្មុយ

និស្តឥណ្ឌូចិន,ទៅប្រជុំជាសមាជនៅក្រុងស៊ីនស៊ីនៃប្រទេសចិន, សមាជនោះក៏បានសម្រេចបង្កើតជារណសិរ្សមួយដៃល

មានឈ្មោះចាអក្សកាត់ជារណសិរ្សយៀកមិញ, គោលបំណងរបស់គេគឺប្រមូលជនជាតិយួនគ្រប់ជាន់ថ្នាក់ដើម្បី៖

-ទី៣.១.រាតត្បាតលុកលុយកម្ពុជាក្រោម,ប្រទេសខ្មេរនិងប្រទេសលាវ,

-ទី៣.២.ច្បាំងកំចាត់បារាំងហើយនិងជប៉ុន។

ដូច្នេះយើងឃើញថាពួកកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនមានអង្គការប្រយុទ្ធខាងនយោបាយផងនិងខាងយោធារផង,ដោយសារណសិរ្ស

យៀកមិញនេះ,ពូកកុម្មុយនិស្តយួនរាតត្បាតពេញប្រទេសទាំងឡាយនៅឥណ្ឌូចិនៈយួន,កម្ពុជាក្រោម,ខ្មេរ,លាវ។

ក្រោយមក,នៅថ្ងៃទី២កញ្ញា១៩៤៥,ក្រោយដែលជប៉ុនបានប្រកាសចុះចាញ់ក្នុងសង្គ្រាមលោកលើកទី២,ហូជីមិញបានប្រកាស

ឯករាជឲប្រទេសយួន,និងប្រកាសបង្កើតសាធារណរដ្ឋប្រជាធិបតេយ្យយួន,ចំណែកព្រះចៅបៅដាយសុកចិត្តចេញពីរាជ

សម្បត្តិប្រគល់អំណាចទាំងអស់ទៅឲហូជីមិញ, ហូជីមិញក៏តេងតាំងបៅដាយជាទីប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់នៃសាធារណរដ្ឋ,ពេលនោះ

ដើម្បីឲមានការគាំទ្រពីប្រទេសចិន,អាមេរិកកាំង,អង់គ្លេស...និងពលរដ្ឋយួនមិនស្រឡាញ់លទ្ធិកុម្មុយនិស្តនោះ,ហូជីមិញ

ក៏ប្រកាសលប់គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនចោលកាលពីខែវិច្ចិការ១៩៤៥។

សេចក្តីសង្កេតៈ

ដើម្បីឲរុស្សី,ចិនកុម្មុយនិស្តរបស់ម៉ៅសេងទុង,និង”សមមិត្ត”មានការទុកចិត្ត,ហូជីមិញបានបង្កើតសមាគមមួយជំនួស

គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិន,សមាគមនោះឈ្មោះសមាគមឥណ្ឌូចិនខាងការសិក្សាលទ្ធិមាក្ស,ដែលមានសកម្មភាពដូច

គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនដដែល។

ម្យ៉ាងទៀតអ្នកប្រាជ្ញខាងប្រវត្តិសាស្ត្រជាច្រើនគេបានសំគាល់ថាឆ្នាំ១៩៤១,គឺជាឆ្នាំដែលឥណ្ឌូចិនលើកទី១ចាប់ផ្តើមផ្ទុះ

ឡើងជាដំបូង,ដោយហេតុថាពួកយៀកមិញបានធ្វើការលុកលុយប្រទេសទាំងឡាយនៅឥណ្ឌូចិន។

ទី៣.៤ :រណសិរ្សលៀចវៀត១៩៤៦ :

ខែមករា១៩៤៦,ហូជីមិញបានជាប់ឆ្នោតជាប្រធានាធិបតីនែសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតុយួន,ពេលនោះហូជិមិញ,បានរៀបចំ

ធ្វើជារណសិរ្សបង្រួបបង្រួមជាតិមួយឆ្មោះថារណសិរ្សលៀចវៀត,គណបក្សនយោបាយធំៗក៏ចូលទៅក្នុងរណសិក្សលៀចវៀត

នេះដែរចាប់តាំងពីពេលនោះមកហើយគេឃើញរដ្ឋាភិបាលហូជីមិញចាប់ផ្តើមរៀបចំអនិវត្ត៏នូវនយោបាយរបស់ខ្លួនឲស្រប

ទៅតាមកម្មវិធីរបស់គណបក្សកុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនគឺ៖

-ទាមទារដីកមញពុជាក្រោម,

-ឯករាជនិងឯកភាពយួន,

-ដេញបារាំងពីឥណ្ឌូចិន,

-ត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិនជំនួសបារាំង។

ក្នុងការទាមទារដីកម្ពុជាក្រោមនេះ,ហូជីមិញបានប្រើល្បិចយ៉ាងប៉ិនប្រសប់បំផុត,ខ្មែរយើងមិនទាំងដឹងខ្លួនស្រួលបួល

ផងហូជីមិញបានចុះហត្ថលេខាលើសេចក្តីព្រមព្រៀងជាមួយនឹងបារាំងចំនួនបីលើករួចជាស្រេចទៅហើយគឺ៖

-សេចក្តីព្រមព្រៀងនៅក្រុងហាណូយចុះថ្ងៃទី៦មិនា១៩៤៦, សេចក្តី ព្រមព្រៀងនេះជាលទ្ធផលនសការចរចារយ៉ាងស្វិត

ស្វាញរវាងហូជីមិញនឹងបារាំងអំពីបញ្ហាកមញពុជាក្រោម,ឯករាជភាពយួន។ល។

-សេចក្តីព្រមព្រៀងក្រុងដាឡាត់ចុះថ្ងៃទី២៤មេសា១៩៤៦, សេចក្តីព្រមព្រៀងជាលទ្ធផលនៃសន្និសិទក្រុងដាឡាត់រវាងគណ

ប្រតិភូបារាំងនិងគណប្រតិភូយៀកមិញ,ស្តីអំពីការអនុវត្តន៏សេចក្តីព្រមព្រៀងថៃទី៦មិនា១៩៤៦។

-សទ្ធិសញ្ញាបណ្តោះអាស្នននៅទីក្រុងហ្វុងតេប្លូចុះថៃ្ងទិ១៤កញ្ញា១៩៤៦, សទ្ធិសញ្ញាបណ្តោះអាសន្ននេះ, បានមកពីសន្និសិទ

មួយយ៉ាងយូរនិងលំបាករវាងយួននិងបារាំង,ស្តីអំពីកម្ពុជាក្រោមឯករាជឯកភាពយួន,បញ្ហាសហពន្ធឥណ្តូចិន។ល។

គួរកត់សំគាល់ថាសេចក្តីព្រមព្រៀងឬសទ្ធិសញ្ញាបណ្តោះអាសន្នទាំ៣លើកនេះ,សុទ្ធតែជាបញ្ហាដែលទាក់ទងមកនឹងប្រទេស

