Overblog
Suivre ce blog Administration + Créer mon blog
1 septembre 2012 6 01 /09 /septembre /2012 10:41

លោកស៊ឺងង៉ុកថាន់

images--14-.jpg ទំព័រអនុស្សាវរីយ៍នយោបាយ

 

លិខិតលោកស៊ឺងង៉ុថាន់សរសេរថ្វាយសម្តេចស៊ីហនុក្នុងឆ្នាំ១៩៥៧

 

ចម្លើយស៊ីហនុៈប្រហារខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិ

នៅត្រពាំងក្រាឡឹង

sihanoukcrime082

 


លិខិតរបស់លោកស៊ឺងង៉ុថាន់,ថ្វាយសម្តេចស៊ីហនុ,លោកសរសេរក្នុងឆ្នាំ១៩៥៧,លោកបានទាយទុកត្រូវមែន,ឃើញ

ប្រទេសខ្មែរមិនទាន់ចេញផុតពីមហន្តរាយរួចទេ,ពីព្រោះស្តេចស៊ីហនុនៅតែបំរើបរទេស,ជាពិសេសចិនយួនកុម្មុយនិស្ត

ពីព្រោះស្តេចនេះតាំងពីដើមមក,ត្រូវបរទេស,គេលើកបន្តុកលើអំណាចនៅស្រុកខ្មែរ,ដើម្បីបំរើប្រយោជន៏គេ។

សតិជាកញ្ជៈបរទេសនេះវាជ្រួតជ្រាបក្នុងខួរក្បាលស៊ីហនុ,រហូតពាក់ងារខ្លួនជា”ឪភយោរាជ”ទៅដេកស៊ីបាយ,លុយចិន

នៅស្រុកចិនកុម្មុយនិស្តឥតមានអៀនក្មាស់អ្វីបន្តិចនោះឡើយ។

តើប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ,នៅអាចទុក,ស្តេចចង្រៃនេះ,ជា”បិតាជាតិ”បានដែរឬទេ?

លិខិតជាបណ្តាំរបស់”វិរបុរស”នេះត្រូវបានចុះផ្សាយក្នុងព្រឹត្តប័ត្រ”មូលខ្មែរ”,លេខ១៣១,ខែឧសភាឆ្នាំ១៩៩២,ទុកជា

ឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រ។

 

 

សម្តេច

សូមក្រាបថ្វាយបង្គំសម្តេចព្រះនរោត្តស៊ីហនុ,ប្រមុខរដ្ឋប្រទេសកម្ពុជា,សូមទ្រង់ជ្រាប,ទូលព្រះបង្គំខ្ញុំករុណាខ្ញុំបាទ,សូម

ពិតទូលសម្តេចអោយបានជ្រាបថា,ដំណើរនយោបាយអព្យាក្រិតលំអៀងរបស់សម្តេចដែលងាកទៅរកកុម្មុយនិស្តនោះ

ច្បាស់ជាភ័ន្តច្រឡំផ្លូវហើយ។

ការធ្វើនយោបាយភ័ន្តច្រឡំនេះ,នឹងបណ្តាលអោយប្រទេសជាតិមានគ្រោះថ្នាក់ទៅអនាគត។

ដូច្នេះគួរតែសម្តេចធ្វើការកែប្រែនយោបាយព្រះអង្គឡើងវិញ,ព្រោះថា,ជីវិតប្រជាជនខ្មែរ,និងទឹកដីខ្មែរ,ស្ថិតនៅក្នុង

កណ្តាប់ដៃរបស់ព្រះអង្គ,បើសម្តេចចង់អោយប្រជាជនរស់,ទឹកដីខ្មែរគង់វង្ស,ក៏ដោយសារតែសម្តេច,បើសិនជាសម្តេច

ចង់អោយស្លាប់ក៏ដោយសារសម្តេចដែរ។

បើសម្តេចមិនព្រមធ្វើការកែប្រែនយោបាយនេះទេ,ថ្ងៃក្រោយ,បើប្រទេស,និងប្រជាជនខ្មែរទទូលនូវការរងមហន្តរាយ

ដោយសារតែនយោបាយរបស់សម្តេចនោះ,គឺសម្តេចនេះហើយ,ជាអ្នកសម្លាប់ជាតិ,និងប្រជាជនខ្មែរ។

សម្តេច ត្រូវទទួលខុសត្រូវចំពោះប្រវត្តិសាស្ត្រជាតិ,និងអន្តរជាតិទៅថ្ងៃក្រោយ។

ដោយសេចក្តីគោរព,និងស្មោះត្រង់របស់ទូលព្រះបង្គំ។

 

ស៊ឺងង៉ុកថាន់

 

 

Partager cet article

Repost0
1 septembre 2012 6 01 /09 /septembre /2012 07:46

 

DSC05407 គួរលើកមកពិចារណារដែរ

 

លិខិតចំហរជូនចំពោះឯកឧត្តមសមរង្ស៊ី

 

images (9)

 

 

សេចក្តីក្លាហានរបស់ឯកឧត្តម(?)មិនមែនថិននៅលើការវិលត្រឡប់ចូលស្រុក,ដើម្បីចូលគុកព្រៃស,របស់ពួកអាយ៉ង

យួននោះឡើយ.ការរើសយកវិធីធ្វើ”ហារ៉ាគីរី”នេះជា”វិកាល”មួយក្នុងកាលៈទេសៈបច្ចុប្បន្ននេះ,ជាពលីកម្មឥតប្រយោជ

ន៏,ព្រោះរបបអាយ៉ងយួននេះ,វាគ្មានតម្លៃអ្វីជាមនុស្សអោយឯកឧត្តម(?),ដែលនៅមានធាតុជាមនុស្ស,ទៅចូលក្នុង

ហ្វូងសត្វតិរច្ជាន,អោយពួកវាហែកស៊ីឯកឧត្តម(?)ដូចកូនទន្សាយបាត់មេបានោះឡើយ.ពួកហ្វូងសត្វនេះតែងតែធ្វើ

”បាណាតិបាត”(សម្លាប់),ដល់សត្វលោកណាដែលមានធាតុខុសពួកវា។

សេចក្តីក្លាហានរបស់ឯកឧត្តម(?)គឺការសំរេចចិត្តរបស់ឯកឧត្តម(?)មិនព្រមចូលរួមបោះឆ្នោតថ្នាក់ជាតិក្នុងឆ្នាំ

២០១៣,បើការបោះឆ្នោតនោះគ្មានលក្ខណៈសេរី,និងយុត្តិធម៏.”វិរិយោ”(ភាពក្លាហាន)ឯកឧត្តម(?)ក្នុងការសំរេចចិត្ត

នោះ,ទោះបីឯកឧត្តមនៅទីណាក៏ដោយ,វាមានប្រយោជន៏ដល់ជាតិ,និងអាណាប្រយោជន័ដល់ប្រជាពលរដ្ឋ,ជាងនៅ

”ដេកកុគព្រៃស”,ជាមួយក្រុមអ្នកទោសអាជ្ញាគតិ,និងអ្នកទោសឳក្រិត។

ឯកឧត្តម(?),ឃើញស្រាប់ហើយ,ស្តេចស៊ីហនុ,ដែលឯកឧត្តម(?)តែងតែទុកជា”វិរបុរស”,ឬជាឳបាធ្យាយ,របស់

ឯកឧត្តម(?),គាត់ទុកឯកឧត្តម(?),ដូចជាសំរាមដូច្នេះឯង,ពេលណាគាត់ត្រូវកម្លាំងក្របីរបស់ឯកឧត្តម(?),ដើម្បីឆ្លង

ភួក,កុំអោយប្រឡាក់ជើងគាត់,គាត់ជិះលើខ្នងឯកឧត្តម(?),ដល់ត្រើយកាលណា,គាត់បោសឯកឧត្តម(?)ចេញពីជើង

គាត់ដូចសំរាម,ដូចគាត់ធ្លាប់បោសប្រជាពលរដ្ឋចេញពីភ្នំពេញក្នុងកំឡុងឆ្នាំ១៩៧៥,ដូច្នេះឯង។

ហ៊ុនសែន,និងស៊ីហនុ,ត្រូវការការបោះឆ្នោត,ព្រោះការបោះឆ្នោតគ្មានសេរី,គ្មានយុត្តិធម៏នោះ,ជា”លិខិតឆ្លងដែនជាការ

ទូត”គេ,សំរាប់ធ្វើសកម្មភាពរបស់គេលើឆាកអន្តរជាតិ,ហើយជាអាវុធពេញច្បាប់សំរាប់ជួយយួនអោយលួចជាតិខ្មែរ.

ដូចឯកឯកឧត្តម(?)ឃើញស្រាប់ហើយ,តែជាងពីរទសវត្សតែប៉ុណ្ណោះប្រទេសខ្មែរបានក្លាយជាអាណាខេត្តយៀកណាមទៅ

ហើយ,ចុះបើឯកឧត្តម(?)បើកឧកាសថែម៥ឆ្នាំតទៅទៀត,គឺពិតជាប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរនឹងក្លាយជាយួនទៅទៀត,ដូចករណីយ

លោក,ហោណាំហុង,ហ្វាគឹមហុង,និង”យួនក្មេរ”ឯទៀត,ជាឩទាហរណ៏.ដូចឯកឧត្តម(?)ជ្រាបស្រាប់ហើយ,បើយួនតែងតួរជា

ខ្មែរ,យើងជាខ្មែរស្រួលយល់,តែដល់ខ្មែរ,មានខួរក្បាលជាយួន,ដូចស៊ីហនុ,ហ៊ុនសែន,និងបរិវារ,ជាឧទាហរណ៏,ក្នុង

ករណីយនេះ,តើអោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយល់បែបណា?ឬត្រូវអោយឈ្មោះពួក”បរិវត្តហ្សែន(mutant)នេះជាអ្វី?

ជាជន”ក្បត់ជាតិ”ឬជា”វិរបុរសជាតិ”។

យើងដាក់ចំណុចសំនួរនៅក្រោយពាក្យ”ឯកឧត្តម”,ព្រោះយើងខ្ពើមនឹង”ងារជាសក្តិភូមិ”នេះ,យើងបញ្ជាក់ភ្លាមដល់,

ឯកឧត្តម(?),ថាយើងមិនខ្ពើមឯកឧត្តម(?)ទេ,បើឯកឧត្តម(?)គ្មានសតិជាមនុស្សសក្តិភូមិនោះទេ.យើងសង្កេតឃើញ

ឯកឧត្តម(?)ជាជនរងគ្រោះម្នាក់ក្នុងចំណោម”វណ្ណៈឯកឧត្តម”ក្នុង”រាជាណាចក្រកម្ពុជានិយម”ងារ,លុយ,និងយួន”.

យើងគ្រាន់តែស្នើដល់ឯកឧត្តម(?)ថា,ការខំប្រឹងរបស់ឯកឧត្តម(?)ជាដំបូង,គឺឈប់ពាក់ងារដ៏ថោកទាបនេះទៀតទៅ

ព្រោះឯកឧត្តម(?)មិនមែនជាម្ចាស់រាស្ត្រទេ.ប្រជាពលរដ្ឋអត់ឃ្លាន,ងារនេះគ្មានសេចក្តីថ្លៃថ្នូរទេសំរាបប្រជាជាតិខ្មែរ,

ព្រោះយួនវាអាចអោយងារនេះទៅឆ្កែក៏បាន,ងារនេះមានន័យថានៅស្រុកខ្មែរ,ជា”ឆ្កែរបស់យួន”.មិនមែនយើងថាទេ

គឺជនអន្តោប្រវេសន្តយួនគេថា,ហើយពេលណាយួន,គេឮខ្មែរយើងហៅគ្នា”ឯកឧត្តម”,គេនាំគ្នាសើចរហូតដល់ទៅលិច

នោមឯណោះ.ដូច្នេះយើងលើកអញ្ញលី,សូមអស់លោកឯកឧត្តម,ជាឆ្កែយួន,ល្មមដឹងខ្លួនហើយ!

យើងដឹងថាក្នុងជួរគណបក្សថ្មីរបស់ឯកឧត្តម(?),មានក្របខ័ណ្ឌជាន់ខ្ពស់គណបក្សមួយភាគតូច,តែសកម្មណាស់,

គាត់ចង់ចូលរួមបោះឆ្នោតថ្នាក់ជាតិនាឆ្នាំ២០១៣ណាស់,ពីព្រោះសកម្មភាពនេះជាអត្ថិភាពគាត់ក្នុងប្រព័ន្ធរបប

នយោបាយបច្ចុប្បន្ននេះ,ក្របខ័ណ្ឌទាំងនោះឥតខ្លាចនឹងក្បត់ខ្សែរបន្ទាត់នយោបាយគណបក្សដើម្បីប្រយោជន៏ផ្ទាល់

ខ្លួនរបស់គេ.ដូចឯកឧត្តម(?),ធ្លាប់មានការពិសោធន៏រួចមកហើយក្នុងជីវិតនយោបាយរបសឯកឧត្តម(?),គណបក្ស

កាន់អំណាចមិនដែលឈ្នះដោយឧត្តមគតិនយោបាយរបស់គេទេ,គេឈ្នះដោយប្រើវិធីបោកប្រាស់ជានិច្ជ,គឺប្រើជន

ក្បត់ក្នុងជួរ,ដើម្បីវាយបំផ្លាញក្នុងជួរសត្រូវរបស់គេ.ជនក្បតទាំងនោះមានឈ្មោះថា”មនុស្សតិរច្ជាន”។

ឧទាហរណ៏មានច្រើនណាស់ក្នុងជីវិតនយោបាយខ្មែរ៖

ស្តេចស៊ីហនុក្បត់ទ្រង់រ៉ាណារិទ្ធ,ទ្រង់រ៉ាណារិទ្ធក្បត់សមរង្ស៊ី,សមរង្ស៊ីក្បត់មិត្តខ្លួន,មិត្តខ្លួនក្បតតៗគ្នា,រហូតដល់ទៅក្បត់រាស្ត្រ.

លទ្ធផលគឺ,យួននៅពេញស្រុកខ្មែរ,នេះហើយជាអកុសលខ្មែរ!

គួរឯកឧត្តម(?),យកទៅគិតទៅ,ចូលរួមបោះឆ្នោតថ្នាក់ជាតិគ្មានសេរី,គ្មានយុត្តិធម៏នាឆ្នាំ២០១៣,គឺច្បាស់ជាបើក

យុទ្ធការ”ក្បតគ្នាពេញតែស្រុកម្តងទៀត,ដែលមានយួនជាម្ចាស់ទៅហើយ”.ការក្បតគ្នានេះឯងហើយជា,អសិរពិស,ក្នុង

សង្គមអ្នកនយោបាយខ្មែរ។

សភាពនេះហើយជាអបជ័យរបស់ខ្មែរយើង.បោះឆ្នោតគ្មានសេរី,គ្មានយុត្តិធម៏គឺជា”អភិរូប”(ការស្របនឹង)នឹង”

អភិប្រាយ”(គោលបំណង)របស់ពួកអាយ៉ងយួន,ដែលមានហ៊ុនសែន,និងហោណាំហុងជាមេក្លោង,ជាមិត្តនឹងគ្នាដើម្បី

បំផ្លាញប្រជាជាតិខ្មែរ,តែវាជាសត្រូវនឹងគ្នា,ស៊ីសាច់ហុតឈាម,ដើម្បីយកឈ្នះចាញ់គ្នា,ក្នុងការខំបំរើយួន។

អ្វីដែលខ្មែរយើងត្រូវធ្វើ,មិនមែននាំគ្នាដូរអ្នកដឹកនាំបំរើយួនបច្ចុប្បន្ននេះទេ,គឹត្រូវនាំគ្នាធ្វើ”និរោធ”(រុះ)របប

នយោបាយបច្ចុប្បន្នចោល,តាមវិធីអហិង្សា.យើងអាចជឿថាខ្មែរយើងអាចធ្វើបាន,បើយើងចង់ធ្វើ,តែបើខ្មែរយើង

មិនចង់ធ្វើនោះ,នេះហើយជាបញ្ហាខ្មែរ

 

គួរពុំគួរសូមឯកឧត្តម(?)មេត្តាអភ័យទោស។

 

សរសេរដោយ សង្ហា ឧប

 

 

Partager cet article

Repost0
31 août 2012 5 31 /08 /août /2012 07:04

 

រាជបល្ង័ង្កជាមរណៈខ្មែរ

images (7) ទំព័រអនុស្សាវរីយ៍នយោបាយ

 

 

ខ្មោចស្លាប់ហើយ”ក្ត”នៅតែខឹង

 

អត្ថបទនេះចុះផ្សាយក្នុងព្រឹត្តប័ត្រ”មូលខ្មែរ”,លេខ១៦៤,ខែតុលាឆ្នាំ១៩៩៨,ក្នុងទំព័រ,វិចារណកថា។

 

 

ទ្រង់រ៉ាណារិទ្ធ,អ្នកចាញ់មិនចេះចប់

images--10-.jpg

 

យើងស្មានតែស្តេចស៊ីហនុសោះខ្សល់,ដោយឃើញស្តេចនេះ,ដេកសម្ងំស្ងៀមនៅសៀមរាប,ដោយគ្មានឃើញចូលលាយ

លំនឹងរឿងស្រុកទេសអ្វីទេ.ប៉ុន្តែយើងបានទាយទុកថា,ប្រហែលជានៅក្រោយពេលបោះឆ្នោត,ស្តេចស៊ីហនុ,នឹងបញ្ចេញ

ប្រតិកម្ម,ឬឥទ្ធីពលអ្វីមួយជាពុំខាន,គង់តែស្តេចស៊ីហនុគ្មានឥទ្ធីពលអ្វីទៀតអោយខ្លាំងទៅលើប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរក៏

ដោយ។

ដូចយើងបានទាយទុកមែន,ក្រោយពីបោះឆ្នោត,ដោយគណបក្សហ្វុនស៊ីប៉ីច,និងរង្ស៊ី,បានតំណាងប្រជាពលរដ្ឋតិច

ជាងពួកគណបក្សប្រជាជន,ដោយមានឃើញការបន្លំសន្លឹកឆ្នោត,និងលទ្ធផល,គណបក្សចំនួន២៩,តាំងតែស្រែក

តវ៉ានិងប្តឹង,ចាប់ពីក្រោយមួយថ្ងៃពេលបោះឆ្នោតរួចម្លេះ.ក៏ប៉ុន្តែគណកម្មការជាតិរៀបចំការបោះឆ្នោត(គ.ជ.ប.),ឥត

ទៅឈឺក្បាល,និងពិនិត្យពាក្យបន្តឹងបន្តិចឡើយ.យើងអត់ទៅឆ្ងល់អ្វីឡើយ,ពីព្រោះ,គ.ជ.ប.,បង្កើតដោយពួកគណ

បក្សប្រជាជន,គេត្រូវតែខាត់ស្បែងជើងគណបក្សនេះ.ហើយហ៊ុនសែនបាននិយាយពីច្រើនខែមកហើយថា,ពួកវានឹង

ឈ្នះឆ្នោត,ពីព្រោះពួកវា,កាន់ក្តោបគ្រប់ក្រសួងក្នុងការបោះឆ្នោតនេះ.ហើយវាបន្ថែមទៀតថា,បើសិនណាជាមានការ