យើងទាំងអស់,ប៉ុន្តែគេចុះហត្ថលេខាមិនឲខ្មែរយើងចូលរួមជាមួយផងទេគឺគេដើរ”ខ្សែលើ”លោះយើងរហូត,នេះហើយជា

កលល្បិចមួយរបស់កុម្មុយនិស្តឥណ្ឌូចិនក្នុងការរៀបត្រួតត្រាប្រទេសទាំងអស់នៅឥណ្ឌូចិន,មកដល់ត្រង់ណេះយើងឃើញ

ថាយៀកមិញបានប្រើល្បិចខ្លះទៀតក្រៅផ្លូវច្បាប់។

ម្យ៉ាងទៀតដោយហេតុថា,គោលបំណងរបស់គេខាងលើនេះ,មិនបានសម្រេចពួកយួនកុម្មុយនិស្តក៏បានចាប់ផ្តើមវាយ

បារាំងចេញមុខមែនទែនតាំងពីថ្ងៃ១៩ធ្នូ១៩៤៦។

ក្នុងការប្រយុទ្ធជាមួយបារាំងនេះ,រណសិរ្សលៀចវៀត,បានដើតួយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុងប្រទេសយួន,ចំណែកយៀកមិញវិញ

គេខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងសម្បើមនៅកម្ពុជាក្រោម,នៅប្រទេសខ្មែរនិងលាវ។

ចម្បាំងរវៀងបារាំងនឹងយួនបានចប់(ក្រោយដៃឮែលបារាំងចាញ់នៅឌៀងបៀងភូកាលពីថ្ងែទី៧ឧសភា១៩៥៤)ដោយ

សន្និសីទក្រុងហ្សឺណេវស្តីអំពីបញ្ហាឥណ្ឌូចិនដែលបានបញ្ចប់កិច្ចការរបស់ខ្លួននៅថ្ងៃទី២០កក្កដា១៩៥៤ដោយចេកប្រទេស

យួនជា២តាមបណ្តោយខ្សែស្របទី១៧។

គួរកត់សំគាល់ថាបារាំងបានប្រគល់ដីកម្ពុជាក្រោមទៅឲយួនជាស្ថាពរនៅឆ្នាំ១៩៤៩។

 

IV.សង្គ្រាមឥណ្ឌូចិនទី១នៅប្រទេសខ្មែរនិងលាវ

ប្រទេសខ្មែរជាគោលដៅមួយធំរបស់ពួកកុម្មុយនិស្តយួនក្នុងការចង់ត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិនជំនួសបារាំង,គណបក្សកុម្មុយនិស្ត

បានបញ្ចូនក្របខ័ណ្ឌកុម្មុយនិស្តឲមកក្នុងប្រទេសទាំងពីរនេះតាំងពីឆ្នាំ១៩៤១ម្លេះ(ឆ្នាំដែលហូជីមិញបង្កើតរណសិរ្សយៀក

មិញ)។

ប៉ុន្តែសកម្មភាពយោធាចេញមុខរបស់គេបានចាប់ផ្តើមពីឆ្នាំ១៩៤៧នៅជុះវិញទន្លេសាប,បប៉ៃលិន,កណ្តាល,តាកែវ

កំពត។ល។

ក្នុងការដែលគេធ្វើសកម្មភាពយោធានេះ,គេខំធ្វើការឃោសនាថា,គេបានជួយខ្មែរក្នុងការដេញបារាំងឲទៅស្រុកវិញ,ដោយ

ការប្រសប់ក្នុងការរើសប្រធានឃោសនានេះ,ខ្មែរយើងនៅតាមជនបទនានាខ្លះបានភាន់ច្រឡំជួយពួកយួមកុម្មុយនិស្ត

យ៉ាងពេញដៃពេញជើង។

ឆ្នាំ១៩៤៨,សក្តិ៥យៀកមិញម្នាក់ឈ្មោះងៀងថាន់សឺន,ដែលជាស្នងការនយោបាយរបស់យៀកមិញ,ប្រចាំភូមិភាគណាប៉ូគឺ

កមញបូជាក្រោម,បានប្រកាសច្បាំងជាមួយនឹងប្រទេសខ្មែរយោះងជាផ្ឡូវការ។

គួរយើងចែកសកម្មភាពឃោសនារបស់យៀកមិញនៅក្នុងស្រុកខ្មែរជាពីរដំណាក់,គឺមុនខែវិច្ជិកា១៩៥៣,និងក្រោយខែ

វិច្ជិកា១៩៥៣។

-មុនវិច្ជិកា១៩៥៣ :យៀកមិញបានធ្វើសកម្មភាពយោធាទួទៅពេញទាំងប្រទេស, ជាពិសេសនៅជុះវិញទន្លេសាបនិង

បបៃលិនបានសេចក្តីថាគេមិនទាន់សម្រេចយកគោលដៅណាឲច្បាស់លាស់នៅឡើយ។

-លុះដល់ពេលក្រោយដេលបារាំងប្រគល់មេបញ្ជាការជាន់ខ្ពស់នៃកងទ័ពទាំងមូលឲខ្មែរហើយ (គឺទ័ពបារាំងបានដកទៅ

ស្រុកវិញ),ពួកយៀកមិញដែលបានធ្វើការឃោសនាថាមកជួយដេញបារាំងនោះ,ក៏បានធ្វើសកម្មភាពយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុង

ប្រទេសខ្មែរយើងតំបន់ភាគខាងកើតនៃទន្លេមេកុង។

ភស្តុតាងគឺពីខែមិនាដល់ឧសភា១៩៥៤,គេវាយហើយកាន់កាប់ទីតាំងទ័ពខ្មែរយើងនៅ៖

-វ៉ឺសៃ,សៀមប៉ាង,បកែវ,ជុំវិញទីរួមខែត្រស្ទឹងត្រេង,ឆ្លូងលើ”ស្រែជេស”,ព្រែកទេ។ល។

តែដោសារការឆ្លាតវៃនៃកងទ័ពជាតិយើង,យើងក៏បានវាយរូញច្រានពួកនេះឲត្តឡប់ទៅស្រុកកវិញទៅ,ស្របពេលជាមួយ

គ្នានេះសន្និសិទក្រុងហ្សឺណេវ៥៤ក៏បានដេញយៀកមិញឲចេញពីប្រទេសខ្មែរយើងដែរ។

ចំណែកនៅប្រទេសលាវវិញ,ពូកយៀកមិញបានធ្វើសកម្មភាពមិនខុសពីប្រទេសខ្មែរយើងប៉ុន្មានទេ,ប៉ុន្តែតាំងពីឆ្នាំ១៩៤៦

មករហូតដល់សព្វថ្ងៃពួកយៀកមិញបានកាន់កាប់ខែត្រលាវខ្លះដូចជា់ៈខុងសាលី,សាមនឿ,ខាំម៉ុន,សុវណ្ណខែត្រជាដើម។

សន្និសិទក្រុងហ្សឺណែវឆ្នាំ១៩៥៤,បានបញ្ចប់នូវសកម្មភាពយោធាដ៏ចេញមុខរបស់កុម្មុយនិស្តយួនឬឥណ្ឌូចិន។

 

V.សង្គ្រាមឥណ្ឌូចិនទី២ឬរណសិរ្សសេរីការជាតិ

សង្គ្រាមឥណ្ឌូចិនទី១បានរលត់ទៅវិញដោយធ្វើឲពួកកុម្មុយនិស្តយួនរឥណ្ឌូចិនបាមសម្រេចគោលបំណងខ្លះ,មិនបាន

សម្រេចខ្លះ។

គោលបំណងដែលបានសម្រេចគឺ៖

-បានដីកម្ពុជាក្រោមជាស្ថាពរហើយ,

-ប្រទេសយួនបានឯករាជពេញលេញ,

-បារាំងចាកចេញពីឥណ្ឌូចិន,

ឯគោលបំណងដែរមិនទាន់បាន៖

-ត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិនជំនួសបារាំង,

-ឯកភាពនៃជនជាតិយួន។

ដើម្បីសម្រេចនូវគោលបំណងចុងក្រោយនេះពួកកុម្មុយនិស្តនេះ,គេត្រូវបង្ករបង្កើតឲមានសង្គ្រាមឥណ្ឌូចិននេះឡើងវិញ។

សូមបញ្ចាក់ថានៅឆ្នាំ១៩៥៤,ហូជីមិញគាត់បានលប់,សមាគមឥណ្ឌូចិនខាងការសិក្សាមាក្ស”ចោល,ហើយបង្កើតគណបក្ស

មួយឈ្មោះថា,”គណបក្សការងារ”ជំនួសវិញ,គណបក្សការងារនេះហើយដែលជាគណបក្សធំតែមួយរបស់យួនខាងជើងសព្វ

ថ្ងៃនេះ។

លុះដល់ថ្ងៃ២០ធ្នូ១៩៦០,គណបក្សនេះក័សម្រេចបង្កើតរណសិរ្សមួយមានឈ្មោះថា,”រណសិរ្សសេរីការជាតិ”ដែលយើងធ្លាប់ឲ

ឈ្មោះថា”យៀកកុង”។

ហូជីមិញបង្កើតរណសិរ្សនេះឡើងដើម្បីនឹងបង្កាត់សង្គ្រាមឥណ្ឌូចិននេះឲឆេះឡើងវិញ,សង្គ្រាមនេះហើយដែលយើងឲឈ្មោះ

ថាសង្គ្រាមឥណ្ឌូចិនទី២នោះ។

សង្គ្រាមនេះដំបូងឡើង,ហូជីមិញ,ធ្វើឲផ្ទុះនៅក្នុងប្រទេសយួនខាងត្បូងនឹងលាវ,បន្ទាប់មកកុម្មុយនិស្តយួនបាន”បោក”

ស្តេចស៊ីហនុ,ហើយក៏តាំងទ័ពរបស់ខ្លួននៅក្នុងខែត្រខ្មែរទាំងឡាយដែលមានព្រំដែនជាប់នឹងយួនដោយមានការយល់ព្រម

ពីស្តេចស៊ីហនុ,ដែលពេលនោះធ្វើជាប្រមុខរដ្ឋខ្មែរយើងផង,បានសេចក្តីថាបានច្បាំងជាមួយនឹងខ្មែរយើងតាំងពីថ្ងៃ២០ធ្នូ

១៩៦០ម្លេះតែខ្មែរយើងហាក់ដូចជាមិនទាន់ដឹងខ្លួនសោះ។

លុះក្រោយព្រឹត្តិការណ៏ថ្ងៃ១៨មិនា១៩៧០,សង្គ្រាមឥណ្ឌូចិនទី២នេះក៏ផ្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងស្របទៅតាមគោលបំណងរបស់កុម្មុយ

និស្តយួននៅក្នុងប្រទេសខ្មែរយើងរហូតដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ទាំងនេះហើយជាកលល្បិចប្លន់ទឹកដីរបស់កុម្មុយនិស្តយួនឥណ្ឌូចិន

Partager cet article

Repost0
21 juillet 2012 6 21 /07 /juillet /2012 06:30

 

DSC05407 គួរលើកមកពិចារណាដែរ

គំនិត១៧កក្តដា២០១២ ​

 

តាមការតាមដានរបស់យើង យើងមើលឃើញគំនិត១៧កក្តដាដូច្នោះ ៖ រួបរួមអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ ដើម្បីផ្លាស់ប្តូររដ្ឋាភិបាល

បច្ចុប្បន្ន តាមរបៀបអហិង្សា ដើយយកការបោះឆ្នោតជាសេរី ត្រឹមត្រូវ នឹងយុត្តិធម៏ ជាយុទ្ធវិធី

ក្នុងគំនិតរួបរួមនេះជាឧត្តមគំនិតពិតសំរាប់ជាតិខ្មែរនាបច្ចុប្បន្ននេះ តែជាបញ្ហាដ៏ធំណាស់មួយសំរាប់អ្នកប្រជាធិបតេយ្យ

ព្រោះថា គណៈបក្សប្រឆាំងពីរបច្ចុប្បន្ននេះ(ប្រហែលរួមគ្នាជាមួយ ?)ដាក់កំណត់មុនដំបូងជាស្រេច ក្នុងកម្មវិធីរបស់គេគឺ

ការចូលរូមការបោះឆ្នោតនាខែកក្តដាឆ្នាំ២០១៣ខាងមុខនេះ,ពិតណាស់ហើយថា ក្នុងសេចក្តីថ្លែងការរួមគាត់កត់បញ្ចាក់

អំពីល័ក្ខខណ្ឌថាការបោះឆ្នោតត្រូវមានលក្ខណៈសេរី ត្រឹមត្រូវ និងយុត្តិធម៌។

សំនួរទី១:តើវត្តមានលោកសមរង្សីនៅស្រុកខ្មែរជាល័ក្ខខណ្ឌខានមិនបានសំរាប់ចូលរួមការបោះឆ្នោត?

សំនួរទី២:តើគណៈបក្សប្រឆាំងរួមតែមួយ(?) មានមធ្យោបាយបែបណាខ្លះសំរាប់ឲការបោះឆ្នោតខាងមុខនេះមានលក្ខណៈ

ដូចដែលខ្លួនចង់បាន? លក្ខខណ្ឌនេះជាលក្ខខណ្ឌដែលត្រូវមានជាមុន មុនចូលរួមការបោះឆ្នោត?