មិនសប្បាយចិត្តពីប្រជាពលរដ្ឋ,វានឹងមិនញញើតនឹងប្រើកំលាំងបាយនោះទេ,ដែលយើងឃើញស្រាប់,ដោយប្រជា

ពលរដ្ឋជាង១ម៉ីននាកស្រែកដេញជនផ្តាច់ការ,សម្តេចក្រុមឈ្លបហ៊ុនសែន,វាបានបញ្ជាអោយបូលិសវាមកដេញវាយ,

មានមនុស្សស្លាប់ជាច្រើន,ព្រមទាំងមានព្រះសង្ឃសុគត,និងរបួសជាច្រើន.មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះវាស្រែកជេរព្រះសង្ឃ

ដែលចូលរួមហែរបាតុកម្ម,ថាជាព្រះសង្ឃក្លែងក្លាយ.អានេះវាមិនគោរពអ្វីទាំងអស់,ពីព្រោះពួកវាធ្លាប់ចាប់បំបួសគ្នាវា

ដើម្បីបំរើនយោបាយវា.តាមក្រសួងការពារសិទ្ធិមនុស្សរបស់,អ.ស.ប.,បានស្រាវជ្រាវ,ឃើញខ្មោចជាង២០នាក់,ដែល

ស្លាប់នៅក្រោយពេលធ្វើបាតុកម្ម,ដោយគេឃើញនៅលើសាកសព,មានស្នាមរបួសនឹងគ្រាប់កាំភ្លើង,តែអាជ្ញាធរ

ឆ្លើយថា,ជារឿងផ្ទាល់ខ្លួន,ជនដែលស្លាប់អស់នេះ.ការចោទប្រកាន់នេះ,ជាការអចិន្ត្រៃទៅហើយ,របស់អាជ្ញាធរនៅ

ភ្នំពេញនោះ។

ឯចំណែកស្តេចស៊ីហនុ,ដែលជាស្តេច,ជាអ្នកការពារសាសនា,អត់ហើបមាត់មួយមាត់,ការពារព្រះសង្ឃទទួលរងគ្រោះ,

ហើយប្រជាពលរដ្ឋស្លាប់,និងរបួសជាច្រើននោះ.ប៉ុន្តែស្តេចនេះនៅចាំមើល,ដូចកុកចាំស៊ីត្រី,ដោយនឹកក្នុងចិត្ត

សប្បាយរីករាយ,ថានឹងបានដៃ,ដោយសារគណបក្សប្រជាជនដែលឈ្នះឆ្នោត,ដើរខុស,នឹងរត់មករកខ្លួនអោយដោះ

ស្រាយបញ្ហានេះ.ហើយអន្តរជាតិនឹងទទួលស្គាល់ស្នាដៃរបស់អញទៀតជាពុំខាន.យើងជឿថា,បាតុកម្មនេះធ្វើទៅកើត,

គឺមានការយល់ព្រម,និងពន្យុះពីស្តេចស៊ីហនុ,ដូចជាលោកលន់នល់,កេណ្ឌប្រជាពលរដ្ឋធ្វើបាតុកម្មដេញយួនកាលពីឆ្នាំ

១៩៧០,ក្រោមការបញ្ជារបស់ស្តេចស៊ីហនុ,ដល់ទីបញ្ចប់,ស្តេចនេះរត់ទៅចូកយួនហាណូយ,មកដេញលោកលន់នល់វិញ,

បានជាមានសង្គ្រាម,ប្រជាពលរដ្ឋវេទនា,ស្រុកហិនហោច,រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ.បើសិនណា,ស្តេចស៊ីហនុ,មិនអោយ

លន់នល់ដេញយួន,ហើយស្តេចស៊ីហនុកុំរត់ទៅចូលយួន,ច្បាស់ជាស្រុកខ្មែរគ្មានសង្គ្រាម,ហើយក៏អត់ខ្មែរក្រហមដែរ,

ហើយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរក៏ពុំបានជួបនឹងទុក្ខវេទនា,ប្រាត់ប្រាស់គ្រួសារ,ព្រមទាំងយួនមិនបានចូលស្រុកដែរ,ហើយឥឡូវ

នេះ,វន្តមានខ្មែរក្រហមនឹងមានទៅអនាគត,នៅលើឆាកនយោបាយខ្មែរជាពុំខាន,គឺដោយសារ,ស្តេចស៊ីហនុទទួល

ស្គាល់,នឹងលើកលែងទោស,ក្រោយពីពួកឃាតករអស់នេះសម្លាប់ប្រជាពលរដ្ឋអស់ជាងពីរលាននាក់,និងបំផ្លាញស្រុក

រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ,ដូចជានៅបរប៉ៃលិនជាដើម។

 

ឯកឧត្តមសមរង្ស៊ីជាសំរាមស្តេចស៊ីហនុ

images (9)


បានដូចចិត្តគ្រោងទុកមែន,បាតុកម្មហែរជាច្រើនថ្ងៃ,ច្រើនអាទិត្យ,ដោយរដ្ឋអំណាចរកច្រកដោះស្រាយមិនឃើញ,

ហើយហ៊ុនសែនបញ្ចាអោយទាហាន,និងបូលិសទៅដេញ,និងវាយបាញ់បាតុករជាច្រើន,នៅតែមិនបានសំរេចទៅទៀត,

មិនបានសំរេច,វាទៅជួលប្រជាពលរដ្ឋអោយមកហែរតទល់,ដោយវាបង្កប់ក្រុមបូលិស,និងទាហានគ្នាវាជាស៊ីវិល,កាន់

កាំភ្លើង,ដំបង,មកវាយ,មកបាញ់បាតុករប្រឆាំង.ដែលនៅប្រទេសនានាមិនដែលមានសោះឡើយ,មានតែប្រទេសខ្មែរ

ក្រោមពួកគណបក្សប្រជាជន.ស្រាប់តែ,ស្តេចស៊ីហនុគ្រាន់តែស្រែកមួយមាត់,គណបក្សជំទាស់ក៏យល់ព្រម,ឈប់ធ្វើ

បាតុកម្ម,ហើយយល់ព្រមចូលរួមប្រជុំនៅថ្ងៃទី២២កញ្ញា១៩៩៨,ដោយគេទាំងអស់គ្នាយល់ព្រមតាមស្តេចនេះស្នើទាំង

អស់,ឯចំណែកប្រជាពលរដ្ឋរងគ្រោះស្លាប់ឥតប្រយោជន៏,ដែលគ្នានឹកស្មានថាគេនឹងដឹកនាំទៅរកលិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ

និងសេរីភាពពិតប្រាកដ។

កាប្រជុំនៅថ្ងៃទី២២កញ្ញនេះ,បានចេញជាសេចក្តីសំរេចថា,នឹងពីភាគ្សាការងារពីការបង្កើតរចនាសម្ពន័នានារបស់

សភា,ដោះស្រាយបញ្ហាសំខាន់ៗដែលពុំទាន់ដោះស្រាយ,ហើយនឹងរករូបមន្តបង្កើតរដ្ឋាភិបាលចំរុះ.កាលដែលបានបើក

សម័យប្រជុំរដ្ឋសភារួចនៅសៀមរាប,និងមានការប្រជុំការងារជាច្រើនដងនៅភ្នំពេញទៀត,ឃើញថាអត់ចេញអ្វីទាំង

អស់,ដោយមានទំនាស់គ្នាជាច្រើនចំណុច,ដោយឃើញយ៉ាងនេះ,ហ៊ុនសែន,ស្រែកហៅស្តេចស៊ីហនុអោយជួយដោះស្រាយ

ទៀតនៅពេលដែលស្តេចស៊ីហនុបំរុងរៀបចំខ្លួនទៅប៉េកាំងទៅហើយនោះ,ការប្រជុំការងារនេះ,ឃើញថានឹងមិនទៅ

មុខទេ,ដោយយើងសង្កេតឃើញ,មេគណបក្សជំទាស់មិនព្រមចូលប្រជុំ,បញ្ជូនតែពួកកូនចៅទៅនិយាយវែវែអោយអស់

តែពេល,ដោយចោទជាបញ្ហា,និងចំណោទណាដែលពួកគណបក្សប្រជាជន,មិនអាចព្រមទទួលបាន.ដូចជាកន្លែង

ប្រធានរដ្ឋសភា,ដែល,ជាស៊ីម,ក្តោបមិនព្រមអោយនរណាសោះឡើយ,ដែលពួក,ហ្វុនស៊ីប៉ីច,ភ្លើ,កាលពីឆ្នាំ១៩៩៣,ដែល

ខ្លួនឈ្នះឆ្នោត,សុខចិត្តប្រគល់កៅអីនេះ,ពីព្រោះពេលនោះ,មានគ្នារបស់ពួក,ហ្វុនស៊ីប៉ីច,ក្បត់គ្នា,នេះបើតាមប្រធាន

គេនិយាយ.បញ្ហាមួយទៀត,គឺអោយរាប់សន្លឹកឆ្នោតឡើងវិញ,ដែលគណកម្មការជាតិរៀបចំការបោះឆ្នោត(គ.ជ.ប.),

មិនព្រមធ្វើ.យើងជឿថា,គ.ជ.ប.,មិនព្រមធ្វើសារឡើងវិញឡើយ,ពីព្រោះបើធ្វើ,គឺគេនឹងឃើញការបន្លំមែន,ហើយរឿង

នេះនឹងមិនចប់ជាដាច់ខាត,បើសិនណាជាបក្សជំទាស់តវ៉ាទៅទៀត។

ការដែលគាំងស្ញេញនេះ,ធ្វើអោយមានគំនិតមួយកំពុងតែផ្សាយនៅភ្នំពេញ,គឺការកែររដ្ឋធម្មនុញ្ញ,ចុះមកនៅត្រឹម

ភាគច្រើន,៥០ភាគរយ,គឺត្រូវមានតំណាងប្រជាពលរដ្ឋ៦២,ដែលពីដើម,២ភាគ៣(តំណាងប្រជាពលរដ្ឋ៨២),

ដែលពួកគណបក្សប្រឆាំងគេយល់ព្រមអោយកែររដ្ឋធម្មនុញ្ញ។

 

 

ហ៊ុនសែនជាម្ចាស់ស្តេចស៊ីហនុ

images (11)


ឬពាក្យនេះជាការពិត,ឬមួយជាការឃោសនាបោកប្រាសរបស់ពួកគណបក្សប្រជាជន,ដែលអោយពួកគណបក្សប្រឆាំងមាន

ការមិនទុកចិត្តគ្នាទៅវិញទៅមក,ដោយពួកគណបក្សប្រជាជនជាពួកពូកែទិញមនុស្ស,ប៉ុន្តែពេលនេះ,វាមិនសូវមានមធ្យោ

បាយទេ,ហើយពួកគណបក្សប្រឆាំងស្គាល់ក្រយ៉ៅពួកនេះ,ព្រមជាមួយនោះ,ពួកវាបង្ហើបទាក់ស្តេចស៊ីហនុ,ដោយស្នើអោយដាក់

ថា,ការបើកលទ្ធភាព,អោយសម្តេចព្រះអគ្គមហេសីរ៏,នៃព្រះមហាក្សត្យកម្ពុជា,អាចសោយរាជ្យបាន,បន្ទាប់ពីព្រះមហាក្សត្យ

សោយទីព្វដង្គតទៅ,បើសិនជាក្រុមប្រឹក្សារាជសម្បត្តិជ្រើសរើសព្រះមហាក្សត្យថ្មីពុំទាន់បាន.សំណើរនេះធ្វើអោយស្តេចស៊ីហនុ

រឹងខ្លួនស្រែកថា,នរណាចង់ដូររដ្ឋធម្មនុញ្ញ,ដូរទៅ,ប៉ុន្តែចំពោះខ្លួនលោក,លោកអត់ត្រូវការចង់ដឹងចង់ឮទេ។

ស្ថានការនយោបាយកាំងស្ញេញ,ក្រោយពីប្រជុំគ្នាចំនួនបីដង,ហេតុដូច្នេះហើយ,ពួកគណបក្សប្រជាជន,និងពួកគណ

បក្សហ្វុនសិនប៉ីច,ស្រែកហៅស្តេចឳអោយជួយដោះស្រាយ,ដើម្បីបង្កើតរដ្ឋាភិបាលចំរុះ.យើងដឹងហើយថា,រដ្ឋាភិបាល

ចំរុះ,មិនបាននាំអ្វីមួយមកអោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែររកឃើញ,សេរីភាព,លិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ,យុត្តិធម៌សង្គម។ល។

ការដែលបង្កើត,រដ្ឋាភិបាលចំរុះនេះ,គឺបានត្រឹមតែម្យ៉ាង,គឺស្តេចស៊ីហនុ,អាចមានមុខ,មានមាត់,រដ្ឋាភិបាលចំរុះនេះ

នាំអោយមានបញ្ហាទៅអនាគត,ហើយនឹងការឃុបឃិតពុករលួយតទៅទៀត។

 

មូលខ្មែរ

 

 

Partager cet article

Repost0
29 août 2012 3 29 /08 /août /2012 15:58

 

វរលញ្ជករសាធារណរដ្ឋខ្មែរ

images--8-.jpgទំព័រអនុស្សាវរីយ៍នយោបាយ

 

 

images--7--copie-1.jpg


លិខិតចំហរជូនចំពោះយុវជនជំនាន់វិមានឯករាជ្យក្នុងសាធារណរដ្ឋខ្មែរ

 

លិខិតនេះចុះផ្សាយក្នុងព្រឹត្តប័ត្រ”មូលែខ្មរ”,លេខ១២៧,ខែកក្តាឆ្នាំ១៩៩១,សរសេរដោយវរជនខ្មែរម្នាក់ដែលលោកមិន

បង្ហាញឈ្មោះលោក,គ្រាន់តែចុះហត្ថលេខា”វិមានឯករាជ,ភ្នំពេញ”,តែប៉ុណ្ណោះ,លោកជាអ្នកដឹងនាំយុវជនម្នាក់,ក្នុង

ចំណោមអ្នកដឹកនាំដ៏ទៃទៀតក្នុងសម័យសាធាររដ្ឋខ្មែរ។

យើងយកមកចុះផ្សាយឡើងវិញ,ទុកជាអនុស្សាវរីយ៍នយោបាយផង,និងបង្ហាញនូវសន្ទុះទឹកចិត្តយុវជនខ្មែរក្នុងសម័យ

សាធារណរដ្ឋក្នុងទួនាទីជានាដការសំខាន់,នៃការក៏សាងសាធារណរដ្ឋខ្មែរ,ក្នុងការប្តេជ្ញាចិត្តរួម,គឺ”រស់ក្នុងសេរីភាព

ឬស្លាប់”។

 

ប្រីយមិត្ត,ប្រីយមិត្តនារី,

ខ្ញុំសរសេរលិខិតនេះដោយក្តីនឹងរលឹកអ្នករកអ្វីប្រៀបគ្មាន.ម្ភៃឆ្នាំកន្លងមកនេះ.ខ្ញុំអង្គុយត្របោកក្បាលជង្គង់ទន្ទឹង

ផ្លូវអ្នក,ក្រែងមានលេចឮដំណឹងខ្លះ,ពីយុវមិត្តយើង,គ្រាន់រំលឹកនូវអតីតកាលដ៏វិសេសមហិមា,”គឺដំណើរនៃការ

កសាងសាធារណរដ្ឋ”របស់យើង.រៀបច្បងថ្ងៃ១៨មិនា១៩៧០,បានរំដោះសង្គមខ្មែរអោយរួចចេញពីក្រញាំ,រាជានិយម

របស់សម្តេចស៊ីហនុ,ឯចំណែកយុវជនយើង,រួមដៃគ្នាជាមួយរៀមច្បងទាំងអស់,មានភារៈកិច្ចចំបងមួយ,គឺ,នាំមាតុ

ប្រទេសទៅដល់ត្រើយ”សាធារណរដ្ឋ”ចំរុងចំរើនអោយបាន។

ប្រិយមិត្តទាំងអស់,ខ្ញុំនៅចាំច្បាស់ណាស់,នូវសកម្មភាព,ស្រុះស្រួលដ៏គគ្រឹកគគ្រាំ,បង្ហាញនូវឆន្ទៈដ៏ស្មោះសរ,ចំពោះ

សង្គមខ្មែរថ្មី,ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង,ដែលទើបនឹងកើត,កាលពីឆ្នាំ១៩៧០.សភាពគគ្រឹកគគ្រេងនេះ,ធ្វើអោយខ្ញុំជឿ

ខ្លួនឯងថា,ប្រិយមិត្តមុខជាមានជ័យជំនៈមិនខាន.កាលពីជំនាន់នោះ,ការគំរើករំពើក,របស់យើង,ធ្វើឡើងក្នុង

បំណងប្រៀបគំនូរ”ឧត្តមគតិសាធារណរដ្ឋ”អោយលេចរូបរាងមក.យុវជនជាច្រើន,បានផុសចេញពីប្រជាធិបតេយ្យ,

មកដុតដៃដុតជើង,ដំណាងនៃការបង្កើតស្នាដៃជាតិនេះ,ដូចជា,អ៊ឺងងន់ឈុន,ប្រធានសមាគមនិស្សិតសាធារណរដ្ឋទី

១,កងសារ៉ាត,អ៊ីមយូហៃ,អ៊ីនហឿន,កើកសាវ៉ាត,ដែលមិនត្រឹមតែជាដំណាងនៃការរំដោះ,ស្មារតីពីនឹមរបបផ្តាច់ការស

ម្តេចស៊ីហនុ,ដំណាងនៃអ្នកការពារជាតិ,ប្រឆាំងនឹងការវាយលុករបស់យួនខាងជើងតែប៉ុណ្ណោះទេ,គឺយុវជនទាំងនោះ

ពិតជាមាតានៃឧត្តមគតិសាធារណរដ្ឋប្រាកដថែមទៀតផងដែរ.ដើម្បីឧត្តគតិនេះ,ប្រិយមិត្ត,បានធ្លាប់ប្រកាសថា”រស់

ក្នុងសេរីភាព,ឬស្លាប់”.មិត្តនារី,ឌៀបវណ្ណារ៉ា,ដែលខ្ញុំចាំមិនភ្លេច,បានបូជាជីវិត,ក្នុងចំណោមយុវជនទី១,ដើម្បីសេរី

ភាព។

ក្នុងពេលនេះ,ខ្ញុំដឹងថា,យុវមិត្ត,មួយចំនួនដែលខ្ញុំស្គាល់,នៅរស់មានជីវិតនៅឡើយ,ដង្ហើមសាធារណរដ្ឋ,រស់នៅក្នុងបេះ

ដូងអ្នក,ក៏ប៉ុន្តែហេតុអ្វីក៏អ្នកនៅលាក់មុខ,ឬមូយក៏ស្លាប់បាត់បង់អស់រលីងទៅហើយ,ឬមួយក៏មានអ្វីមួយធ្វើអោយ