សំនួរទី៣:គណបក្សប្រឆាំង ដាក់កំរិតលក្ខខណ្ឌត្រឹមណាខ្លះដែលខ្លួនយល់ឃើញថា សមល្មមនឹងអាចចូលរួមបោះឆ្នោតបាន

ក្នុងការជជែកគ្នាជាមួយគណៈបក្សកាន់អំណាចបច្ចុប្បន្ន ធ្វើការទាមទារឲមានកាប្រែច្បាប់និងការរៀបចំការបោះឆ្នោត?

សំនួរទី៤:អាការអ្វីខ្លះ ដែលអាចចាត់ទុកជាអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ?

សំនួរទី៥:ក្នុងចំណោមអ្នកដឹងនាំបច្ចុប្បន្ន និងអតីតកាល អ្នកណាខ្លះដែលគណៈបក្សប្រឆាំងចាត់ទុកជាឃាដករសម្លាប់

ជាតិ? សម្លាប់មនុស្ស? ឬជាមេរោគរបស់សង្គមខ្មែរ?

សំនួរទី៦:កត្តាអ្វីខ្លះដែលចំរុញឲគណៈបក្សប្រឆំាងទាំងពីរចូលរួបរួមគ្នាបង្កើតគណៈបក្សថ្មីមួយ?

សំនួរទី៧:តើគណៈបក្សថ្មីនោះមានគោលជំហរបែបណាខ្លះចំពោះមុខរបបនយោបាយបច្ចុប្បន្ននៅស្រុកខ្មែរ?

យើងលើកសំនួរខាងលើនេះឡើង គ្មានគោលបំណងតំាងខ្លួនជាជនអភិមានី ចង់ធ្វើអាចារ្យប្រដៅអ្នកណានោះឡើយ,យើង

គ្រាន់តែមានការប្រុងប្រយ័ត្នសំរាប់ខ្លួនយើងផង សំរាប់ខ្មែរទួទៅផង ថាជាតិខ្មែរយើងបច្ចុប្បន្ននេះអស់មានពេលវេលាធ្វើអ្វី

សាកមើលទៀតហើយ ព្រោះថាទង្វើណាមួយដែលគ្មានខ្មឹមសារ ធ្វើឲតែបានធ្វើ គឺជាថ្នាំពុលសំរាប់ជាតិ។

 

កុំនាំគ្នាស្រែកហៃអើទៀត ប្រយ័ត្នជាតិស្លាប់មិនដឹងខ្លួន,ពិតប្រាកដជាយើងមានការរីករាយឃើញគណៈបក្សប្រឆំាងធ្វើ

ការរួបរួមគ្នា តែគណៈបក្សប្រឆាំងទាំងពីរនេះ គាត់មិនទាន់បានបង្ហាញក្នុងសក្មមភាពនយោបាយគាត់ថាគាត់មាន

អាការគ្រប់លក្ខណ៍ជាអ្នកស្នេហាជាតិពិតប្រាកដនោះទេ,មិនមែនគ្រាន់តែគាត់នាំគ្នាប្រកាសរួបរួមគ្នា,យើងនាំគ្នាមើល

ឃើញគាត់ជាព្រះបាទធម្មឹក,គាត់នៅមានវិញ្ញាសាច្រើនណាស់សំរាប់ឲខ្មែរមានសេចក្តីសង្ឃឹមលើគាត់ថាពិតជាអ្នកដឹងនំា

ខុសពីអ្នកដឹកនំាគណៈបក្សកាន់អំណាច។

មុននឹងបញ្ចប់យើងចូលរួមទុក្ខជាមួយលោកម៉មសាណង់ដូ,គ្រួសារលោក នឹងអ្នកស្នេហាជាតិទាំងឡាយដែលកំពុងរងគ្រោះ

អំពីអំពើប្រកបដោយវិសមធម៌ពីសំណាក់រដ្ឋាភិបាលប្រើកំលាំងបាយ

សរសេរដោយៈ ឩប សង្ហា

Partager cet article

Repost0
20 juillet 2012 5 20 /07 /juillet /2012 11:46

Partager cet article

Repost0
17 juillet 2012 2 17 /07 /juillet /2012 15:30

 

Le Général Saukam Khoy et mon père

Sans-titre-3.png

គួរលើកមកពិចារណាដែរ

ករណីចាប់ខ្លួន លោក​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ម៉មសាណង់ដូ ​

 

អវីដែលអាចកើតបាននឹងកើតឡើងពិតក្នុងរបបផ្តាច់ការនៅស្រុកខ្មែរ។ករណីចាប់ខ្លួនលោកម៉មសាណង់ដូអាច

ប្រមាណយូរមកហើយ​សំរាប់អ្នកតាមដានស្ថានភាពនយោបាយនៅស្រុកខ្មែរ គេគ្រាន់តែចំាមើលពេលវេលា​​ នៅពេល

ណា អាជ្ញាធរខ្មែរសម្រេចចាប់ខ្លួនលោកម៉មសាណង់ដូ។

ការចាប់នេះមិនមែនជាលើកដំបូងទេ ព្រោះលោកម៉មសាណង់ដូ ធ្លាប់គេចាប់បញ្ចូលក្នុងពន្ធនាគារពីរដងរួចមកហើយ។

គួរយើងចំបាច់លើកមកពិចារណា ករណីនេះ ទោះបីវាអាចប្រមាណបានក៏ដោយ ព្រោះជាអំពើមួយកើតឡើងក្នុងព្រឹត្តិ

ការណ៏ពិសេសបីនៅស្រុកខ្មែរៈ

 

ទី១ ការប្រជុំសមាគមប្រទេសអាស៊ីបែកអគ្នេយ៏នៅស្រុកខ្មែរ

ទី២ មតិជាតិកំពុងមានការភ្ញាក់ផ្អើលអំពីលទ្ធផលនៃការគូសផែនទីព្រំដែនខ្មែរ/វៀតណាម 

ទី៣ ការបោះឆ្នោតនៃនិតិបញ្ញត្តិនាឆ្នំា២០១៣។


សួរជាសំនួរថា ក្នុងព្រឹត្តិការណ៏ដែលបានរៀបរាប់ខាងលើនះ អ្វីខ្លះជាភាពសម្ពន្ធនឹងលោកសាណង់ដូ ?