អ្នកបាក់ស្បាត.ខ្ញុំមិនអាចជឿលើករណីចុងក្រោយនេះបានទេ,ព្រោះខ្ញុំស្រឡាញ់អ្នក,ឧត្តមគតិង្នក,និងនឹករលឹក

អ្នកណាស់,ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនៃរបបសាធារណរដ្ឋ,គំនូរ,និងចម្លាក់រូបរាងសាធារណរដ្ឋខ្មែរយើង,បានកសាងរួចទៅ

ហើយ,យើងបានក្លាយជា”បុគ្គលសក្ការៈ”ក្លាយទៅជា”សេដ្ឋី”នៃសេរីភាព,ស្មើមុខទៅហើយផងដែរ,នឹងពលរដ្ឋប្រទេស

សេរីឯទៀតៗ,ដែលគ្មានភ្លើងសង្គ្រាមឈ្លានពាន.ខ្ញុំនឹកដល់ប្រីយមិត្ត,ជាពិសេសក្នុងពេលនេះ,ដោយខ្ញុំដឹងថា,សេរីភាព

ខ្មែរមិនមែនបានមកដោយការសូមទាន,ហើយត្រូវតែអ្នកបន្តការប្រយុទ្ធដូចដែលអ្នកបានប្តើមធ្វើកាលពីម្ភៃឆ្នាំមុន

មកហើយ,ពិសេសទៅទៀត”ឳកាសល្អ”,នឹង”កន្លែងល្អ”នឹងផ្តល់ជោគវាសនាល្អដល់ជ័យជំនៈ,ដែលអ្នកចង់បានណាស់

នោះជាមិនខាន។

 

ប្រីយមិត្ត,ប្រីយមិត្តនារី,

ថ្វីត្បិតតែខ្ញុំ,កើតឡើងដើម្បីជាដំណាងឯករាជ្យភាព,សេរីភាព,ក្នុងរបបសម្តេចស៊ីហនុ,ជីវិតខ្ញុំពុំដែលមានន័យអ្វី,អោ

យដូចកាលសម័យសាធារណរដ្ឋយើងនោះឡើយ.ខ្ញុំមានរូបរាងជាពូជអង្គរវត្ត,ក៏ប៉ុន្តែគ្មានកិត្ិយសជាអង្គរវត្តមាន

ទ្វារបួនទិសជាដំណាងនៃ”ចរាចរដោយសេរី”ក៏ប៉ុន្តែគ្មានស្គាល់អ្វីក្រៅពីមេឃនៃមាត់អណ្តូងខ្លួនឯង,ន័យសំរាប់ជីវិត

បានត្រឹមតែចាឌំណាង”ឯករាជ្យ,សេរីភាព”ឥតព្រលឹងតែប៉ុណ្ណោះ។

ចាប់តាំងពីចប់រជ្ជកាលសម្តេចស៊ីហនុភ្លាមទៅ,ខ្លួនខ្ញុំនៅក្នុងរំភើប,និងរីករាយពុំចេះចប់,ដោយប្រទេសខ្មែរយើង,

ចាប់ពរពោះនូវសង្គមថ្មីមួយទៀត,ដែលកកើតឡើងដោយមង្គលការ,រវាងសាធារណរដ្ឋនិយម,និងប្រជាជនខ្មែរដែល

ទ្រុឌទ្រោម.ទាំងចាស់ទាំងក្មេង,ក្រោកឡើងស្រុះគ្នា,ខំការពារជាតិអោយមានឯងរាជ្យពិតប្រាកដ,ហ៊ានយកជីវិតទៅ

ប្តូរក្នុងសេចក្តីក្លាហាន,និងមានៈដើម្បីអនាគតថ្មី,ក្នុងសង្គមថ្មីជាមួយនឹងឧត្តគតិថ្មី,ហ៊ានគ្រោគឡើងព្រមគ្នា,ស្រែកគ

ម្រាម,ការពារជាតិប្រឆាំងនឹងអំពើពុករលួយ,ប្រឆាំងនឹងការប៉ុនប៉ងវឹលត្រឡប់មកវិញនូវរបបផ្តាច់ការ,ស៊ីហនុ

និយម,ប្រឆាំងរបបកុម្មុយនិស្ត,និងរបបសាធារណរដ្ឋក្លែងក្លាយ.រួមសេចក្តីទៅ”ឧឃោសនៃព្ទនៃរដ្ឋវិថី”លាន់រន្ទឺ”,

”ចលនាមហាជន”ដើម្បីការពារសំរាំង,និងលំអជាតិរសរវាម។

ពីឆ្នាំ១៩៧០ដល់១៩៧៣,ជនជាតិខ្មែរដែលទ្រុឌទ្រោម,រស់អោនមុខនៅក្រោមល្អងធូលី,ស្រាប់តែក្លាយខ្លួនជាយុវជន

ប្រកបដោយថាមពល,បញ្ជាក់យ៉ាងច្បាស់ថា,ប្រជាធិបតេយ្យ,សេរីភាព,និងឯករាជ្យ,កំពុងរស់រានមានជីវិត,ហើយនឹង

ចំរើនរៀងរាល់ថ្ងៃដោយចក្ខុ.ខ្ញុំមានសេចក្តីត្រេកអរឥតឧបមាដោយដឹងថា,”រាជបុត្រ”របស់ប្រជាជនខ្មែរ,បានប្រសូត

ចេញមកហើយ,ហើយមាននាមថា,”សេរីភាព,ប្រជាធិបតេយ្យ”គឺក្នុងពេលនោះហើយដែលជីវិតខ្ញុំមានន័យពិត

ប្រាកដ.ខ្ញុំមិនភ្លេចទេ,កាលដែលយុវជនរាប់ម៉ីន,បានយករូបខ្ញុំជាសក្សី,ដើម្បីថ្លែងទុក្ខសោក,ហើយថ្កោលទោសបុគ្គល,

ដែលកើតពីសាធារណរដ្ឋ,ហើយវង្វេងសាធារណរដ្ឋ,ហ៊ានយកអាវុធមកបង្ក្រាប”សម្លងនៃរដ្ឋវិធី”ក្តារម្ឈូស,ដំកល់ឡើង

ក្នុងរយៈ៧យប់៧ថ្ងៃ,ប្រផ្នូសនូវការលះលែងគ្នារវាង”អំណាចនយោបាយសាធារណរដ្ឋក្លែងក្លាយ”,នឹង”ប្រជាជន”,ក៏ប៉ុន្តែ

ជីវិតនៃសេរីភាព,ប្រជាធិបតេយ្យ,បានរស់នៅជ្រួតជ្រាបក្នុង”បុគ្គលសក្ការៈ”រាប់សែននាក់រួចទៅហើយ.ខ្លួនខ្ញុំញ័ររន្ធត់,

ដោយឃើញការលះលែងនេះ,ហើយឃើញសាធារណរដ្ឋកំពុងចុះច្រាំងដ៏ចោទមួយដែលពុំងាយស្តារបានឡើង,ខ្ញុំបារម្មណ៏

ថាមុខជាអង្គុយត្របោកក្បាលជង្គង់រង់ចាំថ្ថៃឯករាជ្យប្រាកដទៀតជាមិនខាន។

ខ្ញុំដឹងថា,កំណើតនៃប្រជាធិបតេយ្យខ្មែរ,ជាឧប្បភ្តិហេតុដ៏ធំមហិមា,តែកើតឡើងហើយពុំអាចស្លាប់ទៅវិញបានឡើយ.

ក៏ប៉ុន្តែថ្នាលនៃសេរីភាពដុះលូតលាស់ក្នុងប្រទេសខ្មែរមិនរួច,ដោយសារយើងគ្មានបូរីអេស៊ីន,ឬគេរ័បាឆូវ,ដែលជា

”បុគ្គលសក្ការៈ”នៅក្នុងគ្រឿងចក្រនៃអំណាចសាធារណរដ្ឋ,ឯម្រ៉ាងទៀតគ្មានអន្តរជាតិលោកសេរីណាមួយ,មានបំណង

អោយខ្មែររំដោះខ្លួនរួចផងដែរ។

ខ្ញុំនៅចាំបានថា,ដោយសារលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យក្នុងពេលនោះ,យុវជន,និងយុវមិត្តជាច្រើន,បានលេចធ្លោ,ចេញពីភាព

ធម្មតា,ដូចជាដំណាងនិសិត្សមហាវិទ្យាល័យ៣២ក្នុងស្រុកខ្មែរជាអាទ,អាវឈួនហាក់,ធូថុន,ស៊ីលី,ខៃមាទូរី,ម៉ៅកុសុម៉ោ..

ចេញពីវិទ្យាល័យស៊ីសុវត្ថ,នារី,យុគន្ធ,កំពង់ចាម,បាត់ដំបង,កំពត,កសិកម្ម,ពាណិជ្ជករ,មន្ត្រីសារព័តមាន,យុទ្ធជន។ល។

អ្នកដែលបានប្រកាសថា”រស់ក្នុងសេរីភាព”មាននៅសល់ក្នុងស្រុកក៏មាន.ខ្ញុំឃើញថា,ពេលវេលាមកដល់ហើយ,ដោយ

ខ្យល់នៃសេរីភាពសាកលលោក,ក៏បក់មកដល់,មហាអំណាចប្រទេសនានា,កំពុងជក់មាត់នឹង”ប៉េរើស្ត្រុយការ,ក្លាស់ណុ

ស”ពិភពកុម្មុយនិស្តកំពុងរលំ,ប្រជាជាតិខ្មែរជាក្តោង,កំពុងទាររកទូកសេរីភាព,យើងសួរថា,តើយើងអាចធ្វើទូកសេរី

ភាពនៅឯណា?.គួរចាំថា”បុគ្គលសក្ការៈ”គឺមនុស្សសេរី,ដែលមហាជនគួរគោរព,ដូចអេតស៊ីន,ឡេចវាឡេសា,ពុំមាន

កំណើតជាជាបុគ្គលសក្ការៈតែម្តងនោះទេ,គឺប្រជាធិបតេយ្យជាអ្នកបង្កើត,ដូចជាថ្នាល់សាធារណៈរដ្ឋអាចបញ្ចេញ”

“បុគ្គលសក្ការៈ”នោះបាន,ដោយយើងពុំអាចទាយទុកជាមុនថារូបបុគ្គលណាម្នាក់នោះឡើយ។

ដោយខ្យល់អាចនឹងបក់ផុតស្រុកខ្មែរយើង,ទើបខ្ញុំដាច់ចិត្តផ្សាយលិខិតចំហរនេះ,ជាពិសេសដល់យុវជន,និងយុវមិត្ត,

ជំនាន់វិមានឯករាជ្យ,ដើម្បីរំលឹកថា,”អ្នកអាចទៅជាសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរបាន”,អ្នកមានករណីយកិច្ច

មួយ,គឺ,ផ្តល់សំណាង,សុខ,សន្តិភាព,សេរីភាព,ក្នុងសេរីភាព,ជូនប្រទេសយើងកុំអោយយឺតយ៉ាវអោយសោះ។

 

វិមានឯករាជ្យ,ភ្នំពេញ

Partager cet article

Repost0
28 août 2012 2 28 /08 /août /2012 13:49

 


​   ក្រោធនៃហឹងស៊ីហនុ

images (6)-copie-2  ត្រូវតែដឹង

 

មិត្តភាពសម្លាប់ជាតិ

images (2)-copie-1

 

ស្វាពាក់មកុដ

 

ស្តេចស៊ីហនុបានឡើងគ្រោងរាជសម្បត្តិនៅប្រទេសកម្ពុជាក្នុងឆ្នាំ១៩៤១,ដោយបារាំង(រដ្ឋាភិបាលវីស៊ី,ជារដ្ឋាភិបាល

រណបប្រទេសអាឡឺម៉ង់,ក្រោមការដឹកនាំរបស់លោកហីទ្លែរ៏),ជាអ្នកបន្ទុបព្រះអង្គលើរាជបល្លង្កខ្មែរ,ដោយបំពានលើ

រាជបវេណី,ព្រោះពេលដែលព្រះបាទសម្តេចស៊ីសុវត្ថមុនិវង្ស,ទ្រង់សោយព្រះទិព្វដង្គតទៅ,ក្រុមប្រឹក្សារាជបល្លង្កបានសំរេ

ចលើកតាំងទ្រង់ស៊ីសុវត្ថមូនីរេត,ជាព្រះរាជបុត្រអោយស្នងរាជ្យតពីព្រះបីតា,តែត្រូវអាជ្ញាធរអាណាព្យាបាលបារាំងនៅ

ស្រុកខ្មែរជំនាន់នោះមិនព្រមទទួលយកការសម្រេចចិត្តនេះ,ដោយយល់ឃើញថាទ្រង់មូនិរេតជាគ្រោះថ្នាក់សំរាប់អំណាច

គេ,ព្រោះទ្រង់មូនិរេតជាអ្នកជាតិនិយម,រៀនចេះដឹង,នាំអោយបារាំងពិបាកត្រួត,ហេតុនេះឯងបានជាបារាំងជ្រើសរើស

ស្តេចស៊ីហនុ,អាយុ១៨ឆ្នាំ,កំពុងរៀននៅវិទ្យាល័យនៅស្រុកយួន,អោយគ្រងរាជ្យបន្តពីស្តេចមនីវង្ស។

ការជ្រើសរើសរបស់បារាំងនេះ,មានប្រសិទ្ធិភាពណាស់,ព្រោះរើសចំស្តេចមួយអង្គ,ដែលគ្មានគំនិតការពារប្រយោជន៏

ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទេ,បើតាមសង្កេតឃើញ,រហូតមកដល់បច្ចុប្បន្នកាលនេះ,ស្តេចស៊ីហនុ,ទ្រង់ការពារតែបរទេស,ជន

ពាល,នឹងប្រយោជន៏ផ្ទាល់ខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះ។

យើងឃើញស្រាប់ហើយ,ដោយសារព្រះអង្គមានគំនិតបែបនេះ,ក្នុងការដឹកនាំប្រទេសជាតិរបស់ព្រះអង្គ,ព្រះអង្គមិនដែល

យកប្រយាជន៏ជាតិជាធំទេ,”អញសិនចង់រាស្រ្តស្លាប់រាប់លាននាក់ក៏ព្រះអង្គឥតឈឺក្បាលអ្វីនោះដែរ,គំនិត”អញសិន”នេះ

នាំជាតិអោយជួបប្រទេះហ្នឹងមហន្តរាយរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ម្យ៉ាងទៀត,យើងសង្កេតឃើញថាស្តេចស៊ីហនុ,ទ្រង់មានការសប្បាយឃើញរាស្រ្តខ្មែរមានទុក្ខវេទនា,ឧទាហរណ៏ជាពស្តុ

តាង,គឺមាននៅក្នុងឆ្នាំ១៩៧៥នៅទីក្រុងប៉េកាំង,ទ្រង់មានបន្ទូលថា៖ខ្ញុំជាអ្នកបញ្ជាអោយដេញព្រជាពលរដ្ឋចេញ

ទាំងអស់ពីភ្នំពេញ,ហើយការដេញនេះ,គឺដូចជាគេបោសសំរាមដូច្នេះឯង”។

លទ្ធផលនៃការបោសសំរាមតាមចំណង់ស្តេចស៊ីហនុនេះ,គឺសេចក្តីស្លាប់ខ្មែរជាង២លាននាក់,និងការប្រែប្រួលសង្គមខ្មែរ

ពីសង្គមមនុស្សទៅជាសង្គមសត្វពាហនៈ,ដែលជីវិតគ្មានតម្លៃអ្វីបន្តិចនោះឡើយ,គឺពិតជាសំរាមដូចស្តេចស៊ីហនុប្រកាស

នោះដែរ,សួរថាមកពីហេតុអ្វីបានជាស្តេចស៊ីហនុ,ទ្រង់មានបន្ទូលបែបនេះ?

ព្រោះទ្រង់ក្តៅក្រហាយណាស់,ដែលសភាជាតិ,ដែលជាតំណាងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ,តម្លោះងារទ្រង់ពីព្រះម្រមុខរដ្ឋអស់មួយជា

ជីវិត,ដូច្នេះទ្រង់ត្រូវតែចងសងសឹកប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរដូចសូករិក(អ្នកពិឃាតជ្រូក),ឥតខ្តើមនឹងឈាមកូនខ្មែរដែរហូរពាស

ពេញលើពសុធាកម្ពុជានុះទេ។

បច្ចុប្បន្ននេះ,ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរសឹងតែទាំងអស់,លើកលែងតែខ្មែរពួកអាយ៉ងយួនមួយក្តាប់,និងក្រុមថៅកែចិនយួន

មួយល្អី,រស់ក្នុងសេចក្តីទុក្ខវេទនាគួរអោយអាណោច,ខ្លះយកកូនទៅលក់,ឯចំណែកក្មេងស្រីៗ,គ្នាលក់ខ្លួន,ដើម្បីចិញ្ចឹម

គ្រួរសារ។

 

images--3--copie-1.jpgចំប៉ីសៀមរៀប


ក៏ប៉ុន្តែស្តេចស៊ីហនុ,សោយសុខនៅស្រុកចិន,ស៊ីឆ្ងាញ់,ជប់លៀង,ស៊ី”ថ្លើមទា”,ច្រៀងសប្បាយ,ចំរៀងលោកស៊ីន

ស៊ីសាមុត(ចំប៉ីសៀមរាប),ដែលជាអ្នករងគ្រោះនូវអំពើព្រៃផ្សៃរបស់ទ្រង់,ឥតអៀនខ្មាស់។

តាមកាសែតសៀមឈ្មោះ”ណីយត្យុនរ៏”,ចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី១១វិច្ជិកាឆ្នាំ១៩៩១ថាៈចិនប៉េកាំងផ្តល់ជាប្រាក់ឈ្នួលថ្វាយ

ស្តេចស៊ីហនុក្នុងមួយឆ្នាំ,ចំនួន”៣០ម៉ីនដុល្លាអាមេរីកាំង”,អស់មួយជីវិត,ជាប្រាក់ឈ្នួលដែលស្តេចស៊ីហនុបំរើពួកខ្មែរ

ក្រហមក្នុងជំនាន់នោះ,ដែលជាកូនកុម្មុយនិស្តចិន,តែស្តេចស៊ីហនុប្រកែកថា,ជំនួយចិននោះ,ជា”ប្រាក់ឈ្នួលឥត

ចំណងទេ”។

ការដែលស្តេចស៊ីហនុអះអាងដូច្នេះ,គឺចិនគេអោយទ្រង់កុហកជាចេតនា,ព្រោះចិនគេដឹងថាស្តេចស៊ីហនុជាមនុស្ស

គ្មានសីលធម៌ក្នុងខ្លួនទេ,អ្វីដែលជាប្រយោជន៏ទ្រង់,ទោះជាតិស្លាប់ក៏ស្តេចនេះធ្វើដែរ។

សព្វថ្ងៃនេះចិន,គេយក"ធុនមនុស្សស៊ីហនុ",មកធ្វើការពិសោធន៏មើលថាតើ”មនុស្សមានចរិដូចស្តេចស៊ីហនុ”គេអាច

ប្រើបានដល់កំរិតណា,ដើម្បីបំរើនយោបាយគេ។

យើងគួរដឹងថាយួនជាប្អូននឹងចិនកំពុងយកបទពិសោធន៏ចិននេះមកអនុវត្តន៏លើហ៊ុនសែន,និងហ្វាគឹមហុង,ហើយ

ឃើញមានលទ្ធផលល្អជាក់ស្តែងណាស់។បទពិសោធន៏នេះ,ចិនយួនគេអោយឈ្មោះថាៈ

ស្វាពាក់មកុដ”។


images--5-.jpgស៊ីហនុនិងឧត្តមសេនីយយួន"យ៉ាប់"


មិនមែនចិនអោយលុយស្តេចស៊ីហនុចាយឥតមាន”ស៊ីសងគ្នានោះឡើយ”,ក្នុងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៩ដល១៩៩១,ចិនគេអោ

យស៊ីហនុគាំទ្រខ្មែរក្រហម,ហើយអោយប្រកាសថា”ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរអត់អោនទោសអោយខ្មែរក្រហម”។

ស្តេចស៊ីហនុនិយាយបែបនេះ,ចិនគេដឹងច្បាស់ណាស់,ថាដូចជាស៊ីហនុនោមច្រាស់លើព្រលឹងរាស្ត្រខ្មែរដែលបានទទួលរង

គ្រោះនូវអំពើព្រៃផ្សៃពីសំណាក់ពួកខ្មែរក្រហមនុះឯង,តែចិនកុម្មុយនិស្តគេឥតឈឺក្បាលទេ,ព្រោះគេត្រូវការ,ការគាំទ្រអ្វី

ពីប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរនុះឡើយ,គេទុកប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរជាហ្វូងសត្វ,សំរាប់ស៊ីហនុ,ដែលជាអាយ៉ងរបស់គេ,ធ្វើជាឧបករណ៏សំរាប់

បំរើប្រយោជន៏គេ។

ដូចគ្នានឹងហ៊ុនសែនដែរ,យួនគេអោយព្រុសថា”បើកាត់ទោសពួកខ្មែរក្រហមលើសពីសំណុំរឿង០១,និង០២,គឺអាចមាន

សង្គ្រាមស៊ីវឹល”,ន័យនេះគ្មានអ្វីខុសពីចិនដែលអោយស៊ីហនុនិយាយនោះទេ។

តើខ្មែរយើងនៅទុកស្តេចស៊ីហនុ,និងហ៊ុនសែន,ថាជា”ឥស្សរជនជាតិ”ដែរនុះ?

ស៊ីហនុ,និងហ៊ុនសែន,សុទ្ធជាជនបំរើចិនយួនកុម្មុយនិស្តដាច់ថ្លៃ,សព្វថ្ងៃគេប្រើអោយគាត់សម្លាប់ជាតិ,យើងឃើញថាគាត់

ឥតមានញញើតញញើមហ្នឹងធ្វើនុះទេ,អោយតែគាត់បានពាក់មកុដ,ដូចស្វាពាក់មកុដ,នុះឯង។

តើជនទាំងពីររូបនេះមិនខ្មាស់ខ្មោចទេឬ?

ខ្មាស់ដូម្តេចកើត,បើមួយស៊ីប្រាក់ខែចិន៣០ម៉ឺនដូរលាអាមេរីកាំងក្នុងមួយឆ្នាំ,មួយទៀតយួនគេអោយធ្វើមេអុងអាត់

នៅភ្នំពេញ,សំរាប់រកប្រយោជន៏អោយគេ។

កម្មផលអាក្រក់នឹងកើតមាននៅពេលខាងមុខនេះទៀត,បើខ្មែរយើងមិននាំគ្នាគ្រោកឈរប្រឆាំងតាមវិធីអហិង្សានឹងកម្ម

ផលអាក្រក់នេះ។

ដូចលោកសួន.សេរី.រដ្ឋា,អ្នកដឹកនាំចលនាអំណាចពលរដ្ឋខ្មែរ,តែងនិយាយជារើយៗថា,”នាំគ្នាឈរយំ,មិនមែនជាចម្លើយ

នឹងបញ្ហាខ្មែរបច្ចុប្បន្ននេះទេ”,នាំគ្នាប្រើអំណាចខ្លួនជាអំណាចពលរដ្ឋទើបជាអាវុធវាយប្រហាររបបផ្តាច់ការកញ្ជៈយួន

បាន។

ចំពោះយើងវិញ,យើងយល់ឃើញបំថែមថា,នាំគ្នាចូលរួមបោះឆ្នោតមិនសេរី,គ្មានតម្លាភាព,គ្មានយុត្តិធម៏,ក្នុង

ឆ្នាំ២០១៣,ហើយនិយាយកុហកប្រជាពលរដ្ឋអោយទៅបោះឆ្នោត,គឺទុកជាប្រព្រឹត្តបទឧក្រិដ្ឋប្រឆាំងនឹងមនុស្សជាតិ,ព្រោះ

ថា,បោះឆ្នោតលើកនេះប្រាកដជាកម្ពុជាកណ្តាលយើងនឹងក្លាយទៅជាកម្ពុជាក្រោមហើយ

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

 

Partager cet article

Repost0
26 août 2012 7 26 /08 /août /2012 18:07

ទោសប្រហារក្នុងរបបស្តេចស៊ីហនុ

 images (6)-copie-1 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

 

250px-Mao Sihanouk

 

សង្គ្រោះអ្នកណា?

 

ថ្មីៗនេះយើងសង្កេតឃើញអ្នកតំណាងរាស្រ្ត,ជាមន្រ្តីធំៗក្នុងថ្នាក់ដឹងនាំ,គណបក្សសមរង្ស៊ី,មានលោកស្រី,មូ.សុខ.ហួរ,

លោក,គង់.គាំ,សុន.ឆ័យ,នាំគ្នាស្នើសូមចូលជួបជាក្រៅផ្លូវការ,លោក,ជា.ស៊ីម,ប្រធានគណបក្សកាន់អំណាច,និង

ព្រឹទ្ធសភា,ដើម្បីសួរសុខទុក្ខពីសុខភាពលោក,តែត្រូវលោកជា.ស៊ីម,មិនអនុញ្ញាតអោយជួប។

បើមើលមួយភ្លែត,ហាក់បីដូចជារឿងសាមញ្ញឥតមានអ្វីគួរអោយយកចិត្តទុកដាក់នោះទេ,តែបើយកមកពិចារណា

បន្តិច,ហើយដោយស្គាល់ចរិតអ្នកនយោបាយទាំងនោះតាមការសង្កេត,យើងឃើញថា,ការបង្កើតគណបក្ស”សង្គ្រោះ

ជាតិ”កើតចេញមកពីការធ្វើអភិគម,គណបក្ស,សមរង្ស៊ី,និងសទ្ធិមនុស្ស,កំពុងបង្កើតបរិយាការណ័ជាការគ្មានជំជឿ

របស់មន្ត្រីខ្លះ,ដើម្បីរក្សាមុខរបរធ្វើនយោបាយខ្លួន,ក្នុងរបបនយោបាយបច្ចុប្បន្ន,សំរាប់អនាគតកាលដ៏ខ្លីនេះ។

ដូច្នេះឯង,ជំនួបជាមួយលោកជាស៊ីម,បើតាមយើងស្មានមើលទៅ,ជាការស្វែងរក”អ្នកការពារ”ទុកជាមុន,ថាខ្លួនគ្មាន

បំណងប្រឆាំងជាដាច់ខាតហ្នឹងគណបក្សកាន់អំណាចអ្វីនោះឡើយ,នៅពេលណាការបង្កើតគណបក្សថ្មីនេះជួបហ្នឹង

ឧបសគ្គពុំអាចឆ្លងកាត់បាន,ឬនៅពេលណាគណបក្សថ្មីនេះមានសំទុះជាគណបក្សប្រឆាំងគ្មានសំចៃហ្នឹងរបបដឹកនាំ

បច្ចុប្បន្ននៅភ្នំពេញ,ដែលខ្លួនតែងតែធ្វើសហការគ្មានកង្វល់អ្វីនោះទេ។

មិនតែប៉ុណ្ណោះ,មន្ត្រីទាំងនោះ,បូករួមហ្នឹងសមមិត្តថ្មីខ្លួន,ក្នុងជួរគណបក្សសទ្ធិមនុស្ស,នាំគ្នាទៅថ្វាយបង្គំស្តេចស៊ីហនុ

នៅស្រុកចិនកុម្មុយនិស្ត,ក្នុងគោលបំណងតែមួយ,ស្វែងរកអ្នកការពារ,ក្រោយពីបានធ្វើការសំរេចឥតពិចារណាពី

ជោគវាសនាមិនល្អដល់អានាគតខ្លួនក្នុងរបបផ្តាច់ការភ្នំពេញ។

ជួល្បិចនេះ,ពុំអាចបិទបាំងបាននោះឡើយ,ព្រោះពួកទាំងនោះមានសារជាតិជាអ្នកបញ្ញោតរាស្រ្ត,និងសមាជិកគណ

បក្សខ្លួន,ជាងពីរទសវត្សមកហើយ។

ផ្ទុយទៅវិញ,ទោះអស់លោកទាំងនោះ,មានបំណងល្អក្នុងការប្រឆាំងហ្នឹងរបបកញ្ជៈយួនក៏ដោយ,តែការជ្រើសរើសយកស្តេច

ស៊ីហនុជា”ទីឧត្តមប្រឹក្សាភុមិន្ទ”,របស់លោក,ដូចជាអស់លោកយកបំណងល្អរបស់អស់លោកទៅចោលក្នុងឡដុតខ្មោច

នៃពូកកុម្មុយនិស្តចិន,យួននោះឯង។យើងគ្រាន់តែខ្ញល់ចុះហេតុអ្វីបានជាពួកអស់លោកមាន”សតិហៃភ្លេច

ម្លេះ,ស្តេចស៊ីហនុឯណាដែលធ្លាប់សង្គ្រោះជាតិ,និងប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរពីរបបផ្តាច់ការអាយ៉ងយួន?

ព្រោះធាតុព្រះអង្គខ្លួនឯងជាអាយ៉ងយួន,ចិន,គេអោយធ្វើខ្ញុំកញ្ជះពួកខ្មែរអាយ៉ងយួននៅភ្នំពេញ,ដើម្បីបោកអស់

លោកនោះឯង

យើងបារម្មណ៏ថា,បំណងសង្គ្រោះអស់លោក,ប្រហែលនៅត្រឹមតែចង់ជួយសង្គ្រោះអស់លោកតែប៉ុណ្ណោះ។

យើងមានជំនឿថាអស់លោកកំពុងស្តាយក្រោយ,បើនាំគ្នាជឿលោកសុនឆ័យបន្តិច,ប្រហែលជាអស់លោកមិនមាន

បញ្ហាអ្វីច្រើនជាមួយលោកហ៊ុនសែននោះទេ,តែមិនអីទេ,បើលោកនាំគ្នាធ្វើអ្វីៗដែលលោកកំពុងធ្វើ,ប្រហែលជាលោក

សុនឆ័យអាចសម្រុះសម្រួលជាមួយហ៊ុនសែនបាន,ព្រោះលោកសុនឆ័យជាអ្នកជំនាញក្នុងជំនួញបែបហ្នឹង។


សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

Partager cet article

Repost0
23 août 2012 4 23 /08 /août /2012 14:46

images (6) ត្រូវតែដឹង

ស៊ីហនុជាបីតាជាតិបែបណា ?

 

អារម្ភកថា

អត្ថបទនេះសរសេរជាភាសាបារាំងក្នុងខែកញ្ញាឆ្នាំ១៩៧៩ដោយខ្មែរ”អ្នកវឌ្ឍននិយម”មួយក្រុម,ស្រឡាញ់របបលទ្ធិប្រជា

ធិបតេយ្យសេរី,និងរបបសាធារណរដ្ឋ,ដើម្បីទុកជាឯកសារជាប្រវត្តិសាស្ត្រសំរាប់កូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយអោយបានដឹងឮ

អំពីធាតុពិតរបស់ស្តេចស៊ីហនុ,ដែលជាបីតាជាតិក្លែងក្លាយចូលរួមចំណែកយ៉ាងសកម្មក្នុងអំពើ”សម្លាប់មហាជនខ្មែរ”

ក្នុងឋានៈជាប្រមុខរដ្ឋអស់មួយជិវិតនៃរដ្ឋ”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”,ដែលជារដ្ឋអនុវត្តន៏នយោបាយសម្លាប់មហាជនខ្មែរ

ក្នុងងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧៥ដល់ឆ្នាំ១៩៧៩។

អត្ថបទនេះត្រូវបានប្រគល់ជូនដល់ចលនាមូលខ្មែរមានសេរីភាពក្នុងក្រខណ្ឌសិក្ខាសាលានៃចលនា,ជាឯកសារចូលរួម

ចំណែកក្នុងការពិចារណាអំពីការដំណោះស្រាយនៃបញ្ហាខ្មែរនាឆ្នាំ១៩៩១។

អត្ថបទនេះបកប្រែ,សំរួល,និងសង្ខេបជាភាសាខ្មែរដោយ,ឩបសង្ហា,ដើម្បីផ្សាយជូនជាព័តិមានដល់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ

គ្រប់មជ្ឈដ្ឋានហើយការផ្សាយនេះគ្មានគោលបំណងជាមានៈសំរាបប្រមាថមើលងាយសម្តេចស៊ីហនុនោះឡើយ,តែជា

សិទ្ធិជាករណីយកិច្ចរបស់ខ្មែរ,ដើម្បីខ្មែរ,ចងទុកក្នុងសតិជាប្រវត្តិសាស្ត្រនូវអំពើព្រៃផ្សៃមានកើតឡើងក្នុងប្រទេសខ្មែរ,

ដែលមានក្រុមខ្មែរក្រហម,ក្រោមការដឹកនាំសម្តេចស៊ីហនុនិងប៉ុលពតក្នុងចន្លោះឆ្នាំ១៩៧០ដល់ឆ្នាំ១៩៧៥,បានកាប់

សម្លាប់ប្រជាជនខ្មែរអស់ជំនួនប្រហែល២លាននាក់។


ការផ្សាយនេះ,ទុកជាការរកយុត្តិធម៌ជូនចំពោះខ្មែររងគ្រោះនូវអំពើព្រៃផ្សៃនេះ


 images--7-.jpg ស្តេចស៊ីហនុ

១.ហេតុអ្វីបានលើកសួរជាសំនួរនេះ ?

ពីព្រោះសម្តេចនរោត្តមស៊ីហនុ,ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវដ៏ធំមួយ,នៅចំពោះមុខប្រវត្តិសាស្ត្រ,នូវមរណភាពខ្មែររាប់លាននាក់,

តែទោះបីយ៉ាងនេះក៏ដោយ,ក៏របបនយោបាយនៅភ្នំពែញបច្ចុប្បន្ន,ចាត់ទុកព្រះអង្គជា”វរៈក្សត្យ”។

ទោះបីនៅមានអ្នកស៊ីហនុនិយមតិចតួចបំផុត,នៅមានជំនឿលើ”អភូតកថាស៊ីហនុ”,ជំនឿនេះជារឿងរបស់គេ,ព្រោះអ្នក

ទាំងនោះត្រូវគេផ្សាំងតាំងពីកើតមកម្លេះអោយគោរព”បីតាជាតិ”,ដូចកូនក្មេង,ត្រូវគេបង្ខំអោយគោរព”គ្រូបាធ្យាយ”,

ទាសកុមារទាំងនោះនៅក្រិនគំនិតពុំអាចក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យបាន,ហើយមានគតិសំរាប់ជីវិត,ឧត្តជីវិត,ក្រៅពីការ

គោរពដាច់ខាតចំពោះបីតាជាតិនេះ។

អ្វីដែលមិនទំនង,នាំអោយយើងហួសចិត្ត,ក្នុងការរកដំណោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរនាឆ្នាំ១៩៩១,មានប្រទេសជាច្រើនតម្រង់

ដោយបង្ខំចិត្តពលរដ្ឋខ្មែរអោយជ្រើសរើសស្តេចចង្រៃនេះជាមធ្យោបាយតែមួយគត់សំរាប់ដោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរ,ទុក

ជាព្រះបាទធម្មឹក,ហាក់បីដូចជាប្រជាជាតិខ្មែរមានមនុស្សតែម្នាក់គត់!

ហាកបីដូចជានយោបាយរបស់ប្រទេសមហាអំណាចពេលនោះគ្មានសម្បទាដោយជ្រើសរើសកូនរែកតែមួយនេះ,ទុកជា

មនុស្សយកការបាន,និងទទួលព្រមបាន,ជាកូនសោរបស់បញ្ហាខ្មែរ។

ឯកសារចេញពីប្រភពអ្នកស៊ីហនុនិយមនៅមានទម្ងន់តិចជាងភស្តុតាងពិតនៃប្រវត្តិសាស្ត្រអំពីអំពើដែលស្តេចស៊ីហនុ

តែងប្រព្រឹត្តជានិច្ចអស់រយៈពេលជិតពាក់កណ្តាលសតវត្ស,ដែលមានលទ្ធផលជាក់ស្តែងគឺ,”ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”,

សេចក្តីខ្មាស,ការអាម៉ាសមុខ,បរាជ័យស្រំដែល,របស់ប្រទេសខ្មែរ,ក៏ដូចមហាអំណាចត្រួតត្រាលើស្តេចនេះដែរ។

ការចចេសនៃអំពើរបស់ស្តេចស៊ីហនុនៅមិនស្មើនឹងក្រុមមនុស្សខ្វាក់នឹងជំនឿ”អភូតកថាស៊ីហនុ”ជ្រឿសរើយស

ចម្លើយងាយ,ក្នុងគំនិតងាយ,ដោយផ្អែកទៅលើ”ឫទ្ធីភាពនៃបុគ្គល,ឬអំណាចបុគ្គល”របស់ស្តេចស៊ីហនុនេះ,នាំអោយ

យើងខំពិចារណា,ធ្វើសំយោគក្នុងចម្លើយយើងចំពោះសំនួរយើងៈ”ស្តេចស៊ីហនុជាមនុស្សបែបណា”។

សំយោគយើងនេះមិនគ្រាន់តែចង់ចង្អុលបង្ហាញនៃភាពមិនទំនងក្នុងការរកវិធីដោះស្រាយបញ្ហាខ្មែរ,ដែលនាំអោយ

រញ្ជួយប្រជាពលរដ្ឋមួយសំរាប់តែប្រយោជន៏ស្តេចមួយអង្គតែប៉ុណ្ណោះ។

យើងមិនសូវឆ្ងល់ប៉ុន្មានទេលើតួអង្គស៊ីហនុ,តែយើងមានការចាប់អារម្មណ៏ជាខ្លាំងទៅលើភាពមានៈនៃអ្នកគាំទ្រដ៏

ចំណានដែលនាំគ្នាប្រោះតួអង្គស្តេចស៊ីហនុអោយរស់វិញបាន,ករណីនេះនាំអោយយើងសួរជាសំនួរច្រើនដូចតទៅៈតើ

ដើម្បីប្រយោជន៏អ្វី?