បើតាមសង្កេតមើលគឺគ្មាន។

ចុះបើគ្មានហេតុអ្វីក៏លើកមកអធិប្បាយ ? យកមកអធិប្បាយ ព្រោះចង់ជូនជាមតិដល់ខ្មែរពី

ភាពមិនទំនង នៃអំណាចនៅស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្ននេះ ដែលជាអំណាចមួយដែលយើងឲឈ្មោះថាជាអំណាចឥតវិញ្ញាណ

អំណាចនេះរស់ក្នុងកម្មវិធីលទ្ធិកុម្មុយនិស្តចិន/វៀតណាម

ក្នុងកម្មវិធីនេះ ប្រទេសកុម្មុយនិស្តទំាងពីរ គេចែកតួនាទីគ្នាដើរតួក្នុង យុទ្ធភូមិនយោបាយ នៅស្រុកខ្មែរ។

ចិនជាតួ “តំណាងសេចក្តីសង្ឃឹម” ឯចំណែកយួនជាតួ “តំណាងការសង្រ្គោះ”។

 

តំាងពីឆ្នំា១៩៧០មក ចិនដើរតួជា “សេចក្តីសង្ឃឹម” ធ្វើឲខ្មែរភាគច្រើនណាស់យល់ច្រឡំថា ចិនជាសេចក្តីសង្ឃឹមជាតិខ្មែរ

នំាគ្នាគំាទ្រខ្មែរក្រហម និងសម្តចស៊ីហនុ ព្រោះអ្នកទំាងនោះជាមិត្តនឹងចិន។

សហរដ្ឋអាមេរិកទៀតក៏មានសង្ឃឹមលើចិនថាចិននេះអាចរកដំណោះស្រាយឲខ្មែរបានក្នុងសន្ធិសញ្ញសន្តិភាពរវៀងសហរដ្ឋ

អាមេរិក និងវៀតណាម នៅទីក្រុងបារីនាឆ្នំា១៩៧៣។

ក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមនេះ អាមេរិក បានប្រគល់ជោគវាសនាខ្មែរឲទៅចិន​ ហើយ បែរខ្នង ឈប់ជួយរបបសារធារណរដ្ឋ

ខ្មែរ ជាសម្ពមិត្រនឹងខ្លួន ទោះបីដឹងថារបបនេះជារបបកំពុងវាយទប់ទល់កងកម្លំាងកុម្មុយនិស្ត និងរំដោះទឹកដីពីកងទ័ព

ហាណូយក៏ដោយ។

បច្ចុប្បន្ននេះទៀតនៅមានខ្មែរ ដែលតំាងខ្លួនជាអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ ចេញមុខប្រឆំាងយួននិងអំណាចឥតវិញ្ញាណនៅ

ភ្នំពេញ នំាគ្នាសង្ឃឹមលើចិនកុម្មុយនិស្ត ព្រោះយល់ឃើញថាចិនជាសត្រូវយួន។

យើងមានវាទប្បដិវាទមួយក្នុងចំណុចនេះថាៈ

ចិននិងយួនមិនត្រូវគ្នាក្នុងរឿងការពារប្រយោជន៏គេរៀងៗខ្លួន តែចិននិងយួនមិនែដែលឈ្លោះគ្នាទេក្នុងរឿងខ្មែរ

 ចិនចេញមុខការពារខ្មែរក្រហម នៅពេលយួនវាយរបបនេះរត់ចេញពីកម្ពុជា គឺគ្រាន់តែមិនចង់ឲលោកសេរីមាន

ឯកាធភាព ជួយខ្មែរមិនមែនជាកុម្មុយនិស្ត ឲវាយយួនកុម្មុយនិស្តនៅស្រុកខ្មែរ ព្រោះចិនមិនចង់ឲខ្មែរមិនមែនជាកុម្មុយ

និស្តឈ្នះកុម្មុយនិស្តនៅស្រុកខ្មែរ  បើខ្មែរមិនមែនជាកុម្មុយនិស្តឈ្នះយួន គឺខ្មែរឈ្នះកុម្មុយនិស្ត ជ័យជំនិះនេះ អាចនឹងនំា

ឲខូចកិត្យានុភាពកុម្មុយនិស្តក្នុងពិភពលោក​ ។ ការមានសង្ឃឹមលើចិន គឺដូចជាកណ្តុរមានសង្ឃឹមលើឆ្មាដូច្នេះឯង។


លើករឿងយួនដើរតួជាអ្នកសង្គ្រោះខ្មែរមកនិយាយវិញម្តង:

តំាងពិឆ្នំា១៩៧០មកដល់បច្ចុប្បន្នកាល យួនដើតួជាអ្នកសង្គ្រោះខ្មែរជានិច្ច ដូចជាថ្ងៃទី២៩មិនា១៩៧០ វាវាយកងទ័ពខ្មែរ

ដោយប្រកាសមកជួយសង្រោះសម្តេចស៊ីហនុ និងថ្ងៃទី៧មករា១៩៧៩វាវាយរបបខ្មែរក្រហម​ដោយប្រកាសមកជួយ

សង្គ្រោះពលរដ្ឋខ្មែរ។

 បច្ចុប្បន្ននេះទៀតក្នុងមិត្តភាព ខ្មែរ-វៀតណាម គឺយួនប្រកាសការពារបូរណភាពទឹកដីខ្មែរ។ យើងមិនចំាបាច់ធ្វើ

វិភាគអ្វីច្រើនទេក្នុងរឿងយួនសង្គ្រោះខ្មែរនេះ យើងមើលតែលទ្ធផលទៅវិញ យើងឃើញរួចស្រេច ថាសង្គ្រោះបែបនេះ  គឺដូច

ខ្លាសង្គ្រោះទន្សាយពីឆ្កែចចកនោះឯង។

តាំងពីឆ្នាំ១៩៧០មក ខ្មែរជឿ ចិនយួនកុម្មុយនិស្ត រស់ដូចកណ្តុរដែលឆ្មាចាប់បានដូច្នេះឯង ឆ្មាយកមកប្រលែងលេង ហើយ

វាចង់សម្លាប់កណ្តុរពេលណាក៏បាន។

យើងគ្រាន់តែសួរជាសំនួរថាៈ បច្ចុប្បន្ននេះ សម្តេចស៊ីហនុ ព្រះអង្គនៅឯណា ? នៅទីក្រុងប៉េកំាង

ចំណែកហាណូយគេទុកព្រះអង្គជាមហាមិត្តភូមិន្ទ របស់គេ។ ក្នុងចំណុចនេះ គួរខ្មែរខ្ចល់ដែរឬទេ ?