ដោយយើងគ្មានមានអនុស្សាវរីយ៏អ្វីសោះពីចិត្តសប្បុរស,របស់ស្តេចស៊ីហនុ,ហើយគ្មានការរំភើបចំពោះតួអង្គស្តេចនេះ,

ឬចំណាយពេលវេលាធ្វើការផ្សាយជាសាធារណអោយបុគ្គលនេះ,ពុំនោះទេក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមទប់មិនអោយអាយ៉ងនេះ,

បោកកុហកពលរដ្ឋខ្មែរតទៅទៀតក្នុងអាកប្បកិរិយាកំប្លែងដូចតួល្ខោន,ហើយផ្សាយប្រាប់ដល់សាធារណជនអន្តរ

ជាតិគ្រប់មជ្ឈដ្ឋាន,មានអ្នកបវរនិពន្ធ,អ្នកសារព័តិមាន,អ្នកនយោបាយ,ដែលធ្លាប់បានគាំទ្រស្តេចនេះអោយដឹងឮ

អំពីអំពើ,និងគំនិតមារយាទរបស់ស៊ីហនុក្នុងការចូលរួមសម្លាប់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ!(បម្រុង,រៀបចំសម្លាប់ដោយចំពោះ,

ឬមិនចំពោះ)។


images--2-.jpg ប៉ុលពត 

២.ស៊ីហនុ,អាទិករ,និងជាអ្នកចូលដៃដ៏ធំមួយក្នុងអំពើសម្លាប់មហាជនខ្មែរ

ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរក្នុងរបប”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”,មិនមែនជាព្រឹត្តិការណ៏ដោយចៃដន្យនោះទេ,ការសម្លាប់

មហាជនខ្មែរនេះ,ជាដំណើរដ៏យូរអង្វែងមួយជាប្រវត្តិសាស្ត្រ,ដែលមានស្តេចស៊ីហនុជាស្ថាបត្យករ,ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ

សំខាន់មួយក្នុងរយៈពេល៣៤ឆ្នាំក្នុងអំណាចផ្តាច់ការ,ចន្លោះឆ្នាំ១៩៤២ដល់១៩៧៦។

ពេលណា,ស៊ីហនុខំលាងខ្លួនកាន់តែខ្លាំងឡើង,ពេលនោះស៊ីហនុកាន់តែបង្ហាញភាពវណ្ឌជើងរបស់ខ្លួនកាន់តែខ្លាំងក្នុង

ភាពច្របូកច្របល់របស់ខ្លួន,ភាពកុមារភាព,ភាពមិនទំនង,ក្នុងការជាក់ស្តែងនៃការចូលរួមការសម្លាប់មហាជនខ្មែរៈ


បើគ្មានស្តេចនេះ,ព្រឹត្តិការណ៏សម្លាប់មហាជនខ្មែរ,មិនអាចនឹងមានកើតឡើងបាននោះទេ!

 

ប្រវត្តិសាស្ត្រ,វាមានសតិ,និងតុលាការ,វាបានចងក្រងទុកយ៉ាងល្អិតល្អន់នូវអំពើបាបកម្មរបស់ស៊ីហនុ,ដែលបានត្បាញ

អំពើសម្លាប់មហាជនខ្មែរ,តាំងពីយូរអង្វែងមកហើយ៖

-ការឡើងគ្រោងរាជសម្បត្តិក្នុងនាមជា”អាយ៉ង”មានតួនាទីជាឆ្កែយាមរបស់អាណានិគមបារាំង,បន្ទាប់មកទៀត,

ក្លាយជាកញ្ជៈកុម្មុយនិស្តចិន,យួន,

-ការវាយប្រហារ(ចន្លោះឆ្នាំ១៩៤៨ដល់១៩៥២)ប្រឆាំងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យនៅក្មេងខ្ចី,រំលាយរដ្ឋសភាបីដង,ជាបន្តគ្នា

មិនដាច់,ដោយមានជំនួយពីកម្លាំងអាជ្ញាធរអាណានិគម,ហើយពេលរំលាយសភាម្តងៗ,ចាប់តំណាងរាស្រ្តរបស់គណ

បក្សប្រជាធិបតេយ្យ,ជាគណបក្សឈ្នះឆ្នោត,ដាក់ពន្ធនាគារ,

-ការដាក់រាជសម្បត្តិ,ក្នុងខែមិនាឆ្នាំ១៩៥២,ជាឧបាយដោះខ្លួនពីភាពអប្រជាប្រិយ,នៅចំពោះមុខសំទុះនៃចរន្តលទ្ធិប្រជា

ធិបតេយ្យ,និងការខ្លាចក្រែងបរាជ័យរបស់គណបក្សរាជានិយម,ក្នុងការបោះឆ្នោតសភា,តាមការអនុលោមនៃកិច្ចព្រម

ព្រៀងក្រុងស៊ឺណែវក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៥៤,

-ការបរាជ័យដ៏អន់បំផុតគ្រប់វិស័យក្នុងការដឹកនាំរដ្ឋ,ចន្លោះឆ្នាំ១៩៥៥ដល់១៩៧០,ក្នុងអំណាចផ្តាច់ការរបស់ចលនា

សង្គមរាស្ត្រនិយម,ទោះបីមានជំនួយបរទេសពីលោកខាងលិច,និងខាងកើត,យ៉ាងណាក៏ដោយ,

-ការបង្រ្កាបដ៏ខ្លោចផ្សា,ដ៏កម្រោល,ឥតពិចារណា,ប្រឆាំងនឹងអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ,អ្នកវឌ្ឍននិយម,ក្រុមគ្រូបង្រៀន,ក្រុម

និសិ្សត,អ្នកស្នេហាជាតិ,ក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៦៧,និងឆ្នាំ១៩៧០,

-ការតម្លោះងារពីប្រមុខរដ្ឋក្នុងខែមិនាឆ្នាំ១៩៧០,ដោយសភាជាតិ(រដ្ឋសភា,និងក្រុមព្រឹក្សាព្រះរាជាអាណាចក្រ),

-ការផ្តន្ទាទោសប្រហារជីវិតក្នុងអំឡុងឆ្នាំ១៩៧១,ពីបទក្បត់ជាតិ,

-ក្នុងតួនាទីជាប្រធានរណសិរ្សបម្រួបបម្រួមជាតិខ្មែរ,រាជរដ្ឋាភិបាលបម្រួបបម្រួមជាតិខ្មែរ(១៩៧០,១៩៧៥)ធ្វើការដើម្បី

ជោគជ័យប៉ុលពត,បើគ្មានសហការនេះ,គឺគ្មានជ័យជំនិះ,និងការសម្លាប់មហាជនខ្មែរនោះទេ,

-ការរួមចំណែក,ក្នុងតួនាទីជាប្រមុខរដ្ឋអស់មួយជីវិតនៃរបបខ្មែរក្រហម,ក្នុងការជម្លៀសប្រពលរដ្ឋចេញពីទីក្រុង,ដើម្បី

ងាយសម្លាប់ជនណាដែលគេចាត់ទុកជាសត្រូវ,ហើយយល់ស្រប,នយោបាយរបស់ក្រុមប៉ុលពត”សម្លាប់មហាជនខ្មែរ”។

យើងត្រូវចងចាំជានិច្ចថា,ក្នុងរបប”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”នេះឯងហើយ,ជាដើមកំណើតនៃបដិវត្តន៏និយម

”មៅសេងទុង”នៅស្រុកខ្មែរ,ដែលផ្តល់អោយមានហេតុ,សម្លាប់មនុស្សដោយក្រោជពិរោធ,ទោសៈ,ប្រកបដោយការសងសឹក,

បង្ហូរឈាមខ្មែរពោរពាសនគរ,ពីសំណាក់ពួកប៉ុលពត,

-ការពារដោយសូរភាពរបបប្រល័យជាតិសាសន៏ក្នុងការជជែកតវ៉ានៅអង្គការសហប្រជាជាតិក្នុងខែមករាឆ្នាំ១៩៧៥,បន្ទាប់

ពីរបបឃោឃៅនេះត្រូវទ័ពយួនវាយរំលាយចោលនៅថ្ងៃទី៧មករាក្នុងឆ្នាំដដែល។

ទង្វើបង្ហាញជាក់ស្តែងថា,ស្តេចស៊ីហនុនេះ,អោយតែបាននិយាយក្នុងនាមជា”មេ”,ទោះបីជាមេពួកឃាដករក៏សប្បាយដែរ,

-ការភូតកុហក,ការខ្វះសេចក្តីក្លាហាន,ផ្ចញ់សំនួរអ្នកសារព័តិមាន,របស់ទូរទស្សន៏បារាំង”Antenne2”,ថាពួកប៉ុលពត

តែងតែក្លែងសម្លេងខ្លួន,ផ្សាយតាមវិទ្យុ”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”ពិការកោតសរសើររបបប្រល័យជាតិសាសន៏,

-នយោបាយដូចអំពើនៃចោរប៉ីនប្រសប់,ក្នុងឧបាយបញ្ជោតជាទុច្ចរិតប្រជាពលរដ្ឋ,អំពីមហាទ្រឹស្តីអព្យាក្រឹត,សន្តិភាព,

និងសង្គមនិយម,សុទ្ធតែលួចចម្លងពីអ្នកប្រជាធិបតេយ្យ,ដែលគេមានប្រជាប្រិយភាពមុនខ្លួន,ដើម្បីជ័យជំនិះរបបរាជា

និយមប្រតិកិរិយារបស់ខ្លួន,

-មានជំនឿជាជំម្ងឺទៅលើ”ភាពអញនិយម”,មានទោសៈ,មានវេរប្បដិវេរ,សំរាប់តែប្រឆាំងនឹងប្រជារាស្រ្តខ្លួនឯង,ហើយ

មិនព្រមថយខ្លួនពីឆាកនយោបាយដោយឥតអៀនខ្មាស,ក្រោយពីធ្លាក់ដំណែងពីប្រមុខរដ្ឋ,មិនតែមិនព្រមថយខ្លួន,

គឺថែមទាំងធ្វើអធិដ្ឋានអោយមាន”ទឹកជំនន់កុម្មុយនិស្ត”អោយជោរជនលិចលង់ប្រជាជាតិខ្មែរ,ក្នុងគោលបំណងតែមួយគត់,

គឺសងសឹកប្រជាពលរដ្ឋខ្លួនឯង,ដែលខ្លួនចាត់ទុកជាប្រជាជនអកតញូចំពោះខ្លួន។

គ្រប់ទង្វើ,គ្រប់គំនិតមារយាទនៃស្តេចស៊ីហនុ,ដែលបានពិពណ៌នាខាងលើនេះ,បញ្ជាក់ថា,ស្តេចស៊ីហនុ,ឆបោកជានិច្ចប្រជា

ពលរដ្ឋខ្មែរគ្រប់ឳកាសដែលខ្លួនបានដឹកនាំរដ្ឋចំនួនជិនពាក់កណ្តាលសតវត្ស។

ស្តេចស៊ីហនុទទួលបរាជ័យជានិច្ច,លើកលែងតែស្នាដៃខ្លួនមួយគត់,គឺការអនុវត្តន៏”ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”ដែលជា

មហាជោគជ័យរបស់ជននេះ។

នេះហើយជាទុក្ខវេទនាដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែររងគ្រោះពីសំណាក់ស្តេចពាលនេះ,ហើយត្រូវគេនៅតែបង្ខំអោយទទួលស្គាល់

ស្តេចអសមត្ថភាព,មានធម្មជាតិពីកំណើតជាមនុស្សកំណាច,អសីលធម៌,គ្មានសតិជាកិត្តិយស,នេះជា”បីតាជាតិខ្មែរ”។

ហេតុអ្វី?


 images--3-.jpg ខៀវសំផន

៣.ស៊ីហនុ,ប៉ុលពត,ជាវេវចនសព្ទនឹង”ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”

នៅក្នុងពិភពលោកនេះ,មានតែនៅស្រុកខ្មែរមួយគត់,ដែលមានស៊ីហនុជាស្តេច,មានកើតបាតុភូតហេតុអស្ចារ្យ,គឺការ

សម្លាប់មហាជនខ្លួនឯងពីសំណាក់អ្នកដឹកនាំជាតិ។

គ្រប់របបដែលមានស៊ីហនុជាមគ្គទេសន៏,តែងតែក្លាយជាអង្គការមានរបៀបមួយសំរាប់សម្លាប់ប្រជាជាតិ,និងប្រជា

ជនខ្លួនឯង។

នៅប្រទេសយៀកណាម,ព្រះចៅបៅដាយ,សុកចិត្តចេញពីរាជសម្បត្តិដើម្បីប្រយាជន៏ជាតិយួន,ឯចំណែកនៅប្រទេសលាវ

វិញ,មានលាវក្រហមដូចបដិវត្តន៏ខ្មែរដែរ,តែឥតមានស្តេចលាវណាមួយ,គេមានគំនិតមារយាទដូចស្តេចស៊ីហនុ,ដូច្នេះ

ប្រទេសគេក៏ឥតមានការសម្លាប់មហាជនដូចស្រុកនៅស្រុកខ្មែរនោះទេ។

គំនិតនៃអំណាច,រចនាបថនៃការដឹកនាំជាតិ,ចរិតជាមនុស្ស,របស់ស្តេចស៊ីហនុ,គឺកើតពីធាតុ,ហឹនមានៈ,ទោសៈ,នឹង

គំនិតសងសឹក,របស់ជននេះ។

វត្ថុធាតុទាំងនោះផ្គុំបង្កើតជារូបភាពនៃលទ្ធិ”ស៊ីហនុនិយម”,ដែលជាលទ្ធិនាំបង្កើតបាតុភូតប៉ុលពត,ដែលវាមានប្រភេទ

ជាលទ្ធិភ្លោះផង,ជាថ្នាំបន្សាបនឹងស៊ីហនុនិយមផង។

ដូច្នេះ,ប៉ុលពតជាទាសៈប្រតិកិរិយា,បះបោរប្រឆាំងនឹងស៊ីហនុ,តែវាសនាវាត្រូវផ្ជាប់ជានិច្ចនឹងស្តេចស៊ីហនុដូចជាបញើក្អែក

ដូច្នេះឯង។

ផ្អែកលើភាពផ្តាចការបង្ហូរឈាមនិយម,និងន្ធការនិយម,មហាវៀចវេរ,របបស៊ីហនុនេះ,មានធម្មជាតិ,ជារបបរាជាធិបតេយ្យ

ធាតុសក្តិភូមិ។

ក្រោយពីបានរំដោះខ្លួនពីអាណាព្យាបាលបារាំងមក,រាជាធិបតេយ្យនេះ,ចាប់ផ្តើមមនៈបញ្ចេញមារយាទជាប្រតិកម្មបន្ត

គ្នានូវទោសៈ,វេរប្បដិវេរ,ហិង្សា,យ៉ាងព្រៃផ្សៃបំផុត,ដែលរបបរាជាធិបតេយ្យនេះតែងតែអនុវត្តន៏ជានិច្ចជាកាល,ដែលខ្មែរ

យើងបានឃើញជាក់ស្តែងក្នុងរបបកូនភ្លោះខ្មែរក្រហម៖

-ការជន្លាសមហាជនជានិច្ចកាល,ក្នុងសង្គ្រាមដណ្តើមរាជសម្បត្តិ,ដែលមានចែងក្នុងពង្សាវតារខ្មែរ,

-ការដុតបំផ្លាញអោយសាបសូន្យនូវអ្វីៗដែលរបបនេះទុកជា”បូរី”,”អារ្យធម៌”(ផ្ទះ,ខ្ទម,បូជនីយស្ថាន,,បដិមាករ,ជាអាថ៌),

-ការធ្វើអោយវិនាសនូវវប្បធម៌ជាតិជាសហស្សវត្ស(ដុតសៀវភៅជាចំណេះទួរទៅ,វាយបំបែកបំបាក់បដិមា,វត្ថុសិល្បៈ,កំចាត់

អ្នកចេះដឹង,អ្នកមានគតិបណ្ឌិត,សម្លាប់សិល្បករ,ការិនី,

-ការធ្វើ”អភាវុប្បនីយកម្មដាច់អហង្កាអ្វីដែលជាគុណសម្បត្តិខ្មែរ”,ដូចជាការដូរឈ្មោះប្រទេស,ស្ថានប្រវត្តិសាស្ត្រ,ការបំបាត់

ភាសាខ្មែរ,បង្កើតភាសាថ្មី,ការក្លែង,ឬបំបិតលែងអោយគោរពប្រពៃណី,បុណ្យប្រជាប្រិយ,

-ការសម្លាប់មហាជន(នៅសល់តែខ្មែរ៨០០.០០០នាក់តែប៉ុណ្ណោះនៅប្រទេសកម្ពុជា,នៅពេលដែលបារាំងមកត្រួត

ត្រាស្រុក),ការសម្លាប់មហាជន,ជានយោបាយអចិន្ត្រៃយ,របស់របបរាជាធិបតេយ្យ,ដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរបានផ្តិតជាប់

ក្នុងសតិ,មានស្រមោលក្នុងសង្គមខ្មែរ,គឺ”សេក្តីខ្លាចក្រែងជាអតិបរិមាណរាជអំណាច”,ការពិពណ៌នាខាងលើនេះ,មានភាព

បង្អង់បន្តិចនៅពេលបារាំងចូលមកត្រួតត្រានៅឥណ្ឌូចិន។

តែរបបអាណានិគមយមនេះមិនបានអប់រំចិត្តគំនិតមហាក្សត្រខ្មែរ,ដែលមានពូជពីវង្សក្សត្យរណបសៀម,និងយួន,

អោយដូរចរិតទៅជាអរីយមនុស្ស,ជាហេតុនាំស្តេចស៊ីហនុបន្តចរន្តរឹតតែខ្លាំងឡើងៗនូវអំពើនាំអោយរលួយសង្គមខ្មែរ,

ដូចជា៖

-“ឯករាជ្យខ្មែរ”,មានភាពជាក្បួនហែខ្មោចយកសពជាតិខ្មែរទៅកប់ចោលក្នុងព្រៃស្មសានឥណ្ឌូចិនរបស់យួន,ដែល

មានស្តេចស៊ីហនុជាទេពារក្ស,តាំងខ្លួនជាបីតាជាតិ,

-”ខ្មែរជាកោះសន្តិភាព”ក្នុងរដ្ឋជាពេជ្ឈឃាត,និងអ្នកជញ្ជក់ឈាមរាស្ត្រខ្មែរ,ដែលយកបាវចនាត្រីមុខ,”ជាតិ,សាសនា,

និងព្រះមហាក្សត្ត,ជាគំនិតកុហកដល់មតិជាតិ,និងអន្តរជាតិ,ដើម្បីសំរាប់តែបំរើមហិច្ជិតាលទ្ធិ”ស៊ីហនុនិយម”។

ស្តេចយកបាវចនានេះមកជាន់តន្រំក្នុងរោគខូចសតិសម្លាប់ជាតិឯង។

ស្តេចអង្គនេះជាស្តេចបើកឧកាសអោយកុម្មុយនិស្តចិន,យួន,និងក្រុមប៉ុលពត,កាប់សម្លាប់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ,ដែលខ្លួន

ទុកជាអកតញូចំពោះខ្លួន,ដើម្បីសងសឹក,និងក្នុងបំណងចង់វឹលត្រឡប់មកសោយរាជសម្បត្តិវិញតែប៉ុណ្ណោះ។

តែមហិច្ជិតាដែលមានក្លិនអសោចខ្លាំងនេះត្រូវទំព័រប្រវត្តសាស្ត្រចងទុកនាមស៊ីហនុជាស្តេច”សម្លាប់មហាជនខ្មែរ”។

ស្តេចស៊ីហនុបានបណ្តុះគំនិតប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរអោយមានជំនឿលើខ្លួនព្រះអង្គ,តាមការប្រលោមក្តី,តាមការបង្ខំក្តី,

ដែលខ្លួនទុករាស្ត្រខ្មែរជាពលរដ្ឋល្ងង់ខ្លៅ,ក្រោមល្អងធូលីព្រះបាត,ក្នុងគោលបំណងខ្លួនតែមូយគត់,គឺ”អំណាចដើម្បីបំរើ

កុម្មុយនិស្តចិន,យួន,ជាម្ចាស់របស់ខ្លួន។

ក្នុងរបបស៊ីហនុនិយម,ស្តេចនេះទុករាស្ត្រខ្មែរជាហ្វូងសត្វ,អោយជឿលើរាជបារមីខ្លួន,ហើយត្រូវក្រុមប៉ុលពតនាំទៅ

សម្លាប់ឥតមានអាសូរបន្តិចណាឡើយ,ក្រោមនាមខ្លួនជាប្រមុខរដ្ឋអស់មួយជីវិតនៃ”កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ”។

អំណើតទៅ,តួអង្គស៊ីហនុ,មានរូបភាពជាប៉ុលពត,ដូចជាស្រមោលរបស់ខ្លួន។

ហេតុអ្វីដែលត្រូវបំភ្លេចស៊ីហនុ,បើយើងនិយាយឈ្មោះប៉ុលពត,ស៊ីហនុ,និងប៉ុលពត,ជាបុគ្គលពីរខួរក្បាលតែមួយ,ឬដូច

ជាពស់មានក្បាលពីរដែរ។


 images-copie-1 វិនាកម្មខ្មែរ

៤.ជំនឿមិនទំនងទៅលើអភូតកថាស៊ីហនុ

តើជំនឿនេះឯងឬ,ដែលគ្រប់ភាគីខ្មែរគេនាំគ្នាចាត់ទុក”ឥស្សរជន”នេះដែលតែងតែប្រព្រឹត្តនយោបាយបន្លំរាស្ត្រជាគោល

នៃការរួបរួមជាតិ?