ត្រឡប់មករឿងចាប់ខ្លួនលោក ម៉មសាណង់ដូវិញ:

ដូចយើងបានលើកមកបង្ហាញាខាងលើថា របបនយោបាយខ្មែរបច្ចុប្បន្នរស់ក្នុងម្មវិធីកុំព្យូទ័រកុម្មុយនិស្តយួនដែលមានចិន

ជាអ្នកបង្កើតរួម ហើយក្នុងកុំព្យូទ័រ គេមាន កម្មវិធី ប្រឆាំងវិសាណូ សំរាប់ការពារនឹងមេរោគ ដែលគេឲនឈ្មោះថាគំនិត

ស្នេហាជាតិខ្មែររួចស្រេច ឲតែកម្មវិធីរកឃើញគំនិតស្នេហាជាតិខ្មែរ គឺកម្មវិធីនេះវាផ្តើមសង្គ្រាមភ្លាមជាស្វ័យប្រវត្តិនឹងគំនិត

នេះ ឥតចំាបាច់មាននរណាម្នាក់ចុញបញ្ចូលឲដើរនោះឡើយ។

ភាពស្វ័យប្រវត្តិកុម្មុយនិស្តនៅស្រុកខ្មែរ គេបណ្តុះគំនិតឲមានក្នុងគតិបរិវារគេដែលជាខ្មែរ ដែលគេបានលុបរួចស្រេចនូវអ្វី

ដែលហៅថាជាតិខ្មែរក្នុងសម្បជញ្ញខ្លួនស្គាល់ខ្លួនជាមនុស្ស។

ប្រសិទ្ធិភាពកម្មវិធី ប្រឆំាងវិសណូ អាចមានបាន លុះត្រាតែធ្វើដូម្តេចឲខ្មែរជាបរិវារគេ លែងទុកខ្លួនជាមនុស្ស បន្ទាប់មក

ឲរស់ជាសុពចៈបសុសត្វ ឧទាហរណ៏ៈ បើជាសុនខឲខាំខ្មែរ។

យើងឃើញហើយថ្មីៗនេះ ខ្មែរបរិវារគេ(សុនខ?) នាំគ្នាកាត់ដីឲយួនស្រួល ដួចគាត់ផោមឲគេឮ ឥតអៀនខ្មាស់សោះ !

ព្រោះអ្វី ? ព្រោះគាត់លែងជាមនុស្សទៅហើយ។


ពួកគាត់ជាឆ្កែមានម្ចាស់ ខ្លួនវែងលលៃចង្កូមសស្ងាច បើជួបយួនជាម្ចាស់ភ័យខ្លបខ្លាច បើជួបខ្មែរស្លូតបូតខំាគួរខ្លាច

 

សរសេរដោយៈ ឩប.សង្ហា

 

Partager cet article

Repost0
15 juillet 2012 7 15 /07 /juillet /2012 14:34

Le Prince Sirik Matak et mon père (1970)

Sans-titre-2--2-.pngគួរលើកមកពិចារណាដែរ

ពហិការ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​ការបោះឆ្នោត នៅស្រុកខ្មែរ

 

អ្នកវិភាគនយោបាយខ្មែរមួយចំនួន ​ យល់ឃើញថា ​​​​ពហិការ ការបោះឆ្នោត នែគណបក្សប្រឆំាង ​គ្មានប្រសិទ្ធិភាពសំរាប់

​ប្រឆំាងនិងគណបក្សកាន់អំណាច​​​​​​​​ ព្រោះគេមានយុទ្ធសាស្រ្តរួចស្រេច សំរាប់ទប់ស្កាត់វិធានការនេះ​។ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​សេចក្តីអះអាងនេះ មាន

ហេតុផលច្រើនជាសំអាង ដែលធ្លាប់មានកើតឡើង ក្នុងព្រឹត្តិការណ៍នយោបាយក្នុងពិភពលោក។ ដូច្នេះអ្នកទំាងនោះ នំាគ្នា

លើកទឹកចិត្តដល់គណបក្សប្រឆំាង ឲរៀបចំខ្លួនជាថ្មីម្តងទៀត ដើម្បីចូលរួម ការបោះឆ្នោតនៃនិតិបញ្ញតិ សំរាប់អាណត្តិទី៥

នាឆ្នំា២០១៣ខាងមុខនេះ។ ចំពោះអ្នកវិភាគទំាងនោះ គណបក្សប្រឆំាងត្រូវចំាបាច់រស់ក្នុងប្រព័ន្ធបច្ចុប្បន្ន ល្អប្រសើរជាងរស់

ក្រៅប្រព័ន្ធ ព្រោះអន្តរជាតិគេតែងទុកការបោះឆ្នោតជាមាគិាតែមួយគត់ សំរាប់ការប្រគួត យកអំណាចសំរាប់ដឹកនំាជាតិ។

គេធ្វើវិភាគបន្ថែមទៀតថា គណបក្សប្រឆំាងចាញ់ឆ្នោតមិនមែនចាញ់នយោបាយទេ គឺចាញ់មកពីរបៀបចែកអសនៈផង 

ការលួចឆ្នោតផង និងឥតច្បាប់ចំណាយប្រាក់ក្នុងយុទ្ធការនៃការបោះឆ្នោតរបស់គណបក្សនិមួយៗ។ ប្រសិនជាគណបក្សប្រ

ឆំាងរួបរួមគ្នា ហើយនំាគ្នាធ្វើយ៉ាងណាឲការបោះឆ្នោតខាងមុខនោះមានសភាពត្រឹមត្រូវ មានច្បាប់ចំណាយប្រាក់សំរាប់

យុទ្ធការនៃការបោះឆ្នោត សើរើរបៀបចែកអសនៈ គណបក្សប្រឆំាងរួបរួមគ្នាតែមួយ អាចនិងឈ្នះអសនៈបានច្រឿន ឬអាច

ឈ្នះគណបក្សកាន់អំណាចបច្ចុប្បន្នតែម្តង។ ខ្ញុំក៏យល់ឃើញដែរ ប្រសិនការបោះឆ្នោតមានសភាពដូចខាងលើនេះ ការលើក ​

យកហេតុ ពហិការមកនិយាយគឺពិតជាអាសារឥតការ។​ តែដោយសារនៅស្រុកខ្មែរ នាបច្ចុប្បន្ននេះមានលក្ខណៈពិសេស ទើប

មានខ្មែរមួយចំនួនទៀត លើកហេតុពហិការ មកពិភាក្សា ព្រោះយល់ឃើញថា ការបោះឆ្នោតលែកជាចម្លើយត្រឹមត្រូវសំរាប់

ដោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរបច្ចុប្បន្ននេះហើយ។ ហេតុអ្វី ?