តាមពិតនយោបាយស្តេចស៊ីហនុមិនមែនជានយោបាយស្រោចស្រង់ជាតិនោះទេ,ផ្ទុយទៅវិញ,នយោបាយដែលជននេះ

តែងអនុវត្តន៏ដោយយកអំណាចរដ្ឋមកប្រើ,គឺឃាតកម្មឥតខ្ចោះទេសោះ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ,ស្តេចស៊ីហនុប្រហែលជាអាយ៉ងគេ,ព្រោះគាត់តែងតែបានបំរើជានិច្ច,និងជាឧបករណ៏,ពួក

កុម្មុយនិស្ត(ចិនយួន)។

ទង្វើនេះ,ព្រោះគាត់សុខចិត្តដើរតួជាអាយ៉ង,ឆ្លើយដោះសាជួយពួកកុម្មុយនិស្តជានិច្ចគ្រប់សំនួររបស់អ្នកសារព័តិមាន

អន្តរជាតិចោទសួរគាត់។

មានមហាអំណាចខ្លះ,មានជំនឿថា,ស្តេចស៊ីហនុជា”អ្នកធ្វើឯកសមោធាន”,អាចជួយមុខមាត់គេ,ក្នុងការរកដំណោះស្រាយ

វិបត្តិកម្ពុជា,ដែលជាដំណោះស្រាយលើសេចក្តីវិនាសបន្ថែមនៃប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរ!

ប៉ុន្តែបើនិយាយអោយខ្លីទៅ,ពួកមហាអំណាចទាំងនោះមានសិទ្ធិអ្វីនឹងបង្ខំអោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយកបែបដោះស្រាយគេ,

ដែលមានភាពត្រឹមត្រូវតែក្នុងក្រដាស,តែស្ថានភាពពិតវិញគឺ”តើមានឃាតកម្មច្រើនប៉ុន្មានទៀត?”។

មានអ្នកដឹងនាំប្រទេសខ្លះទៀតធ្វើឧបទេសដោយអសម្បជញ្ញ,គ្មានការទទួលខុសត្រូវ,អោយប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរបំភ្លេច”

ការសម្លាប់មហាជនខ្មែរ”,និងអ្វីៗដែលស្តចស៊ីហនុបានធ្វើនៅក្នុងអតីតកាល,អោយគិតតែបច្ចុប្បន្នកាលក្នុងដំណោះស្រាយ

មួយដែលខ្មែរជាជនរកគ្រោះថិតនៅជាអ្នកទស្សនាក្រៅសៃវៀននយោបាយ។

ជនដែលបាននិយាយបែបនេះជាមនុស្សរឡិករឡក,ខ្វះសិលធម៌,ជាឧបាយទុច្ចរិត,ជាអំពើថោកទាប,គួរយកជនទាំង

នោះយកទៅកាត់ទោសនូវអំពើដែលពួកគេត្រឿនក្រើនបន្តនយោបាយបង្ហូរឈាមនៅកម្ពុជាតទៅទៀត។

ឯចំណែកអ្នកតាំងខ្លួនជាអ្នកជំនាញក្នុងបញ្ហាខ្មែរខ្លះ,ដែលស្តេចស៊ីហនុតែងតែលើកមកសរសើរអំពីគុណសម្បត្តិ

នយោបាយ,និងការទូតដ៏ឈ្លាតវៃរបស់ពួកទាំងនោះ,តាមពិតអ្នកជំនាញទាំងនេះសុទ្ធជាជនគួរអោយអស់សំណើច,

រឡិករឡក,គ្មានការអៀនខ្មាស,សាហាវ,មិនស្មោះត្រង់,ក្រអឹតក្រអោង,ស្រឹត,ដូចគ្នានឹងស្តេចស៊ីហនុដែរ។

ដូច្នេះឯកបានជាអ្នកជំនាញទាំងនេះតែងតែសរសេរសរសើរស្តេចស៊ីហនុ,មិនចេះចប់,បំភ្លាត់សេចក្តីពិតអំពីគុណវិបត្តិ

របស់ស៊ីហនុ។

យើងដឹងថានៅក្នុងរបបរាជាធិបតេយ្យ,ទំនៀមទំលាប់,ប្រពៃណី,សាសនា,អក្សរសាស្ត្រ,ភាសានិយាយ,គ្រប់ស្ថាប័នសង្គម

ឬនយោបាយសុទ្ធតែបង្កើតឡើងដើម្បីផ្សាំងរាស្ត្រខ្មែរអោយគោរពប្រតិបត្តិមហាក្សត្រទាំងរង្វង់ស្មារតី។


 Armée vietnamienne កងទ័ពវៀតណាម

 

៥.សង្គ្រោះជាតិគឺត្រូវបំភ្លេចឈ្មោះស៊ីហនុចោល

ដោយហេតុនេះបើចង់សង្គ្រោះជាតិខ្មែរ,ត្រូវតែវាយរំលត់ចោលនូវ”អភូតកថាស៊ីហនុ”,មិនធ្វើស្គាល់អត្ថិភាពស្តេចនេះ,

ពីព្រោះបារមីក្លែងក្លាយស៊ីហនុនាបច្ចុប្បន្ននេះ,បានបង្ហាញនូវធាតុពិត”ក្បត់ជាតិ”ខ្លួនឯង។

សង្គ្រោះជាតិ,គឺសង្គ្រោះប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរដែលជាជាតិសាសន៏,បានរួមចំណែកក្នុងការវិវឌ្ឍសេចក្តីចំរើន,តាមការបង្កើត

វប្បធម៌ដ៏មានតម្លៃមួយសំរាប់មនុស្សជាតិ។

ដូច្នេះពលរដ្ឋខ្មែរ,និងពលរដ្ឋឯទៀតដែលស្រឡាញ់លិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរី,ត្រូវចំបាច់រួមគ្នាសង្គ្រោះជាតិខ្មែរដែលកំពុង

ជួបប្រទេះនូវការឈ្លានពានពីកុម្មុយនិស្តចិន,យួន,នាំបំផ្លាញជាតិសាសន៌,និងវប្បធម៌សហស្សវត្សខ្មែរ។

Partager cet article

Repost0
18 août 2012 6 18 /08 /août /2012 17:08

 250px-Mao Sihanoukគួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

ភាពប្រសើរជាផ្លូវសង្គ្រោះជាតិតែមួយគត់ដែលត្រូវតែប្រកាន់យក

 

នៅចំពោះមុខគ្រោះថ្នាក់ជាតិបច្ចុប្បន្ន,យើងពុំអាចនិយាយអំពីការសង្គ្រោះជាតិ,ដោយគ្រាន់តែផ្អែកទៅលើពាក្យ”

ការរួបរួមខ្មែរដើម្បីផ្លាស់ដូរអ្នកដឹកនាំជាតិប៉ុណ្ណោះនោះទេ,ព្រោះមេរៀនប្រវត្តិសាស្ត្របង្ហាញអោយយើងឃើញថា,ការ

រួបរួមណាដែលមិនយក”ភាពប្រសើរ”ជាគោល,ជាការរួបរួមគ្មានប្រសិទ្ធិភាពឡើយ,ដូចជាការរួបរួមក្រុមស៊ីហនុនិយម,

ខ្មែរក្រហម,និងលោកស៊ឺនសាន,ជាក្រុមអ្នកតស៊ូប្រឆាំងនឹងការឈ្លានពានទឹកដីខ្មែរពីសំណាក់យោធាយៀកណាមក្នុង

រយៈពេលឆ្នាំ១៩៧៩ដលៈឆ្នាំ១៩៩១។

ការរួបរួមបែបនេះជាការរួបរួមផ្ទុយនឹងធម្មជាតិ,ព្រោះជាការរួបរួមរវាងក្រុមនិយមរបបផ្តាច់ការ,ក្រុមឃាដកប្រល័យ

ជាតិសាសន៌ខ្មែរ,និងអ្នកជាតិនិយមតាមកាលៈទេសៈ។

ក្នុងចលនាតស៊ូនេះ,មានខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិច្រើនណាស់ធ្វើការបូជាជីវិតដើម្បីវាយខ្មាំងយួនរំដោះទឹកដីខ្មែរ។

យើងឃើញស្រាប់ហើយ,ការបូជាជីវិតរបស់វីរបុរសទាំងឡាយនោះ,គ្មានមេដឹកនាំចលនាតស៊ូនេះ,ដែលនៅមានជីវិតនៅ

ឡើយ,ដូចស្តេចស៊ីហនុជាអាទ៌,លើករំលឹកគុណដល់វិញ្ញាណក្តន្ធរបស់វិរបុរសនោះឡើយ,ដែលលោកមានជំនឿលើខ្លួន,ដូច

ច្នេះសម្តេចស៊ីហនុនិងអ្នកដឹកនាំដ៏ទៃទៀតមិនមានលក្ខណៈជានរសីហៈ(មនុស្សអ្នកប្រសើរ),ហើយគ្មានក្លិនកេរ៌ក្រអូប

ដូចនវមាលិកា(ម្លិះរួត៩ស្រទាប់)នោះទេ។

លទ្ធផលនៃការរួបរួមផ្ទុយនឹងធម្មជាតិនេះ,នាំបង្កើតបច្ចាទុក្ខដល់ខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិបច្ចុប្បន្ននៅចំពោះមុខមហា

ជោគជ័យយួនកុម្មុយនិស្តនៅឥណ្ឌូចិនុំដែលមានចិនប្រជាមានិតជាអ្នកជួយឩបត្ថម្ភ។ដូចយើងដឹងដែរថា,យើងពុំ

អាចយកទឹកស្អាតទៅលាយនឹងទឹកលាមកដើម្បីលាងលាមកមាននៅក្នុងផ្ទះបាននោះឡើយ

ការរួបរួមផ្ទុយធម្មជាតិនេះ,បាននាំបំបែថាមពលសាមគ្គីទៅបំរើមហិច្ជិតាបុគ្គលដែលគ្មានគតិយុត្តិធម៌,ប្រព្រឹត្តអំពើ

អនាចារ,ចំពោះជាតិ,នៅចំពោះមុខខ្មាំងជាតិដែលប្រកបទៅដោយកម្លាំងអកុសលបំផ្លាញប្រជាជាតិខ្មែរ។

 

យើងដឹងច្បាស់ថាប្រទេសនិមួយៗត្រូវចាំបាច់រកផ្លូវសង្គ្រោះជាតិរបស់ខ្លួនដោយត្រូវពឹងផ្អែកទៅលើកម្លាំងជាតិខ្លួនឯង

ជាចម្បង,ដែលជាខ្មែរ,បង្កើតឡើងពីខ្មែរ,ដើម្បីខ្មែរ។

កម្លាំងនោះកើតចេញបានពីការរួបរួមនៃនរសីហៈ,ជាមនុស្សអ្នកប្រសើរ,គ្មានគំនិត”ត្រូវ,ខុស”(Pensée ni vrai, ni

faux),គឺជាមនុស្សមានគំនិត”អាជ្ញាគតិ”(Penséedroit),ជាខ្មែរមិនរកស៊ីចិញ្ចឹម”កុសល,អកុសល,តែជាខ្មែរមាន

ធាតុក្នុងខ្លួននូវតម្លៃកំពូលរបស់មនុស្ស,សាសន៏ជាតិ,និងប្រជាជាតិខ្លួន,ជាខ្មែរមិនពឹងផ្អែកលើអច្ជរិយហេតុ,មាន

ភាពប្រាកដនិយម,គតិបណ្ឌិតរួម,ដើម្បីកសាងកម្លាំងជាតិនៅលើប្រយោជន៏រួម។

នរសីហៈជាខ្មែរអ្នកបដិវត្តន៏,មិនលេងសើចនឹងពាក្យសំដី,ជាអ្នកមានទេពកោសល្យក្នុងការប្រើភាសាសំរាប់ដាស់សតិ

តស៊ូខ្មែរដើម្បីសង្គ្រោះជាតិ,តែបើសហនរសីហៈនៅត្រឹមតែក្នុងសកម្មភាពជាវាចា,ឥតមានលទ្ធភាពអោយក្លាយជាថាម

ពល,ដែលជាកម្លាំងរុញចរន្តវិវាទកម្ម,ប្រឆាំងនឹងរបបផ្តាច់ការ,អោយក្លាយជាកម្លាំងបដិវត្តន៏អហិស្សានោះទេ,ឈ្មោះអ្នក

បដិវត្តន៏ក៏គ្មានតម្លៃអ្វីនោះដែរ។

ទេពកោសល្យអ្នកដឹកនាំពិសេសគឺធ្វើអោយកើតបានសម្រេចជាបឋម,នូវចលនាបដិវត្តន៏អហឹស្សានេះឯង។

តែបើរបបអំណាចផ្តាច់ការប្រើអំពើឃោឃៅវាយប្រហារចលនាអហឹស្សា,ច្បាស់ជាចលនានោះមានប្រតិកម្មជាស្វ័យប្រវត្តិ,

តបទល់នឹងអំពើព្រៃផ្សៃនោះឯង,ទៅតាមមធ្យោបាយដែលខ្លួនមាន,ហើយប្រកដជាមាន,សហគមន័អន្តរជាតិដែល

ស្រឡាញ់លទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យសេរី,ជួយគាំទ្រជាពុំខាន។

គួរយើងដឹងថា,របបនៅកម្ពុជាបច្ចុប្បន្នរស់ជីវិតបានដោយសារតែជំនួយសហគមន៏អន្តរជាតិតែប៉ុណ្ណោះ,ពេលណាគេ

កាត់ជំនួយ,គឺច្បាស់ជាមានវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច,និងវិបត្តិនយោបាយផ្ទៃក្នុងនៃគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជាជាពុំខាន។

របបនេះដូចភ្នំខ្សាច់នៅមាត់ច្រាំងសមុទ្រដូច្នេះឯង,នៅពេលណាមានរលកខ្លាំងបន្តិចច្បាស់ជារលាយរលំជាពុំខាន។ឯចំណែករលកនោះ,គឺសេចក្តីក្លាហានពលរដ្ឋខ្មែរ,ដែលជាជនរងគ្រោះ,នាំគ្នាក្រោកឈរប្រឆាំងរបបផ្តាច់ការតាមអំពើ

អហឹស្សា,ដែលច្បាប់ជាតិនិងអន្តរជាតិអនុញ្ញាតអោយធ្វើ,នៅលើប្រយោជន៏រួម,ក្នុងសិទ្ធិខ្លួនជា,និតីជន,និងជាមនុស្ស

ដែលគេចាត់ទុកជាតម្លៃកំពូលក្នុងអរិយលោកនេះ។

បើខ្មែរមិននាំគ្នាងើបឈរប្រឈមមុកនឹងអំពើបំផ្លាញជាតិ,របស់របបផ្តាច់ការ,ច្បាស់ជាប្រជាជាតិខ្មែរស្លាប់ជាពុំខាន។

ពុទ្ធដីការៈ”អត្ថាហិ,អត្តនោ,នាថោ”,ប្រែថា”ខ្លួនទីពឹងខ្លួន”គឺជាការបង្ហាញផ្លូវមួយរបស់ព្រះពុទ្ធដែលចាក់រុញមនុស្ស

អោយខិតខំប្រឹងគិតពិចារណា,ដើម្បីរំដោះខ្លួនពីគ្រប់ទុក្ខមនុស្សក្នុងលោកនេះ។

របបផ្តាច់ការរណបយួនបច្ចុប្បន្ន,ជាទុក្ខរបស់ជាតិខ្មែរ,ដូច្នេះខ្មែរត្រូវនាំគ្នារំដោះខ្លួនចេញពីរបបនេះ,ដោយពឹងលើខ្លួន

ជាមុនសិន,ហើយអ្វីដែលខ្មែរយើងធ្វើត្រូវ,ច្បាស់ជានាំខ្មែរយើងដើរទៅកាត់សេចក្តីសុខជាពុំខាន។

ធ្វើត្រូវ,គឺចាំបាច់,ត្រូវស្គាល់ខ្លួនឯងអោយច្បាស់,ថាខ្លួនពិតជានរសីហៈដែរឫទេ?,បើជានរសីហៈ,គឺពិតជាមិនយកមនុស្ស

ខូចជាមិត្ត,ដូចមានឈ្មោះ,ស៊ីហនុ,រ៉ាណារិទ្ធ,ខៀវសំផន,អៀងសារី,នួនជា,និងអតិតៈពួកបរិវារបំរើរបបរាជានិយមសក្តិ

ភូមិ,និងរបបកម្ពុជា”ប្រជាធិបតេយ្យ”ដែលជាជនបំផ្លាញជាតិនិងសម្លាប់មនុស្ស។

ហើយមិនព្រមធ្វើសហការជាដាច់ខាតក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលក៏ដូចក្នុងអនាគតកាលក្នុងស្ថាប័ននានា,ជាមួយក្រុមខ្មែរកញ្ជៈ

យួនកុម្មុនិស្ត។

ស្តេចស៊ីហនុលក់ដីអោយយួនដើម្បីអំណាច,ហ៊ុនសែនលក់ដីព្រោះក្លាចយួន,ហ៊ុនសែនមានអំណាចតែមួយគត់ដែលយួន

អនុញ្ញាតអោយធ្វើ,គឺអំណាចសម្លាប់ខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិ។

យើងមិនបំភ្លេចអយុត្តិធម៌ដែលលោកម៉មសាណង់ដូកំពុងឆ្លងកាត់ពីសំណាក់ហ៊ុនសែន,ជាជនកញ្ជៈយួនកុម្មុយនិស្ត!