របបនយោបាយនៅស្រុកខ្មែរបច្ចុប្បន្ន​​ ជារបបមួយធ្លាក់ខ្លួនជារបបរស់ក្រោមឥទ្ធពលវៀកណាមផង ក្លាយជារបបផ្តាច់ការ

ផង​ និងយកវិធិកុម្មុយនិស្តជាវិធីបង្ក្រាបនយោបាយផង។ ការបោះឆ្នោតក្នុងប្រព័ន្ធបែបនេះ គឺប្រទេសគ្មានឯករាជ្យ​ ប្រជា

ពលរដ្ឋគ្មានសេរីភាព អ្នកប្រជាធិបតេយ្យរស់ក្នុងភាពភេវវកម្មនយោបាយ​ តើយើងអាចជឿបានដែរឬទេថា​ ការបោះឆ្នោត

ក្នុងប្រព័ន្ធបែបនេះ អាចមាន​ តម្លាភាព យុត្តិធម៍ និង សេរី ?​

ពហិការ​​ មិនមែនមានន័យថា អ្នកប្រជាធិបតេយ្យជ្រើសរើសមាគិាហិស្សាប្រឆំាងនិង របបផ្តាច់ការ រណបវៀតណាមកុម្មុយ

និស្តនោះទេ ពហិការគឺជាចម្លើយថ្មីមួយ​ ក្រោយពីមានការពិសោធន៏អស់រយៈជាងម្ភៃឆ្នំាមកហើយក្នុងប្រព័ន្ធមួយដែលមាន

វៀតណាមជាសហត្ថាករណ៏​ និង អ្នកដឹកនំាខ្មែរបច្ចុប្បន្នជាប្រតិបត្តិកៈ ក្នុងនយោបាយកាត់បន្ថយពូជសាសន៏ខ្មែរ ដោយ

បន្ថែមបញ្ចូលពូជសាសន៏យួនឲចូលមករស់ក្នុងទឹកដីខ្មែរឥតមានច្បាប់ទម្លាប់។ ពហិការគឺជាការបង្ហាញថាខ្មែរអ្នកស្នេហា

ជាតិបញ្ចប់ធ្វើសហប្រតិបត្តិការជាមួយខ្មែរណាដែលមិនទុកប្រយោជន៏ខ្មែរជាធំ​ និង​បញ្ចាក់ដល់វៀកណាមថាខ្មែរអ្នកស្នេហា

ជាតិឈប់ដើរតាមផ្លូវដែលវៀតណាមធ្វើឲដើរទៀតហើយ។ រឿងចាញ់ឆ្នោត មិនមែនដូចអ្នកខ្លះនិយាយថាចាញ់តាមផ្លូវ

បច្ចេកទេសបោះឆ្នោតនោះឡើយ។ គណបក្សប្រឆំាងចាញ់ឆ្នោតគឺចាញ់នយោបាយវៀតណាមតែម្តង។ ការចាញ់នេះគឺជា

វិបាកនៃកំហុសអ្នកដឹកនំាខ្មែរតំាងពីឆ្នំា១៩៩១មកម្លេះ​ នំាគ្នារស់ឥតដឹងខ្លួនក្នុងយុទ្ធសាស្រ្តវៀតណាម​ គឺទី១ ការបង្កើត

ប្រព័ន្ធនយោបាយជាបង្គោលមួយសំរាប់ការពារកូនរែកគេនៅស្រុកខ្មែរ។ ប្រព័ន្ធនោះគឺការប្រស់ឲ របបរាជានិយម​ និយមស

ម្តេចស៊ីហនុ រស់ឡើងវិញ ដើម្បី ឲរបបនេះធ្វើការតុបតែងឲកូនរែកគេមានជំហរនយោបាយគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីវាយកម្លំាងអ្នក

ស្នេហាជាតិពិតប្រាកដ។ ទី២ នំាបញ្ចូលជនជាតិវៀតណាមយ៉ាងច្រើនបំផុតមកក្នុងស្រុកខ្មែរ ទុកជា កម្លំាងសំរាប់ធានាសន្តិ

សុខ ដល់កូនរែកគេឲមានការកក់ក្តៅសំរាប់ធ្វើការ បំរើនយោបាយគេផង ជា ធនធានមនុស្ស សំរាប់គេជ្រើសរើសមនុស្ស

យកមកធ្វើការក្នុងវិស័យណាមួយ​ ដែលគេទុកជាវិស័យយុទ្ធសាស្រ្តសំរាប់អាយុជីវិតនៃប្រព័ន្ធនយោបាយគេផង ជា ប្រជាពល

រដ្ឋសំរាប់បោះឆ្នោតផង

អ្នកវិភាគនយោបាយខ្មែរមួយចំនួន និងគណៈបក្សប្រឆំាងផង តែងតែចង្អុលបង្ហាញអំពីគ្រោះថ្នាក់ដល់មរណៈនៃជាតិខ្មែរ

គឺនយោបាយវាតទឹកដីរបស់វៀតណាមនៅស្រុកខ្មែរ តែនៅពេលគាត់និយាយអំពីវិធីការពារទប់ទល់វិញ យើងឃើញថា វិធី

ដែលគាត់យកមកប្រើនោះ ដូចការបោះឆ្នោតនៅឆ្នំា២០១៣ ហាក់បីដូចគ្មាន​ សេចក្តីម៉ឺងម៉ាត់អ្វីនោះឡើយ​ ហាក់បីដូចជា

គ្មានបានដកស្រង់ជាមេរៀនអ្វីបន្តិច ពីការពិសោធន៏នយោបាយ ក្នុងរយៈពេលពីរទសវត្សកន្លងមកនេះសោះ ព្រោះយើង

ឃើញថាមាន ចម្ងាយពេក រវៀង ចម្លើយនឹងបញ្ហាគ្រោះថ្នាក់ជាតិ​ ដែលគេលើកមកបង្ហាញឲឃើញ។ យើងគួរដឹងដែរថា​

ប្រព័ននយោបាយផ្តាច់ការនៅស្រុកខ្មែរ មិនមែនជាប្រព័ន្ធជាតិដូចប្រទេសច្រើនក្នុងពិភពលោកនេះ​ ប្រព័ន្ធនេះជាប្រព័ន្ធ

វៀតណាមដែលគេបង្កើតឡើងសំរាប់បំរើមហិច្ជិតាជានិច្ចរបស់គេ គឺការបង្កើតឥណ្ឌូចិនវៀតណាម​ ដែលមានគណៈកុម្មុយ

និស្តវៀតណាមជាអ្នកដឹងនំា។ រស់ក្នុងប្រព័ន្ធបច្ចុប្បន្នគឺរស់ក្នុងចំណងខ្សែទាញញាក់វៀតណាមកុម្មុយនិស្ត ដែលជាអ្នកប្រឆំាង

នឹងនឹងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរីផង និងអ្នកស្នេហាជាតិខ្មែរផង។ ចេញពីប្រព័ន្ធ មិនមានន័យថានំាគ្នាធ្វើបដិវន្តន៏ហឹស្សាឬ

នំាគ្នាបង្កើតទ័ពធ្វើសង្គ្រាមវាយជនអន្តោប្រវេសន៏យួននៅស្រុកខ្មែរនោះទេ​ នៅក្រៅប្រព័ន្ធគឺជាការបង្កើតវេហាមួយសំរាប់

អ្នកប្រជាធិបតេយ្យប្រមូលផ្តុំកម្លំាងធ្វើនយោបាយប្រឆំាងតាមសន្តិវិធីនឹងប្រព័ន្ធបរទេសនៅស្រុកខ្មែរ ដែលមានខ្មែរមួយ

ក្រុមជាបរិវារ។ វេហានោះជា ខ្សែក្រហម មួយសំរាប់ឲខ្មែរស្រួលយល់ថាអ្វីទៅជាប្រយោជន៏រួមខ្មែរ អ្វីទៅជាប្រយោជន៏បរទេស។

គមានវេហានោះ គឺខ្មែរនៅតែរស់ក្នុងព្យាកុលភាពលើគំនិតស្នេហាជាតិពិត ដែលមានខ្មែរមួយចំនួន​​ មើលឃើញហើយយល់

ច្រឡំរូបភាពការអភិវឌ្ឍន៏បច្ចុប្បន្នជាការស្នេហាអ្នកដឹកនំាបច្ចុប្បន្ន។ អ្នកដែលទាញគុណប្រយោជន៏នៃអភិវឌ្ឍន៏ភាគច្រើន

គឺជនអន្តោប្រវេសន៏យួន និងឈ្មួញបរទេសមានជនជាតិចិន/យួន ជាអ្នកឆ្លៀត។​​ ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរគ្រាន់តែបានធ្វើជាកម្មករ

ឥតច្បាប់ការពារ ហើយរស់ក្នុងសភាពក្រីក្រតោកយ៉ាកជាទីបំផុត។​​ ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែររស់ស៊ីកាកនៃភាពចំរើននៅក្នុងស្រុកខ្លួន

ឯង។​ ហើយភាពចំរើននោះសោតគឺគ្មានអ្វីជារបស់ខ្មែរនោះឡើយ​ដែលនំាធ្វើឲខ្មែរយើងមានការបារម្ភជានិច្ចពីស្ថិរភាពក្នុងភ

ភាពជឿនលឿននេះ។

អ្នកប្រជាធិបតេយ្យត្រូវទុកពហិការការបោះឆ្នោត ជាយុទ្ធសាស្រ្តនយោបាយ បើការបោះឆ្នោតនៅតែគ្មាន តម្លាភាព យុត្តិធម៏

និងសេរី។ ពហិការនេះជាចំណុចចេញដំណើរថ្មីនៃនយោបាយស្រោចស្រង់ជាតិខ្មែរ​ ជាគោលនយោបាយដើម្បីបង្កើតការរួបរួម

កម្លំាងអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ ដើម្បីគោលបំណងតែមួយគត់​ គឺការរកឯករាជ្យជាតិពិត​ ដើម្បីប្រតិបត្តិលទ្ធប្រជាធិបតេយ្យពិត

សំរាប់រកប្រយោជន៏ជូនដល់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ។

យើងសង្ឃឹមថា ដំណើថ្មីនេះប្រហែលជាមិនទាន់មានភាពយឺតយូរនៅឡើយក្នុងស្រុកខ្មែរដែលរស់ក្រោមឥទ្ធិពលវៀតណាម

កុម្មុយនិស្ត​ ហើយមានជនជាតិយួនរស់នៅមានចំនួនប្រហែលនឹងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទៅហើយ។​ គណៈប្រឆំាងបើគេនៅមាន

សេចក្តីសង្ឃឹមលើការបោះឆ្នោតគ្មានការកែប្រែរបៀបប្រតិបត្តិនោះ នេះជាសទ្ធិរបស់គាត់​ ជាការទទួលខុសត្រូវរបស់គាត់នៅ

ក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តជាតិ។​ យើងគ្រាន់តែសង្កតឃើញថាគណៈប្រឆំាងក្រោយពីការបោះឆ្នោតម្តងៗ គាត់ឥតដែលមានឯកសារ

ពិតប្រាកដផ្សាយជូនដល់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរនិងអន្តរជាតិឲគេដឹងឮអំពិលក្ខណៈការលួចឆ្នោតរបស់គណៈបក្សកាន់អំណាច តើ

ការចោទប្រកាន់របស់គាត់មានអ្វីដែលគេអាចជឿបាន។ ក្នុងសភាពនេះ គណៈបក្សប្រឆំាងមានភាពធូរស្រាលណាស់ គ្មាន

អ្វីអាចឲមានការទុកចិត្តបាន ហើយយកជាយោងក្នុងការតស៊ូរប្រឆំាងនឹងគណៈបក្សកាន់អំណាចផ្តាច់ការ។

 

សេចក្តីសនិ្នដ្ឋានរបស់យើងគឺមានតែការផ្ញើសេចក្តីរាប់អានដល់អ្នកប្រជាធិបតេយ្យដែលនៅមានការឈ្លាវៃមើលយល់ឃើញ

គ្រោះថ្នាក់ជាតិខ្មែរពិត ឃើញច្បាស់នូវប្រភពពិតនៃវិនាដកម្មជាតិ  មិនយល់ថា ស្ថានភាពនយោបាយជាតិជាស្ថានភាព

ធម្មតា ស្រួលរកមធ្យោបាយទុបទល់ ដូចជាយកការបោះឆ្នោតជាឪសថបន្សាបជំងឺរុំរៃខ្មែរ។ ស្ថានភាពនយោបាយជាតិខ្មែរ

បច្ចុប្បន្នមានធាតុពិសេសណាស់ លុះត្រាអ្នកស្នេហាជាតិខ្មែរមានភាពមុះមុតណាស់ ទើបខ្មែរយើងអាចរកឃើញផ្លូវដើរត្រូវ។

​នៅស្រុកខ្មែរយើងគ្មានអ្វីជាធម្មតានោះទេ អ្វីៗដែលមានកើតឡើងសុទ្ធតែមានភាពអាថ៌កំបំាងជានិច្ច ដូច្នេះទាល់តែយើង

ចេញឲផុតពីប្រព័ន្ធអាថ៌កំបំាង ហើយមានចក្ខុនិងសម្បជញ្ជៈជាខ្មែរ ទើបអាចមើលឃើញគ្រោះថ្នាក់ខ្មែរពិត។ ខ្មែរអស់ពេល

ធ្វើអ្វីសិនទៅ​ ហើយចំានំាគ្នាកែក្រោយ​ ដូចគណៈបក្សប្រឆំាងនំាគ្នាបោះឆ្នោតឲអន្តរជាតិសរសើរសិន រឿងចាញ់ឈ្នះចំាគិត

ក្រោយ។ ក្រោយៗមក គឺខ្មែរត្រូវតែស្លាប់

សរសេរដោយៈ ឩប.សង្ហា

Partager cet article

Repost0

Présentation

  • : Le blog de Sangha OP
  • : រូបថតកាលជានិសិត្ស នៅសាកលវិទ្យាល័យ ភ្នំពេញ -មហាវិទ្យាល័យ អក្សរសាស្ត្រ និង មនុស្សសាស្ត្រ (ផ្នែកប្រវត្តិសាស្ត្រ) - ទស្សវត្សរ៏ ៧០
  • Contact

Recherche

Liens