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

Partager cet article

Repost0
16 août 2012 4 16 /08 /août /2012 07:14

DSC05407 គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

លោកហ៊ុនសែន ក្នុងបញ្ហាព្រំដែនខ្មែរ

 

ជាបឋម,យើងគ្រាន់តែចង់បញ្ចាក់ភ្លាមថា,សម្តេចស៊ីហនុ,និងលោកហ៊ុនសែន,ក្នុងរឿងព្រំដែនគឺដូចជា”បួននិងមួយ

ដំប”តែប៉ុណ្ណោះ។ហេតុនេះឯងបានជារបបរាជានិយមសក្តិភូមិ,និងរបបរណបយួនបច្ចុប្បន្ន,ធ្វើសហការគ្នាល្អណាស់លើ

ក្បាលរាស្ត្រដែលកំពុងរស់ក្នុងទុក្ខវេទនាជាទីបំផុត,ហើយបាត់សិទ្ធីខ្លួនជាម្ចាស់ស្រុកនៅចំពោះមុខជនអន្ថោប្រវេសន៏យួន,

ហូរចូលស្រុកខ្មែរដូចបាក់ទំនប់ទឹក។

ខ្មែរបានស្តាប់,អន្តរាគមន៏នៅសភាជាតិ,នាថ្ងៃទី៩ខែសីហាឆ្នាំ២០១២,របស់លោកហ៊ុនសែន,ក្នុងនាមជាជនផ្តាច់ការ,

និយាយប៉ោឡែដូចមនុស្សស្រវឹងបាត់ស្មារតី,ការពារយួន,ជេរប្រមាថខ្មែរអ្នកស្នេហាជាតិអស់រយៈពេល៥ម៉ោង២០នាទី។

បើយើងធ្វើការសង្ខេបន័យនៃអន្តរាគមន៏ដ៏យូរអង្វែងនេះ,យើងឃើញមានតែមួយគត់,គឺភាពអវិជ្ជារបស់ម្ចាស់សំដីនេះ,

ដូច្នេះយើងអស់មានការសង័្សយទៅលើសេវភាពជននេះ,ក្នុងការបំរើផលប្រយោជន៏យួនកុម្មុយនិស្ត,គឺការលេបទឹកដីខ្មែរ


លោកហ៊ុនសែនគិតត្រូវមួយគឺ,ចងក្រងសំដីលោកជាឯកសារប្រវត្តិសាស្រ្តសំរាប់កូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយអោយដឹងឮជាផ្លូវការ

ថា,លោកលក់ដីអោយយួនបែបណា,ក្នុងគោលបំណងតែមួយគត់,គឺថែរក្សាអំណាចលោក,ដែលមានយួនជាអ្នកការពារ។

ដូចសម្តេចស៊ីហនុធ្វើឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រនាថ្ថៃទី១៩កក្កតាឆ្នាំ១៩៩៣,ស្នើសូមអោយចិនជួយប្រាប់យួនអោយគោរព

ព្រំដែនខ្មែរ(អានឯកសារចុះផ្សាយក្នុងព្រឹត្តិប័ត្រជូនដំណឹង,លេខ១៧០,ខែសីហាឆ្នាំ២០១២របស់គណបក្សសមរង្ស៉ី)។

យើងដឹងថា,សម្តេចស៊ីហនុ,ព្រះអង្គការពារបូរណភាពទឹកដីតែក្នុងក្រដាសទេ,ដូចនាឆ្នាំ១៩៦០,អនុញ្ញាតអោយទ័ព

យៀកកុងចំនួន៦៥.០០០នាក់មកតាំងមូលដ្ឋានសឹកនៅក្នុងដីខ្មែរ,ឆ្នាំ១៩៧០,អនុញ្ញាតអោយទ័ពនេះវាយប្រហារកងទ័ព

ខ្មែរលើទឹកដីខ្មែរ,ហើយកាន់កាប់ទឹកដីខ្មែរប្រមាណ២ភាគ៣,ដើម្បីចង់វឹលត្រឡប់មកកាន់អំណាចផ្តាច់ការរបស់ព្រះអង្គវិញ,

ឆ្នាំ១៩៩៣,ក្រោយពីការបោះឆ្នោត,ដើម្បីរាជបល្ល័ង,ជួយគណបក្សប្រជាជន,ដែលជាគណបក្សរណបយួន,អោយរស់មាន

អំណាចក្នុងរាជរដ្ឋាភិបាលក្បាលដឹកនាំពីរ,បច្ចុប្បន្នកាលនេះទៀតរត់ទៅរស់សោយសុខនៅស្រុកចិនកុម្មុយនិស្តអ៊ឹងអើយ។

ចំណុចទាំងឡាយនេះ,លោកហ៊ុនសែននិយយមិនខុសទេថាៈ”ព្រះមហារីរក្សត្រជាអ្នកបន្សល់ទុកនូវវិបត្តព្រំដែនខ្មែរ,យួន

តែគ្រាន់តែលោកហ៊ុនសែនមិនបានបញ្ចាក់ថា,អ្វីដែលស៊ីហនុធ្វើ,គឺលោកគាំទ្រ១០០%,ព្រោះស៊ីហនុជាវរៈក្សត្ររបស់លោក,

ក៏ដូចឯកឩត្តមសមរង្សីនិងកឹមសុខាដែរ។

បើពិនិត្យមើលមែនទែនទៅ,ស៊ីហនុ,ហ៊ុនសែន,ឯកឩត្តមសមរង្សីនិងកឹមសុខា,សុទ្ធជាកូនឬបងប្អូនធម៌នឹងគ្នា,ដែល

មានឯកឩត្តមសុតឆ័យជាអ្នកសម្របសម្រួល,ស៊ីកម្រៃជើងសារ(តាមសំដីហ៊ុនសែន)។

មុនចូលសភា,យើងស្មានថា,លោកហ៊ិនសែនច្បាស់ជាទៅសួរយោបល,លោកង្វៀងតាន់ឌុង,នាយករដ្ឋមត្រីយួន,អំពី

យុទ្ធសាស្រ្តការពារព្រំដែនខ្មែរ,យួន,សៀម,ង្វៀងតាន់ឌុង,មើលងាយហ៊ុនសែនផង,សើចក្នុងពោះផង,និយាយលេងសោច

ប្រាប់ហ៊ុនសែនថាៈ”អាតូចឯងនិយាយប្រាប់បងប្អូនមិត្តឯងថាឯងមានយុទ្ធសាស្ត្រសម្ងាត់មួយគឺ,បនល្បែងដែលឯង

អនុញ្ញាតអោយបង្កើតតាមព្រំដែនខាងកើត,ខាងលិចនោះ,ជាយុទ្ធសាស្ត្រពិសេសការពារព្រំដែននោះហើយ”។

ក្នុងរឿងលិខិតក្លែងក្លាយឆ្លងឆ្លើយរវៀងហ៊ុនសែននិងហេងសំរិន,គឺសុទ្ធជាយុទ្ធសាស្រ្តយួនកុម្មុយនិស្តដើម្បីបង្កើត

ព្រាកុលភាពក្នុងជីវិតនយោបាយខ្មែរ,និងការមើលងាយកំរិតបញ្ញាអ្នកដឹកនាំខ្មែរតែប៉ុណ្ណោះ។

បើនិយាយអោយចំយុទ្ធសាស្ត្រយកបនល្បែងជាបន្ទាយការពារព្រំដែនខ្មែរ,គឺដូចជាលោកហ៊ុនសែនឬយួន

អោយក្តពលរដ្ឋខ្មែរនោះឯង”។សូមខ្មែរយកយុទ្ធសាស្ត្រ,សម្តេចអគ្គមហាសេនាបតីតេះជោហ៊ុនសែននេះ,ទៅពិចារណាចុះ។

ចំពោះយើងវិញយើងគ្រាន់តែមានការឆ្ញល់ថាយុទ្ធសាស្ត្រលោកហ៊ុនសែននេះ,លោកបានរៀនពីសាលា,នយោបាយ,

ឬយោធាណាមួយ?

នេះហើយអ្នកដឹកនាំខ្មែរខ្ញុំយួន!

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

 

Partager cet article

Repost0
2 août 2012 4 02 /08 /août /2012 17:59

DSC05407គួរលើកយកមកពិចារណាដែរ

អកុសលខ្មែរ

 

ចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះជាតិ ជាចលនាប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ ចាប់ផ្តើមធ្វើការពិចារណាអំពីកលយុទ្ធមួយដែលមាន

ប្រធានពីរសំរាប់លើកមកសិក្សា៖


ស្នើឲសហគមន៏អន្តរជាតិធ្វើគំនាបទៅលើរដ្ឋាភិបាលភ្នំពេញឲកែទម្រង់គណកម្មាធិការជាតិរៀបចំការបោះឆ្នោត

(គ.ជ.ប.)នាឆ្នាំ២០១៣(គ.ជ.ប.)។

ស្នើឲសហគមន៏អន្តរជាតិធ្វើគំនាបទៅលើរដ្ឋអំណាចភ្នំពេញឲលោកសមរង្ស៊ីអាចចូលរួមជាបេក្ខជនក្នុងការបោះ

ឆ្នោតនិតិបញ្ញាត្តិនាឆ្នាំ២០១៣។

យើងដឹងថាបច្ចុប្បន្ននេះភ្នំពេញមានឆ័ត្រមួយសំរាប់ការពារភ្លៀងសហគមន៏អន្តរជាតិគឺប្រទេសខ្មែរកំពុងមានទួរនាទីជា

ប្រធានវិលប្រចាំឆ្នាំអាស៊ាន។

ក្នុងឋានៈនេះ គំនាបណាដែលនាំឲរំខានដល់ការដើរជាប្រក្រតីនៃអាស៊ាន ត្រូវសមាជិកអាស៊ានចៀសយកមកបន្ថែមក្នុង

បញ្ហាដែលគេកំពុងជួបប្រទះ។

យើងដឹងរួចហើយគ្រប់បញ្ហាណាដែលមានកើតឡើងក្នុងប្រទេសឬក្នុងដំបន់ណាមួយបើយើងចង់ឲសហគមន៏អន្តរជាតិ

គេជួយដោះស្រាយគឺច្បាស់ជាប្រគល់បញ្ហានេះជូនដល់អង្គការដំបន់ពិនិត្យនិងរកដំណោះស្រាយជាបឋម។

លុះត្រាតែបញ្ហានោះមានលក្ខណៈជាបញ្ហាបន្ទាន់ នាំចលាចលដល់សន្តិសុខពិភពលោកទើបក្រុមប្រឹក្សាសន្តិសុខអង្គការ

សហប្រជាជាតិគេលើកមកពិនិត្យដើម្បីរកដំណោះស្រាយនៃបញ្ហាដែលកើតមាននោះ។

បញ្ហាបោះឆ្នោតនៅស្រុកខ្មែរគ្មានលក្ខណៈណាមួយដែលនាំឲសហគមន៏អន្តរជាតិគេទុកជារងើកភ្លើងអាចនាំឲឆេះ

សមថភាពនៅស្រុកខ្មែរនោះឡើយព្រោះតាំងពីឆ្នាំ១៩៩៨មកគេទុកការបោះឆ្នោតនៅស្រុកខ្មែរជាការបោះឆ្នោតមួយ

មានដំណើរធម្មតាគួរអាចយកជាផ្លូវការបានជាពិសេសទៅទៀតគណបក្សប្រឆាំងមិនដែលបានធ្វើការប្រឆាំងដាច់

ខានអំពីលទ្ធផលនៃការបោះឆ្នោតគាត់នាំគ្នាស្រែកបានតែមួយភ្លែតរួចហើយក៏នាំគ្នាដឹកដៃគ្នាចូលរួមធ្វើសហការជា

មួយគណបក្សឈ្នះឆ្នោតចែកអំណាចគ្នាគ្រប់គ្រងរដ្ឋទៅ។

ថ្មីៗនេះទៀតគាត់នាំគ្នាសរសើរខ្លួនឯងនូវលទ្ធផលរបស់គាត់ក្នុងការបោះឆ្នោតឃុំថាជាជោគជ័យរបស់គាត់ថែមទៀត។

ចុះហេតុអ្វីបានជាគាត់នាំគ្នាមានការបារម្មណ៏ភ្លាមៗ,អំពីការបោះឆ្នោតនិតិបញ្ញាត្តិនៅឆ្នាំខាងមុខនេះហើយនាំគ្នាសូម

កែទម្រង់គជប. ?

ចលនាប្រជាធិបតេយ្យសង្គ្រោះជាតិដែលទើបតែបង្កើតថ្មីៗនេះដឹងច្បាស់ណាស់ថាស្រុកខ្មែរថិតនៅក្រោមឥទ្ធិពល

កុម្មុយនិស្តចិនយួនតាំងពីឆ្នាំ១៩៧០មកម្លេះ។

កិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពនៅក្រុងបារីស៏នាថៃ្ងទី២៣តុលា១៩៩១,ជាជោគជ័យផ្តាច់ព្រាត់នៃកុម្មុយនិស្តចិនយួននៅ

កម្ពុជា,ជាកលយុទ្ធដែលបានប្រើសំរាប់បំភាន់អារម្មណ៏ខ្មែរថាជាជោគជ័យរបស់ខ្មែរ,ហើយនាំគ្នាការពារកិច្ចព្រមព្រៀង

នេះរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្នហាក់បីដូចជាព្រះបាទធម្មិកសង្គ្រោះជាតិខ្មែរ,នាំគ្នាធ្វើបុណ្យខួបរំឭកបរាជ័យខ្លួនឯងរាល់ឆ្នាំ

បង្ហាញដល់សហគមន៏អន្តរជាតិអំពីភាពអសម្ថភាពខ្លួនឯងក្នុងការការពារជាតិ។

កុម្មុយនិស្តចិនយួន,គេមានកូនរែកគេបីសំរាប់អុកឲស្លាប់សហគមន៏អន្តរជាតិ,គឺមាន,សម្តេចស៊ីហនុ,គណបកប្សប្រជា

ជននិងក្រុមកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ 

សម្តេចស៊ីហនុមានតួនាទីជាអ្នកបង្រួបបង្រួមជាតិ,គណបក្សប្រជាជនជាអ្នកធានារស្ថិរភាពសន្តិភាពកុម្មុយនិស្ត,ក្រុម

កម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យជាក្រុមសំរាប់គេយកទៅបូជាយញ្ញ,សំរាប់លួងចិត្តជនរងគ្រោះខ្មែរក្នុងរបបប្រល័យពូជសាសន៏ក្នុង

សម័យ១៩៧៥-១៩៧៩។

កលយុទ្ធតាមវិធីត្រជាក់នេះ,បានប្រលោមអារម្មណ៏សហគមន៏អន្តរជាតិ,នាំគ្នាជឿទៅលើសុទ្ធចិត្តពួកកុម្មុយនិស្តចិន

យួន,នាំគ្នាប្រគល់ជោគវាសនាខ្មែរឲទៅពួកកុម្មុយនិស្តនេះជាលើកទី២(ទី១គឺជោគជ័យខ្មែរក្រហមនាឆ្នាំ១៩៧៥)។

រួមសេចក្តីមក,កិច្ចព្រមព្រៀងថ្ងៃទី២៣តុលា១៩៩១,ជាដំណាក់ការបន្តររបស់គណបក្សប្រជាជនក្នុងការពង្រឹងអំណាច

ផ្តាច់ការនៅកម្ពុជា,ដើម្បីបំរើយុទ្ធសាស្ត្រយួនកុម្មុយនិស្តគឺ,គោលបំណងត្រួតត្រាឥណ្ឌូចិន។

រដ្ឋប្រហារនាឆ្នាំ១៩៩៧គឺគ្មានអ្វីក្រៅអំពីការបន្តរជាធម្មតានៃការអនុវត្តន៍នូវយុទ្ធសាស្រ្តយួនកុម្មុយនិស្តនេះឯង។

រួមសេចក្តីមក,បញ្ហានៅស្រុកខ្មែរ,ដែលចលនាប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធនៃរបបនយោបាយបច្ចុប្បន្ន,កំពុងរកដំណោះស្រាយ

នោះជាបញ្ហាចាក់ឫសជ្រៅរួចមកហើយ,ដែលកុម្មុយនិស្តចិនយួន,គេទុកជាជ័យជំនិះពុំអាចថយក្រោយបានវិញទេ។

ចំណែកកិច្ចព្រមព្រៀង២៣តុលា១៩៩១,តាំងពីចុះហត្ថលេខារួចភ្លាម,មិនដែលមានភាគីណាមួយគោរពនោះឡើយ។

ក្រុមត្រីភាគី(ហ្វុងសាំងប៉ិច,សឺនសាន,និងកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ)ក៏ដូចជាភាគីភ្នំពេញដែរ,នាំគ្នាបំពានកិច្ចព្រម

ព្រៀង,រួមគំនិតចែកអំណាចគ្នាលើសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់រាស្រ្តខ្មែរ។

តាំងពីរាជរដ្ឋាភិបាលសហនាយករដ្ឋមន្ត្រី(ទ្រង់រ៉ាណារិទ្ធនិងហ៊ុនសែន,ជានាយកទី១,ទី២)មកដល់បច្ចុប្បន្នកាលនេះ

មិនដែលមានមធ្យោបាយណាមួយ,ដោះខ្លួនពីយុទ្ធសាស្រ្តយួនកុម្មុយនិស្តសោះ។

គណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ,ចូលរួមធ្វើសហប្រតិបត្តិការ នាំឲសហគមន៏អន្តរជាតិ,គេទុកគណបក្សកាន់អំណាច

បច្ចុប្បន្នជាអំណាចស្របច្បាប់ពិតប្រាកដ។

រាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា,សព្វថ្ងៃយកតុលាការធ្វើគំនាបទៅលើ,លោកសមរង្ស៊ីក្តី,ទៅលើអ្នកស្នេហាជាតិដ៏ទៃទៀតក្តី

នោះគឺជាវិបាក,កើតចេញ,ពីទិសនយោបាយរបស់គណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធតែប៉ុណ្ណោះ។

នៅចំពោះយុទ្ធសាស្ត្រយួនកុម្មុយនិស្ត,ខ្លួនយកសម្លេងឆ្នោតអ្នកគាំទ្រខ្លួន,ទៅបំរើផលប្រយោជន៏ខ្លួន,ទទួលងារពី

របបដែលធាតុនយោបាយផ្តាច់ការពីរគឺ,រាជានិយមសក្តិភូមិ,និងកុម្មុយនិស្តរណបបរទេស។

ទោះបីគណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ,នៅមានសម្លេងឆ្នោតបោះឲខ្លួនក្តី,តែសម្លងឆ្នោតនោះជាសម្លេងប្រឆាំងនឹង

គណបក្សកាន់អំណាចតែប៉ុណ្ណោះ,ពុំមែនជាសម្លេងចូលរួមជាកំលាំងក្នុងគណបក្សនោះទេ,ព្រោះសម្លេងប្រឆាំងទាំង

នោះលែងមានជំនឿ​,ទៅលើភាពប្រយុទ្ធមុះមុត,អ្នកដឹងនាំគណបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធទៀតហើយ,និងគ្រប់ចលនា

នយោបាយនៅក្នុងស្រុកក្តីក៏ដូចនៅក្រៅស្រុកក្តី។

ហេតុដូច្នេះឯង,បានជាយើងឃើញថាក្រោយពីការបោះឆ្នោត,នៅស្រុកខ្មែរគ្មានសកម្មភាពនយោបាយអ្វីមួយសំរាប់បំភ្លើ

សេចក្តីសង្ឃឹមដល់ពលរដ្ឋខ្មែរដែលលោក,កំពុងរស់ក្នុងការភាន់ភ្នែកនៃសេចក្តីជឿនលឿនមួយ,ដែលលោកចាប់ពុំបាន។

សភាពនេះមិនមែនមានន័យថាខ្មែរក្លាចអំណាចរដ្ឋទេ,តែលោកលែកយកចិត្តទុកដាក់នឹងនយោបាយតាំងពីច្រើន

សតវត្សរួចមកហើយដូចយើងធ្លាប់ឮពាក្យខ្មែរថាៈ”ខ្លួនឯងម្នាក់មិនអាចទ្រផែនដីបាននោះទេ

លោកកឹមសុខាប្រធានគណបក្សសិទ្ធិមនុស្ស,គាត់ធ្លាប់និយាយក្នុងគំនិតនេះថា“ខ្មែរលែងយកចិត្តទុកដាក់នឹងនយោ

បាយមកពីលោកខ្លាច,ឃ្លាន,ខ្លៅ”។

ខ្លាន,ឃ្លាច,ខ្លៅនេះគឺជាចេតនារបស់អ្នកដឹកនាំ,សំរាប់ងាយស្រួលក្នុងការត្រួតត្រារាស្រ្តល្ងង់,ព្រោះខ្លួនឯងក៏គ្មានបញ្ញា

អ្វីនោះដែរឡើងកាន់អំណាចច្រើនតែតាមវិធីកំលាំងបាយ,ឬការបោកប្រាស,ដូច្នេះត្រូវធ្វើបែបណាឲរាស្រ្តរស់ក្នុងភាព

ល្ងង់ខ្លៅជានិច្ច។

យើងដឹងហើយបើមនុស្សរស់ក្នុងភាពងងឹតនៃការចេះដឹង,គឺជាកត្តានំាឲខ្លួនរស់ក្នុងការឃ្លាននិងការខ្លាចហើយ។

មកដល់ចំណុចនេះ,យើងលើកយកទ្រឹស្តីសង្គមវិទូម្នាក់ឈ្មោះមាស្លូវ,អំពីការវិវឌ្ឍន៏នៃសេចក្តីត្រូវការ,របស់មនុស្សដែល

មានឈ្មោះថាៈ“ មនុស្សមានសេចក្តីត្រូវការ៥យ៉ាង”សេចក្តីត្រូវការនេះមានលំដាប់ពីទី១ដល់ទី៥ដូចមានតទៅ៖

ទី១.សេចក្តីត្រូវនៃជីវសាស្ត្រ(ឬក្រពះ),ទី២.សេចក្តីត្រូវការនៃសន្តិសុខ,ទី៣.សេចក្តីត្រូវការនៃការចូលរួមក្នុងក្រុម,

ទី៤.សេចក្តីត្រូវការនៃការរាប់អានទុកខ្លួនជាមនុស្សមានតម្លៃមួយ,ទី៥.សេចក្តីត្រូវការនៃការបង្កើតអ្វីមួយដោយ

ខ្លួនឯង។

បើយើងយកទ្រឹស្តីនេះមកពិនិត្យមើលក្នុងសង្គមខ្មែរវិញ,យើងឃើញថារាស្ត្ររស់ក្នុងសេចក្តីត្រូវការទី១និងទី២។

ទី១គឺការឃ្លាន,ទី២គឺការខ្លាច,រស់ក្នុងសេចក្តីត្រូវការត្រឹមកំរិតទី១,ទី២នេះ,នាំឲរាស្ត្រខ្មែរ,រវល់តែដោះស្រាយបញ្ហាក្រពះ 

និងជំរករាងរាល់ថ្ងៃ,គ្មានពេលវេលាណាគិតដល់សេចក្តីត្រូវការទី៣,ដែលជាជំហានទៅរកសេចក្តីត្រូវការទី៤និងទី៥។

រួមសេចក្តីមកគឺថា,បញ្ហាក្រពះនិងជំរកនេះឯងហើយ,ដែលធ្វើឲរាស្រ្តខ្មែរគ្មានពេលគិតដល់នយោបាយនោះឡើយ។

អ្នកដឹកនាំជាតិ,ភ្លេចគិតថាបើរាស្ត្រល្ងង់,គឺពិតជាខ្លួនល្ងង់ដូចរាស្ត្រនោះឯង។

បញ្ញាអាចចម្រើនបាន,លុះត្រាតែមនុស្សយើង,រស់ក្នុងបរិស្ថាន,ឬសង្គមមួយ,ដែលគេឲតម្លៃទៅលើការចេះដឹង។

យើងឃើញអ្នកដឹងនាំខ្មែរតាំងពីនគរខ្មែរយើងធ្លាក់ក្នុងអត្ថង្គត,មិនដែលមាននយោបាយពិតប្រាកដណាមួយលើក

កំរិតការចេះដឹងពលរដ្ឋខ្លួនឯង,ឲបានខ្ពង់ខ្ពស់ ដូចសម័យខ្មែររុងរៀងនោះឡើយ។

ពីសតវត្សមួយទៅសតវត្សមួយ,កំរិតការចេះដឹងជាទួទៅ,ចុះជានិច្ច,ទាំងរាស្រ្តទាំងអ្នកចេះដឹង,នឹងអ្នកដឹកនាំ

នាំគ្នារស់ក្នុងភាពល្ងង់ខ្លៅទាំងអស់គ្នា៖រាស្រ្តយកប្រពៃណីជាខែលការពារការរស់នៅរបស់លោកក្នុងសង្គមបិតទ្វារ

អ្នកចេះដឹងគ្មានមូលដ្ឋានវប្បធម៍ជាតិជឿនលឿនសំរាប់គិតពិចារណា,យកចំណេះវិទ្យាសាស្ត្រតាំងខ្លួនជាអ្នកចេះសូត្រ

ខ្ពស់ជាងរាស្ត្រភ្លេចគិតថាជនជាតិបរទេស,គេសម្លឹងមើលមកខ្លួនដូចជាដុំអំបិលក្នុងទន្លេ,ឬស្វាពាក់មកុដ,ធ្វើឫកជា

អ្នកចេះក្នុងសង្គមឥតរស្មី,បើនិយាយពីរឿងខ្លាចវីញ,លោកខ្លាចជាងរាស្ត្រ២០០ដង,ព្រោះខ្លាចបាត់យសខ្លួនជាអ្នក

ចេះដឹង,ព្រោះយសនេះខ្លួនអាចលក់ដូរបាន,បើឃ្លានវីញ,លោកឃ្លានជាងរាស្ត្រ៥០០ដង,ព្រោះគាត់ឃ្លានកិត្តិយស

បុណ្យស័ក្ត,មាសប្រាក់,ឯចំណែកអ្នកចេះដឹងខ្មែរខ្លះទៀត,យកភ័ព្ធសំណាងលើទុក្ខជាតិ,ដែលនាំឲខ្លួន,អាចមានសិទ្ធិ

មករស់នៅក្នុងប្រទេសជឿនលឿន,តាំងខ្លួនជាបញ្ញាវនលើរាស្រ្តខ្លួនឯង,បើនាំគ្នាចង់ទៅលេងស្រុក,សុទ្ធតែនិយាយថា

ខ្លួនជាអ្នកវិទ្យាសាស្រ្តចង់ទៅជួយជាតិ។

ឯចំណែកអ្នកដឹកនាំខ្មែរវិញ,គាត់យកតែកំលាំងបាយធ្វើជាវិធីដឹកនាំជាតិ,ចំណែកអ្នកដឹងនាំក្រុមប្រឆាំងវិញគាត់

សប្បាយណាស់,បានអង្គុយកៅអីក្នុងសភារបស់របបរណបយួនកុម្មុយនិស្ត,ហើយនៅពេលណាក្រុមកាន់អំណាចគេដេញ

ចេញ,នាំគ្នាដើរចេញម្នាក់ម្តងៗឥតមានប្រតិកម្មអ្វីស្វាហាប់ណាមួយឲគេឃើញថាក្រុមខ្លួនមានសាមគ្គីភាពឥតអាច

មានអ្នកណាអង្រួនបាននោះឡោយរហូតដល់ទៅគេបណ្តេញលោកសមរង្ស៊ី,មេគណបក្សខ្លួនចេញពីសភា,ក៏នៅតែនាំគ្នា

សម្ងំចឿនដូចកណ្តុរឃើញឆ្មាអីចឹងឯង។

មារយាទបែបនេះឯង,ធ្វើឲអ្នកកាន់អំណាចមើលងាយដល់ក្រុមខ្លួនឯងផង,ដល់រាស្រ្តខ្មែរផងដែលលោកខំជឿ

ខ្លួនថាជាអ្នកស្នេហាជាតិ,តែបើគិតបន្តិចគឺអស់លោកស្នេហាកៅអី,សំរាប់ពាក់ងារអស់លោកជាឯកឧត្តមនោះឯង។

ក្រុមអ្នកកាន់អំណាចឈ្នះឆ្នោតតាមវិធីងងឹត,ច្បាស់ជាពួកគេគ្មានសេចក្តីខ្មាសអៀនអ្វីនោះឡើយ,ព្រោះជាធាតុដែលយួន

កុម្មុយនិស្តគេចាក់ថ្នាំស្រេចសំរាប់ឲពួកគាត់លែងមានសេចក្តីខ្មាសអៀនជាមនុស្សទៅហើយ,ចំណែកអស់លោកជាអ្នក

ប្រឆាំងជាប់ឆ្នោតពីរាស្រ្ត,នាំគ្នាយកកិត្តិយសរាស្រ្តសំរាប់តែរក្សាកៅអីតែលោកប៉ុណ្ណោះ,យើងអាចសួរថាទង្វើនេះ អាចចាត់

ទុកជាសីលធម៏បានដែរឬទេ ? 

ម្ភៃឆ្នាំរួចមកហើយ,ពលរដ្ឋខ្មែរទុកពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់សំរាប់ឲអ្នកកាន់អំណាច,ក៏ដូចក្រុមអ្នកប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធ,នាំគ្នា

ស្ថាបនាកំលាំងខ្មែរ,ធ្វើអភិវឌ្ឍន៏សង្គម,សេដ្ឋកិច្ច,លិទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ,ដើម្បីរំដោះខ្នួនឲចេញរួចពីអាណានិគមស្រមោលនៃ

យួនកុម្មុយនិស្ត។

សហគមន៏អន្តរជាតិគេជួយជាជំនួយថវិការផង,ជាបច្ចេកទេសផង,ជាហេដ្ឋានរចនាសម្ព័ន្ធផង,សំរួលពុន្ធអាករគ្រប់បែប

យ៉ាងក្នុងការនាំផលិផលធ្វើក្នុងស្រុកខ្មែរទៅលក់ក្នុងផ្សារអន្តរជាតិ,ជំនួយទាំងឡាយនេះ,អាចឲស្រុកខ្មែរមានលទ្ធភាពគ្រប់

ល្មមធ្វើនយោបាយអភិវឌ្ឍន៏ដើម្បីពលរដ្ឋ,ឯករាជ្យជាតិ តែជាអកុសល,លទ្ធផលបែរជាមានសភាពផ្ទុយពីការរង់ចាំរបស់

ប្រជាជាពលរដ្ឋខ្មែរទៅវិញ,អ្នកកាន់អំណាចកាន់តែនាំជាតិ,ឲកាន់តែធ្លាក់ក្នុងឥទ្ធិពលយួនកុម្មុយនិស្តខ្លាំងឡើងៗរហូត

ដល់កាត់ដីឲគេត្រង់ត្រង់ៗតែម្តង,បើកទ្វារនគរឲជនជាតិយួនមករស់នៅក្នុងស្រុកឥតមានរអែងជនជាតិខ្មែរអ្វីបន្តិច

នោះឡើយ,ទុកជនជាតិខ្លួនឯងជាអនុប្រជាជាជន,មានសិទ្ធិមិនស្មើនឹងជនអន្តោប្រវេសន៏យួនផង។ 

ចំណែកបក្សប្រឆាំងក្នុងប្រព័ន្ធវិញ,បំផ្លាញកំលាំងអ្នកសេ្នហាជាតិ,ទី១តាមយុទ្ធសាស្រ្តនយោបាយខ្លួនពីអណត្តិមួយទៅ

អណត្តិ,គឺការចូលធ្វើសហការ,តាមវិធីបោះឆ្នោតឥតមានសេរីក្តី,តាមសកម្មភាពទន់ជ្រាយរបស់ខ្លួន,និងជំហរ,នយោ

បាយខ្លួនលើ,របបរាជានិយម,និងផ្ញើសេចក្តីសង្ឃឹមទៅលើសម្តេចស៊ីហនុដែលជាបុគ្គលរស់,ហើយបំរើយុទ្ធសាស្រ្តចិន

យួននកុម្មុយនិស្ត,នាំបំផ្លាញកំលាំងយុវជនតស៊ូដើម្បីសេរីភាព,និងការពង្រឹងលទ្ធិប្រជាធិបតេយ្យ។ 

ការភាន់ច្រឡំនេះ,ហុចឪកាសឲយួនកុម្មុយនិស្ត,មានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ ចិញ្ចឹមខ្មែរដែលជាបាវព្រាវគេ,ឲមានកំលាំង

បាយសំរាប់វ៉ៃបង្ក្រាបខ្មែរស្លូតត្រង់។

 

ទស្សនៈរបស់យើងខាងលើនេះ,គ្រាន់តែចង់ទាញអារម្មណ៏,ចលនាប្រជាធិបតេយ្យជាចុងក្រោយ,ថាសូមលោកុះនាំគ្នាដើរ

តាមផ្លូវចាស់របស់លោក,ដែលជាផ្លូវចូលរួមបផ្លាញជាតិ។

យើងជឿច្បាស់ថាលោកនៅមានកម្លាំងទប់ទល់នឹងរបបរណបយួនកុម្មុយនិស្ត,បើលោកជ្រើសរើសកលយុទ្ធត្រឹមត្រូវមួយ

ក្នុងសង្គ្រាមនយោបាយរបស់លោក។

វាគ្មានអ្វីទាន់យឹតនោះទេ,បើពលរដ្ឋខ្មែរយើងនឹងមានជំនឿទៅលើកម្លាំងណាមួយ,ដែលមានធាតុជាកម្លាំងជាតិពិត

ប្រាកដ,រួមសាមគ្គីគ្នាដើម្បីសង្រ្គោះជាតិ,មិនដូចសំដីលោកហ៊ុនសែន,ថាពាក្យសង្គ្រោះជាតិ វាហួសសម័យទៅហើយ។

ចំពោះយើងវិញ,យើងមើលឃើញថាលោកហ៊ុនសែន,លោកមិនដែលរស់ក្នុងសម័យណាមួយនោះឡើយ,សម័យរបស់លោក

មានតែមួយគត់គឺ“បំរើយួនដាច់ថ្លៃ”ហេតុនេះឯងបានជាលោកភ្លេចថា”កោះវ៉ៃ”យួនកុម្មុយនិស្តដែលជាចៅហ្វាយលោក

ធ្លាប់ទទួលស្គាល់ជាផ្លូវការថាជាកោះរបស់ខ្មែរនោះ,ហើយនៅពេលថ្មីៗនេះយួនប្រកាសថាជាកោះគេវិញហើយលោក

ហ៊ុនសែនដែលមានបរវារហ្វាគឹមហុងនិយាយប្រាប់លោកថាកោះវ៉ៃនេះជាកោះយួនទេ,លោកហ៊ុនសែនបាត់សតិសុខចិត្ត

ប្រគល់កោះវ៉ៃនេះ ឲទៅយួនយ៉ាងស្រួលជាទីបំផុត។

(សូមស្វែងរកអានសេចក្តីថ្លែងការលោកសៀងប៉េងសែនាថ្ងៃទី១សីហា២០១២តាមបណ្តាញអាំងតេណែតៈគណៈកម្មាធិការ

ព្រំដែនកម្ពុជា)។

ខ្មែរមួយពិភពលោក,គេនឹងនាំគ្នាចាំស្តាប់,អន្តរាគមន៏,របស់លោកហ៊ុនសែននៅសភាជាតិ,បញ្ចាក់ប្រាប់ដល់មតិមហាជន

ថាហេតុអ្វីបានជាលោកដូរដីខ្មែរនឹងខ្មែរឲទៅយួន។​

យើងនិយាយបែបនេះព្រោះថាដីដែលលោកហ្វាគឹមហុង,ប្រាប់លោកថាគាត់ដោះដូរជាមួយយួននោះ,សុត្ធតែជាដីខ្មែរទាំង

អស់,វាមិនដែលដីណាដែលថិតនៅក្នុងដីខ្មែរកម្ពុជាក្រោម,ជាដីយួននោះឡើយ។

បើលោកហ៊ុនសែននូវមានឈាមជាខ្មែរ,គួរលោកចងចាំក្នុងចិត្តថាកម្ពុជាក្រោមជាដីខ្មែរទោះបីខ្មែរមិនទាន់មានលទ្ធភាព

ដណ្តើមមកវិញក៏ដោយ,ក៏មិនត្រូវប្រកាសប្រគល់ឲយួនស្រួលៗដូចលោកនោះឡើយ។

បើថ្ងៃនេះតវាមិនបាន,ត្រូវទុកភារៈកិច្ចនេះទុកឲកូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយៗ,គេជាអ្នកសំរេច។

 

សរសេរដោយ ឧប សង្ហា

 

Partager cet article

Repost0

Présentation

  • : Le blog de Sangha OP
  • : រូបថតកាលជានិសិត្ស នៅសាកលវិទ្យាល័យ ភ្នំពេញ -មហាវិទ្យាល័យ អក្សរសាស្ត្រ និង មនុស្សសាស្ត្រ (ផ្នែកប្រវត្តិសាស្ត្រ) - ទស្សវត្សរ៏ ៧០
  • Contact

Recherche

Liens